Waarom ze zo snel klaar zijn om te doden

Waarom ze zo snel klaar zijn om te doden

Regelmatig horen we dat jonge moslimterroristen hier goed geïntegreerd waren. Maar klopt dat wel? Ik zie enkele aanwijzingen die dat sterk nuanceren, zo niet weerleggen. Die aanwijzingen verhelderen ook waarom zoveel jonge moslims zo onwaarschijnlijk snel radicaliseren.

De Franse schrijver Olivier Roy is een bekende aanhanger van die thesis: ‘I don't think that Islamic radicalisation is the result of a failure to integrate.’. En veel opiniemakers en politici hebben het over ‘onze jongens’. Roy schrijft dat die jonge, islamitische daders geen uiterlijke tekenen van religieuze radicalisering tonen, noch van een sterke religieuze praktijk, laat staan een goede religieuze vorming. Ze spreken meerdere Westerse talen. Ze leefden dikwijls eerder volgens een decadente Westerse stijl, met drugs of kleine misdaad erbij, dan naar de islamitische regels. Veel losers dus.

Zo gaat het verhaal. Dat vloekt met de eerste reactie van velen, maar, en dat is erger, ook met behoorlijk wat feiten. Een eerste noodzakelijke nuancering is dat ook hier de onterechte veralgemeningen toeslaan. Zo zijn er ook geestelijke leiders bekend (imams e.d.) die de wapens ter hand namen, onder meer uit Ripoll, Antwerpen en Brussel. Andere terroristen hadden een goede baan, toffe auto en een gezin met jonge kindjes.

Erger is dat die verklaring zich grotendeels beperkt tot de uiterlijke levensstijl en nauwelijks aandacht geeft aan de innerlijke overtuiging van die daders. Wat waren hun feitelijke fundamentele normen en waarden?

De commentaar van die moslims uit Diegem was tekenend: de moskeegangers die die imam uit Ripoll drie maanden hoorden preken, stellen nu dat ze al iets raars vonden aan die man. Maar toen niet. Want hij werd er enkel weggestuurd omdat hij geen bewijs van goed gedrag en zeden kon voorleggen.

Knap. Nu is hun centje dus wel gevallen. Ze hadden zogenaamd al een raar gevoel. Het zal wel. Jammer toch, en zo ontluisterend, dat ze dat tijdens de preken gedurende die drie maand niets door hadden. Blijkbaar is wat die man predikte, en wat hem later tot moorden aanzette, niet zo opvallend in bepaalde kringen. We willen gerust geloven dat die man in zijn preken het achterste van zijn tong niet liet zien. Dat hij zich daarin toelegde op de klassieke leer, met veel aandacht voor de Koran en de Hadith, en dat hij waarschijnlijk al eens kloeg over de regels van de sharia die hier niet gerespecteerd worden. Mensenrechten en democratie daarentegen waren voor hem hoogstwaarschijnlijk van geen belang.

De normen en waarden in die klassieke leer vormen dus de fundering. Daarop wordt dan een tweede laag gelegd met een opgeklopte slachtoffercultuur. Alle problemen en ellende van de moslims is daarinbij de schuld van het vuile Westen dat hen niet aanvaardt, discrimineert en niet erkent. Een beetje naar voorbeeld van hun profeet en zijn opvolgers; die zouden zich alleen maar ‘verdedigd’ hebben. Maar hoe verklaart men dan dat alle andere, niet-islamitische allochtonen die soortgelijke discriminatie ervaren zelden overgaan tot zo’n geweld, en zeker niet tot moord? Alle discriminatie in deze wereld kan zo’n geweld nooit rechtvaardigen!

Maar dat besef ontbreekt bij veel moslims. Die blijven maar ontkennen en vergoelijken. Bij die lui is de sfeer thuis en onder de vrienden dermate doordrenkt van supremacistische, agressieve en sectaire ideeën tegenover de niet-moslims dat zelfs hun kleuters het al eens openlijk en bloot laten horen. Zoals in Ronse, met kleuters die niet-moslims 'varkens' noemen die vermoord mogen worden.

Foto: bepaalde auteurs beschouwen een veel betere algemene vorming als een duurzame en nodige bijdrage tegen islamisme en geweld.

 

Triest én typerend natuurlijk dat dat probleem daar al enkele jaren gekend is, dat die ouders die het extremisme van hun kinderen weglachen, daar lustig mee voort doen en dat ook mogen. Waarom worden zo’n extremisten niet vervolgd en opgesloten? Of uitgewezen?

Soortgelijke ideeën merken tientallen middelbare scholen en leerkrachten ook bepaalde islamitische scholieren. Die wijzen de wetenschappelijke methode af, net zoals alles wat verteld wordt over menselijke biologie, de evolutieleer, de Holocaust of de recente geschiedenis van het Midden-Oosten. Als we zien hoeveel islamitische scholieren er geen legitieme kritiek op de islam aanvaarden, maar dat wel graag geven op andere religies, of hoeveel steigeren tegen ex-moslims, komen we niet aan de helft van die jongeren? Elke redelijke argumentatie gesteund op feiten, de kritische wetenschappelijke methode die wij moeten aanleren, die glijdt op hen af als druppels water op een oliejekker. En hetzelfde zien we ook bij moslims in de media zoals een Kobo en een Abou Jahjah.

Voor alle duidelijkheid: ik geef hier zeker geen volledig beeld. Ik probeer alleen maar een paar feitelijke aspecten die me cruciaal lijken correct in kaart te brengen.

Die ideeën en denkwijze, en die islamitische normen en waarden leveren samen een dubbele vergrendeling op hun wereldvisie op, met enerzijds feitelijke religieuze overtuigingen (een sharia die qua sociale doctrine in al zijn varianten onverzoenbaar is met de democratie) en anderzijds een supremacistisch en dogmatisch denken dat de universele waarden afwijst en Westerlingen als schuldigen voor alle problemen aanwijst. Sectair en sterk segregerend dus. Die dubbele religieus-filosofische en mentale vergrendeling merken we ook bij zekere schijnbaar geïntegreerde moslims, op sneakers of in pak en das.

Er bestaat dus een grote dichotomie tussen het uiterlijk en het innerlijke.

Al bij al is het een aantrekkelijk discours steunend op een ideële heilsleer met eenvoudige verklaringen van goed en kwaad en dat bevorderd wordt door een sterk gemeenschapsgevoel, maar dat ook de individuele verantwoordelijkheid voor de eigen keuzen en daden ontkent. Handig toch. Niet? Misschien net mede daarom dat het ook niet-moslims kon bekoren?

Maar om dat dan ‘geïntegreerd’ te noemen, dat lijkt me volkomen ongegrond, intellectueel roekeloos en uiterst gevaarlijk.

Want afgaande op de biografieën van veel terroristen, is er met die dubbele vergrendeling maar een korte tot zeer korte verdere radicalisering nodig en de terrorist is klaar voor geweld. Dat ‘verdere’ verwijst dan naar de daaraan voorafgaande en veel belangrijkere overtuigingen op religieus, sociaal en cultureel vlak.

Martha Huybrechts, leraar wetenschappen

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!