Waarover de strijd Demir-Beke echt gaat

Waarover de strijd Demir-Beke echt gaat

De intense strijd tussen staatssecretaris Zuhal Demir (N-VA) en partijvoorzitter Wouter Beke (CD&V) laaide fel op. Het gaat dan ook niet enkel over kleinigheden. De inzet is én de strijd om het politieke leiderschap in de lokale besturen, én om ideologische keuze. De CD&V lijkt daarbij verstikt door het aloude sparen van de geit en de kool, lees moslims als kiezers paaien met onredelijke toegevingen versus het traag doorsijpelende besef dat die strategie geen toekomst meer heeft, want waanzinnig duur én te schadelijk voor onze veiligheid.

Tussen deze twee partijen zat het er dit weekend weer bovenarms op. Demir verweet in De Zondag CD&V "dé moslimpartij bij uitstek" te willen zijn en de moslims als kiesvee te zien. Beke reageerde ongewoon scherp en eiste expliciete excuses. Ook premier Charles Michel (MR) kwam tussen en gaf Demir een tik op de vingers. Doch zelfs de voorzichtige tegemoetkoming van Demir, zondagavond, dat ze instemde met premier Michels aanmaning (om het beleefd te houden) wees Beke af : onvoldoende. De CD&V deed daarna dan maar lastig over het goedkeuren van de beleidsnota van Demir.

Op de toon had Beke een vol punt: Demir heeft als regeringslid meer respect voor de coalitiegenoten te tonen.

Maar op de feiten scoorde vooral Demir. De CD&V deed de laatste jaren opvallend verregaande gestes tegenover de islamitische kiezers. Lokale CD&V-afdelingen organiseren islamitisch religieuze feestjes. Lokale mandatarissen van Turkse origine mogen de AKP verdedigen. Toppers zoals Mieke Van Hecke willen dat de hoofddoek in alle katholieke scholen gedragen mag worden. CD&V-mandatarissen mochten de Armeense genocide negeren of ontkennen – recent nog Veli Yuksel, maar in 2005 al Nebahat Açar, meermaals kandidaat voor de CD&V en oud-medewerkster op het kabinet van Brussels Staatssecretaris Brigitte Grouwels. Veli Yuksel zou dat volgens bepaalde berichten recent bijgestuurd hebben.

De houding tegenover de steeds meer autoritaire AKP is daarbij tekenend voor de spagaat waarin de CD&V vast zit. De AKP was jarenlang geassocieerd lid van de Europese christen-democraten. Dat werd een paar jaar geleden stilletjes beëindigd. Maar ook daarna mochten CD&V-mandatarissen de AKP nog openlijk opvrijen. Zo applaudisseren de Genkse CD&V-burgemeester Wim Dries en zijn schepen van Turkse afkomst Ali Caglar twee jaar geleden nog voor Erdogan. Caglar verstond het zelfs om te beweren dat de persvrijheid er in Turkije op vooruitgaat. Als ontkenning van het licht van de zon kan dat tellen. De CD&V-top zweeg.

Maar na de tegencoup van Erdogan toonde de CD&V zich 'verontrust' bij het grootschalige geweld dat AKP-aanhangers ontplooiden: “Mensen die hier geboren en getogen zijn, moeten hier hun toekomst opbouwen. En niet de problemen uit Turkije importeren. Wij lossen onze problemen op met dialoog en discussie, niet met geweld. Het is onaanvaardbaar dat mensen vandaag hier bescherming moeten krijgen, omwille van zaken die gebeurd zijn in Turkije.” (hier). En in het parlement vroeg Vincent Van Peteghem over de uitspraken van Erdogan voorzichtig dat we waakzaam zouden blijven: “Wij moeten ervoor zorgen dat die uitspraken van Erdogan niet worden afgespiegeld op onze inwoners met een Turkse achtergrond. Ook voor hen is dit immers een impliciete bedreiging. Ook bij hen gaan velen niet akkoord met dergelijke uitspraken, met dergelijke bedreigingen.”.

Allemaal mooi, doch de CD&V vroeg nooit sancties tegen de gekende aanstokers en organisatoren van dat geweld, zoals de oud-imam van de Beringse Diyanet-moskee die opriep tot geweld tegen opposanten van de AKP en die een lang en gedetailleerd rapport over hen naar Ankara stuurde. Dat was natuurlijk een open doelkans voor de N-VA. En dat deze daarvan dan gebruik maakt, na enkele maanden onderzoek, dat steekt.

Een ander voorbeeld van die spagaat zien we in het onderwijs. Mieke Van Hecke zegt dat haar partij de enige optie is voor moslims en voegt er wat suiker aan toe met haar gekende standpunt dat de hoofddoek in alle katholieke scholen zou moeten mogen. Van Hecke: “CD&V is een partij die sinds 1945 openstaat voor iedereen, gelovig, niet-gelovig, anders-gelovig, die haar waardenkader, visie op de samenleving en partijprogramma deelt. In dat kader is nu eenmaal meer plaats voor zingeving dan bij andere partijen, stellen wij ook vast.”

Maar ondertussen evolueert de samenleving én ook het islamitische deel daarvan: de meeste moslima's dragen geen hoofddoek en meer moslima's wijzen de hoofddoek net expliciet af. Dat ze minder in de media komen verandert daar niets aan. Maar de CD&V wil, tegenin die trend, er net meer ruimte voor maken. De CD&V mikt dus, waarschijnlijk zonder het te beseffen, meer op de islamitische en traditionele moslims dan op moderne geseculariseerden.

Aan de CD&V-top domineert nog steeds de idee dat er met de islam nauwelijks een haar in de boter zit.

De uitspraak van Van Hecke is treffend: ze vergaloppeert zich op een veralgemening tegenover 'de islam' en ze miskent de filosofische kloof tussen de democratische moslims en de islamisten. De CD&V denkt dan dat zij democratische moslims weet aan te trekken: Kobo, Gandoul, Caglar, Yuksel, Lanjiri, Mahdi, Lahlali… . Maar als puntje bij paaltje komt wil zo goed als geen enkele daarvan expliciet bevestigen dat er een probleem is met de islamistische stroming. Laat staan dat ze een gepast beleid tegen dat geweld verdedigen. Zo bevestigden maar weinig van de moslims van de CD&V dat de kritiek op censuur die in de originele Mohamed-cartoons werd geuit wel moet kunnen. Verder miskennen ze dat de hoofddoek wel degelijk geweld tegen andersdenkenden veroorzaakt.

Anderzijds geven CD&V'ers zoals De Crem en Bogaert een volstrekt andere boodschap. Zij voelen wel aan waar het dreigt mis te lopen. Maar hoeveel invloed oefenen zij uit in hun partij?

Die lui staan dus minstens ambivalent tegenover én de democratie, én het christelijke waardenkader. Hun loyauteit ligt niet eenduidig bij de democratie en de universele mensenrechten, maar wel ergens halverwege het streven van veel moslims naar privileges. Voor dat laatste zijn ze bij Koen Geens natuurlijk wel aan het goede adres. Als er privileges verdeeld kunnen worden, dan is die al gauw van de partij.

Maar de CD&V-top, die probeert de geit en de kool te sparen. De CD&V is dus niet ‘dè’ moslimpartij geworden zoals sommigen denken, maar wel een zoveelste. Want ook alle andere centrum-, centrumlinkse en linkse partijen beweren nog steeds dat er fundamenteel maar weinig mis is met 'de' moslims. Misschien moeten we het anders formuleren: de CD&V is geen ''moslimpartij'; het is een maatje erger, een zoveelste moreel corrupte partij die plat op zijn buik gaat voor de exorbitante eisen van militante moslims.

De vonken tussen Beke en Demir lijken te gaan over de volgende lokale verkiezingen. Ze gaan tegelijk echter ook over fundamentele keuzen waar Europa voor staat: eisen we dat alle moslims onze wetten integraal respecteren, of laten we meer en meer afwijkende regelingen en feitelijke privileges toe?

De CD&V worstelt nog met deze vraag. Voor de N-VA is de visie duidelijk. Met Demir stuurt de N-VA nu, na Theo Francken, een tweede intelligente en assertieve vechter naar de eredivisie van onze nationale politiek. Voorlopig scoort ze daar dik mee. Want op de onderliggende uitdagingen voor onze samenleving biedt de N-VA een coherent antwoord, eentje dat ook nog steek houdt met de feiten. En de N-VA laat dat ook luid en duidelijk aan iedereen horen. De CD&V zit nog met een sterk dominant politiek-correct discours én enkele stemmen die daar scherp tegen afsteken.

De recente steun van premier Michel aan de CD&V(top) mag daarbij niet misleiden. Die steun wordt op intellectueel vlak volledig onderuit gehaald door de klare analyse en communicatie van Assita Kanko. Want die laat zich al evenmin als de N-VA blaasjes wijs maken over de gevaren van het islamisme.

Waarschijnlijk wordt N-VA ook sterk uitgedaagd door de laatste peilingen. In Antwerpen zou de CD&V naar 14 procent doorschieten. Dat is natuurlijk deels te verklaren door de populariteit van Kris Peeters. Die wordt door de linkse opiniemakers in de media aanhoudend bewierookt en met genereuze doelkansen bedeeld. Maar over de privileges die hij de ACW wil toespelen rond Arco, ten koste van het algemeen belang én, dik tegenin de wet, daar wordt hij zelden op aangesproken. En de CD&VC-top wordt al evenmin aangesproken op de extreme complexiteit van onze wetgeving waaraan de CD&V decennialang meebouwde.

De CD&V heeft dus wel enkele krasloten waarop het 'mag' scoren. Zal het daar ook een groen lot aan kunnen toevoegen – groen als kleur van de militante islam? De N-VA mag zich dan wel als zegezeker voordoen, de gele boer past best wat beter op zijn kippen.

Want de etnische stemmen kennen een sterke groepsdynamiek. Ze gedragen zich als een blok dat men enkel in zijn geheel, of in een groot stuk ervan kan verwerven. Of zal de N-VA daar netto net méér scoren als ze kan overtuigen als de enige redelijke keuze voor de talrijke geseculariseerde en seculariserende moslims?

De partijpolitieke uitdagingen zijn klaar: zullen de blauwe, oranje en gele regeringspartners mekaar het leven nu zo zuur maken dat de derde hond – de oppositie dus – met het been zal gaan lopen? Uitdagingen én kansen op scoren genoeg: de begroting (waarop tot nog toe de linkse koers van de ACW-strekking domineerde), de nodige fiscale en andere hervormingen (waar de conservatieve eveneens wonnen) en rotte dossiers zoals Arco en de mobiliteit.

Luc Ryckaerts, adviseur in een internationale organisatie, Brusselse Vlaming

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!