Wie angst heeft, wordt tot dader benoemd

Wie angst heeft, wordt tot dader benoemd

Eén klungelige aanslag met beperkte gevolgen volstaat om alle registers open te trekken: niet het jihadisme vormt het probleem, maar de islamofobie. Het lijkt wel alsof men erop heeft zitten vlassen.

Groot-Brittannië heeft vreselijke weken achter de rug, eerst in Manchester, dan in Londen met als voorlopige afsluiter de eerste ernstige islamofobe terreurdaad sinds Anders Breivik zeven jaar geleden in Oslo. Met dit verschil dat Breivik een ‘vakman’ was die zijn wandaad zorgvuldig en professioneel had voorbereid, en de man met de bestelwagen aan de moskee in Finsbury Park een losgeslagen eenzaat, die bovendien naar terroristische normen ‘knoeiwerk’ afleverde: tien licht gewonden, en één dode die waarschijnlijk net daarvoor aan een hartaanval overleden was.

De klachten lagen klaar voor gebruik

Toch was het merkwaardig hoe parallel de reacties op beide uitzonderlijke terreurdaden luidden, alsof de commentaren al klaar waren voor de aanslagen gepleegd waren: het zijn de moslims die door extremisme bedreigd worden. Daar kwam een mooie variant bovenop: als een blanke christen het leven laat, dan maakt dit hevige reacties los en wordt het meteen als terrorisme gekwalificeerd, terwijl het leven van een kleurling of moslim minder waard wordt geacht. Die klacht krijgt natuurlijk extra armslag door de verschrikkelijke brand van Grenfell Tower, waar veel vreemdelingen het slachtoffer van zijn geweest. Niet omdat zij vreemdeling waren maar omdat zij arm waren.

Die bewering loopt echter spaak op een veel minder gehoorde opmerking van Theresa May de middag na de aanslag aan de moskee: de politie had, zo bleek uit het eerste onderzoek, al opgetreden na één minuut en na acht minuten werd doorgegeven dat het om een terreuraanslag kon gaan. Er is dus eigenlijk niets waar van die loze beweringen, al blijft het natuurlijk een feit dat onder-investering in sociale huisvesting (en brandbeveiliging) vooral de lagere klassen treft. Maar dat is geen racistische of religieuze discriminatie, maar sociale. Daar is de Britse klassenmaatschappij altijd zeer goed in geweest, ook lang voor de massa-immigratie.

Dit gezegd zijnde blijft daar het gegeven dat de klagerige klachten op die amateuristische aanslag met beperkte gevolgen (gelukkig maar), blijkbaar al klaar lagen om gebruikt te worden zodra er zich iets zou voordoen. Wat de vele klagers niet begrijpen, is dat zij daarmee precies voedsel geven aan de terreur die zij beweren te bestrijden. Waarom?

Hoe ze ook te keer gaan, ze kunnen niet ontkennen dat de aanslagen in naam van de islam, en de haatboodschappen die op internet circuleren in naam van de islam (en waar zelden tegen opgetreden wordt), veel en vele keren groter zijn dan die in naam van rechts of racistisch extremisme (dat meestal scherp wordt aangeklaagd in de pers, en afgekeurd door het gros van de publieke opinie). Finsbury Park was daarom een uitzondering, niet de regel.

Verbazend dat het zo weinig gebeurt

Het gevolg van de aanslagen in naam van de islam is helaas dat het tamelijk logisch is dat losgeslagen individuen zich opfokken in islamhaat en persoonlijk wraak willen nemen. Wat verwonderlijk is, is daarom niet dat een lone wolf bij een moskee toeslaat, maar wel dat dit zo weinig gebeurt. Let op: men mag dit niet interpreteren als zou ik het leuk vinden als dat zou gebeuren. Wel als een poging om de zaken in perspectief te zetten. Ondanks de groeiende en volkomen begrijpelijke islamofobie, tonen onze westerse samenlevingen (voorlopig toch nog) een bewonderenswaardige zelfbeheersing, waarbij tot den treure herhaald wordt dat wandaden van sommige moslims niet mogen worden toegeschreven aan alle moslims (wat uiteraard juist is).

Er zijn incidenten, inderdaad, en de vrees bestaat dat ze zullen toenemen. Maar er zijn geen signalen van pogroms of massale boycotacties. Integendeel, als moslims getroffen worden, dan blijkt meteen een zeer grote solidariteit vanuit andere geloofsgemeenschappen of maatschappelijke groepen (wat omgekeerd in het verleden niet altijd het geval was). De bewering dat het leven van een moslim of kleurling minder waard zou worden geacht dan dat van een blanke autochtoon is dus flagrant onjuist en misleidend.

Dit is vooral erg, niet omdat ik de moslims hun zelfbeklag niet zou gunnen. Wel omdat het op dit zelfbeklag is dat het jihadisme zich bouwt. De Britse Quilliam Foundation analyseerde hoe salafisten te werk gaan in de gevangenissen. Zij benaderen jonge boefjes niet met het verhaal dat zij zich tot de islam moeten bekeren, maar wel met verhalen over de misdaden van de westerse zogeheten democratie. Hoe geraffineerd dat soms gebeurt, kan men waarnemen in de succesvoorstelling van het theaterstuk Malcolm X: een eenzijdige aanklacht tegen België van Fikry El Azzouzi, die hernomen wordt in de Brusselse KVS. Hij bakt het zo bruin dat hij de slachtoffers van 9/11 ‘roasted chickens’ noemt en IS en al-Qaeda inschakelt in de vrijheidsbewegingen van Nelson Mandela of Patrice Lumumba. Het zou goed zijn als mensen die de propagandatechnieken van de IS-adepten willen begrijpen, massaal deze voorstelling (die met Vlaams geld wordt gefinancierd) zouden bijwonen (07/09 om 20u).

Wij zullen je leren hoe dat te doen

De conclusie van zulk vitriool dat ook en vooral in de gevangenis dus wordt uitgegoten over de kruimelcriminelen, wordt dan: niet jij bent een misdadiger, jij bent een slachtoffer van de misdaden van deze smerige maatschappij, en hebt op een verkeerde manier wraak proberen te nemen. Pas als ze zover zijn, als ze de straatboeven gedeculpabiliseerd hebben, volgt het tweede deel van hun boodschap: de islam neemt wel op de juiste manier wraak. Kom bij onze umma, dan zullen wij je leren hoe je je natuurlijke hang naar geweld effectief kunt maken in een wereldwijde jihad.

Wat de grotendeels onterechte klachten over discriminatie in de moslimwereld dus bewerkstelligen, is dat er een atmosfeer wordt gecreëerd om de ware professionele terroristen, de jihadisten, als helden te aanzien, en de aanslagen in Europa te legitimeren. Natuurlijk gaan er drommen ‘moreel correcte’ intellecto’s – zoals de directie van de KVS – in dat verhaal mee. Vergeten is de angst die in naam van de islam in onze samenleving wordt geïntroduceerd, zij laten zich uitnodigen op de iftar van één of andere moskee, en ontmoeten daar vriendelijke moslims. En zij besluiten dan dat er geen probleem is met de islam en dat de werkelijke aanstokers van de haat degenen zijn die schrik hebben voor die islam. Angst wordt een daad, en islamofobie een misdaad. Daarmee is de cirkel dan rond.

Eddy Daniels

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een  bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!