Wie heeft bloed aan de handen?

Wie heeft bloed aan de handen?

De aanslag in Berlijn eist dat we ernstig nadenken over cruciale vragen. Wat kunnen en moeten we doen tegen dat geweld? Welk evenwicht moeten we zoeken tussen (de nu manifest verwaarloosde) bescherming van de eigen burgers en onze humanitaire idealen? En hoe kunnen we deze best realiseren?

Tekst aangevuld op 3 Jan. 2017

Het beeld van Merkel met dat bloed op haar handen en gezicht, verspreid door wat Vlaams Belangers, is bijzonder scherp en compromisloos, en inderdaad smakeloos. Vooral omdat ik allergisch ben voor al wie met te scherpe dingen staat rond te zwaaien.

Maar toen ik daarna de onderliggende stelling onderzocht, stootte ik op iets raars. Dat beeld zegt dat zij bloed aan haar handen heeft – dat ze dus een zware verantwoordelijkheid draagt voor nodeloos en ernstig in gevaar gebrachte en/of opgeofferde mensenlevens, en wel omdat ze hardnekkig weigert meerdere redelijke en democratische maatregelen te nemen. Zo'n maatregelen bestaan. Die maatregelen zullen geen sluitende garantie geven tegen die terreur, maar wel de kans erop reëel beperken.

Dit éne particuliere geval is daarbij best illustratief. Er is weliswaar nog helemaal geen zekerheid, maar alles wijst in één duidelijke richting. De vermoedelijke dader is een jonge geradicaliseerde islamist (een salafist in dit geval) wiens asielaanvraag was afgewezen, maar die daarna rustig in de illegaliteit kon gaan rondtoeren. Doch zijn tournee eindigde nog niet in Berlijn.

Mogelijke maatregelen die hier niet getroffen zijn:

1. Effectieve uitwijzing na weigering van de aanvraag, en opsluiting tot moment daarvan.

2. Effectieve uitwijzing van bij de eerste ernstige aanwijzing van groot gevaar door de overtuiging van die man, en opsluiting in afwachting.

Hier faalt een beleid in één van haar eerste en belangrijkste taken: de bescherming van het leven van haar burgers. Natuurlijk is dit slechts één incident. We moeten verder kijken dan de incidenten.

Maar wat is de rode draad bij dit soort aanslagen? Die is duidelijk: een relatief grote groep islamisten, grotendeels salafisten, die zich wel in Europa wil vestigen, of dat de voorbije jaren en decennia al deed, maar die de regels, normen en waarden van onze seculiere, democratische samenleving afwijst én hardhandig wil vervangen door de sharia. Daarbij gebruiken ze grootschalig geweld dat ze rechtvaardigen met direct beroep op expliciete geboden uit de Koran en de Hadith. Deze groep wordt nu nog fors aangedikt door de recente ongecontroleerde migratie.

En dat niet alle islamisten exact hetzelfde bedoelen met die sharia, of dat anderen een meer figuurlijke lezing hebben van de Koran, zal dat voor de slachtoffers ook maar één gram verschil uitmaken?

Tweede rode draad: de feitelijke weigering van veel landen zoals Marokko en Tunesië om hun onderdanen terug op te nemen. De Europese staten durven daar, een sporadische staatssecretaris of minister niet te na gesproken, nog niet fors tegenin gaan.

Derde rode draad: het dogma dat al wie hier raakte, maar zonder toestemming, dikwijls niet teruggestuurd moet worden.

Vierde rode draad; de politiek correcte negatie van zoveel gekende feiten.

Naast die twee eerder vermelde maatregelen zijn er nog andere, redelijke maatregelen. Maar de West-Europese toppolitici weigeren ze bijna allemaal. Afgaande op hun beleidsdaden denken ze de dijkbreuken dicht te krijgen met massale oproepen en sensibilisering en met het uitsturen van bijna alle politici en veiligheidsmensen met grote dweilen.

Ik vond niets dat die stelling van bloed aan de handen ten gronde weerlegde. Kan iemand wel zo'n reden geven? Wat niets verandert aan de smakeloosheid van die fotomontage. Dat blijf ik ervan vinden, maar de boodschap zelf, die is voor zover ik kan nagaan, wel terecht.

Is het niet echt hoog tijd om eens goed na te denken over het nodige beleid? Dit is géén eenmalig incident, maar wel een aanhoudende stroom botsingen. Niets wijst erop dat die zou verzwakken, laat staan onder controle is – en dat ondanks een uitzonderlijke inzet van mensen en middelen. Wat zijn de echte, diepe oorzaken van dat geweld dat we wereldwijd zien, in arme niet-islamitische landen, in bijna alle islamitische landen, in West-Europa, ... Enkel landen als Australië, Japan en de Latijns-Amerikaanse en arme(re) landen zonder een (grote) lokale moslimbevolking lijken eraan te ontsnappen, deels of volledig. Dat geweld heeft wel dikwijls een verschillende verpakking, een eigen couleur locale, maar het ideaal van al die terroristen in alle continenten (de heerschappij van de sharia), hun strijdkreet (allahu akhbar) en hun dogma's (de letterlijke lezing van 'hun selectie’ van de Koran en de Hadith) zijn overal krak dezelfde.

Hoe kunnen velen, ondanks die identieke doctrine in al die zo verschillende landen, nog steeds denken dat dan die couleur locale de belangrijkste oorzaak van dat geweld vormt?

Dat soort scherpe, beelden met een bebloede Merkel mogen die vragen niet verdringen. Die vragen zijn véél belangrijker dan alle terechte en soms minder terechte heisa over deze of gene reacties.

Laten we hierbij ook niet vergeten hoezeer democratische moslims nu al meestrijden tegen islamisten en hun geweld – hoezeer het hen ook pijn doet dat die zich zo op hun heilige boeken kunnen beroepen. En laten we ook niet vergeten, de strijd die ex-moslims moeten voeren tegen islamisten.

Het huidige beleid kent relatief wijd open deuren. Die zijn mede open gewrikt door rechters die enkel de rechten van de vluchtelingen belangrijk vinden, maar nooit het recht op leven van de eigen bevolking. Vergeten we daarbij ook niet dat geen enkele van de voorstanders van het huidige beleid ook maar één goede reden wist te geven waarom we al die immigranten en een kleiner aantal reële vluchtelingen hier zouden moeten opvangen, en waarom we ze niet veel beter dicht bij hun thuis kunnen helpen, opvang in de meest nabije veilige streek dus.

Zouden al die christelijke politici, en ook de andere, de Parabel van de Barmhartige Samaritaan eens niet moeten herlezen? En elk zijn Evangeliën?

Naschrift:

Eén van onze redacteurs maakte ons attent op de verantwoordelijkheid van andere bestuurders in de teloorgang van Dexia.  Ook de verzekeraar Ethias én de gemeentelijke Holding steunden dezelfde koers als Arco. Zij dragen daarom een vergelijkbare verantwoordelijkheid.  

Rudi Dierick, ingenieur, zakelijk advierur en hoofdredacteur De Bron

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!