Toch nog eens de zielenpoot Youssef Kobo

Toch nog eens de zielenpoot Youssef Kobo

Gefrustreerde autochtonen specialiseren zich in het vergiftigen van de menselijke relaties in onze samenleving met cowboyverhalen die ofwel uit de context gerukt ofwel dik overdreven zijn, maar waarin ze mensen wel zonder wederwoord mogen bekladden. De ‘kwaliteitspers’ moedigt dit aan in een zoveelste poging om elke klagende kleurling als een slachtoffer voor te stellen. Als je huidskleur correct is, dan mag je erop los fantaseren.

Op Humo’s The Wild Site verscheen op 31 maart 2015 een interview met Youssef Kobo. Dat is toen tussen de plooien van het maatschappelijk debat gevallen, vooral omwille van de ondeontologische houding van onze ‘kwaliteitspers’ die liever politiek correcte helden creëert dan zijn lezers te informeren. We geven het hier weer met enkele bedenkingen plus de commentaren die er toen op gemaakt werden maar eveneens genegeerd werden, de ene van een leraar, de andere van een gewezen SP.A-parlementslid en een schooldirectie.

Oncontroleerbare aantijgingen

HUMO: “Marokkaanse roots, hier geboren, praktiserend moslim. Mechelaar, Vlaming, Belg. Klein hart, groot lawaai. En je zult hem niet snel affiches zien plakken voor Bart De Wever. Meet Youssef Kobo, de jonge activist die de tegen stem vertolkt. Bezig baasje, ook: Kobo (26) studeert in avondschool rechten aan de VUB, werkt sinds kort voor Panenka (het tv-productiehuis van Tom Lenaerts), is actief binnen verschillende middenveldorganisaties en roerde zich fel toen De Wever afgelopen week in `Terzake' zijn uitspraken over Berbers deed: kruidige blogberichten, oppositie op Twitter en Facebook, en een passage in `Reyers laat'. Voor de hetze was er al #DailyRacism, de hashtag die Bleri Llhesi lanceerde om alledaags racisme in kaart te brengen op sociale media. Youssef Kobo «Ik heb veel frappante, hárde verhalen gelezen. Dat ik dacht: `Hoe is het toch mogelijk?' Maar echt verbaasd? Neen. Het zijn de dingen die ik altijd hoor wanneer ik met vrienden samenzit.» HUMO Welk verhaal heeft je 't diepst geraakt? Kobo «Dat van een Limburgse vriendin. Ze had ergens in Oost-Vlaanderen een leuk huis gevonden. Alles was geregeld met de huurders die eruit trokken heel vriendelijke, attente mensen. Maar toen ze vervolgens de huisbazen ontmoette, liep het mis: de vrouw begon meteen te schreeuwen, en de man bedreigde mijn vriendin, haar man en hun dochtertje van 2 met een geweer. Met een gewéér, hè.”

DE BRON: Het merkwaardige aan dit soort verhalen is steeds weer dat ze oncontroleerbaar zijn. Als iemand een andere persoon, hij zij allochtoon of autochtoon, met een geweer bedreigt, dan is hij strafbaar en kan er klacht worden neergelegd. De kans is bijzonder klein dat de politie dit zonder onderzoek zou klasseren. Hier is er niets gebeurd, het is typisch een urban legend, de ene hoort het van de andere enzovoort. Meest opmerkelijk is dat Humo geen enkele poging deed om het voorval te lokaliseren, laat staan kritisch te bevragen, het werd opgetekend als een bewezen feit. Dit is strijdig met elke journalistieke deontologie, zeker omdat het om zeer ernstige aantijgingen ging. En omdat het gebruikt werd als modelverhaal om een globale attitude te illustreren.

Een arbeidersdochter uit Marokko

KOBO op Humo’s Wild Site: »Zo'n verhaal springt natuurlijk in het oog, maar er is ook het racisme van alledag waar iedereen met een exotisch kleurtje mee te maken krijgt. Het begint in het onderwijs: kwetsende opmerkingen, incidenten, het gevoel niet voor vol aangezien te worden. Toen Nadia Fadil (docent sociale wetenschappen aan de KU Leuven, red.) haar doctoraat afrondde, zei ze dat ze dat niet dankzij maar ondanks het Belgische onderwijs behaald had. Er zijn genoeg studies die het aantonen: de meeste landgenoten met allochtone roots kennen een heel hobbelig schoolparcours.»

DE BRON: Wat hier opvalt is dat Kobo namens Fadil spreekt, zonder te vermelden waar en wanneer ze die uitspraak deed. Opnieuw deed Humo geen poging om de bron te checken. Een interessant interview van Nadia Fadil verscheen nochtans in De Morgen/Zeno (20/01/2013). Zij zegt daarin dat ze heeft kunnen studeren omdat haar ouders hard gewerkt hebben en hun kinderen daar ook toe aanmoedigden. Haar vader was arbeider bij Opel/GM in Antwerpen. Die mensen werden erg goed betaald, dus het miserabilisme in haar verhaal is een beetje ongepast. Haar moeder was kuisvrouw, wat ongetwijfeld het gezinsbudget verbeterde. Zijzelf kampte op school met aanpassingsproblemen omdat de thuiscultuur, zowel als arbeidskind als omdat ze van Marokkaanse afkomst was, anders was dan die van de Vlaamse middenklasse. Maar dat is geen discriminatie,­ dat beweert ze zelf ook niet. Ze trekt, als antropologe, een parallel met het emancipatieproces van de Ieren in de VS.

Mocht ze ooit beweerd hebben dat zij haar doctoraat behaald heeft ondanks het Belgisch onderwijs, dan moet dat in een vlaag van geestverbijstering zijn gebeurd, want de kans dat een meisje uit de werkende klasse dit in Marokko zou gelukt zijn is lager dan nihil. Ook in een interview van 31/08/2012 op KifKif betokkelt ze de snaar van het racisme niet. Kobo rukte dus losse uitspraken uit hun verband (of verzon ze), bracht alles onder de door hem gewenste noemer (racisme), en Humo maakte daar geen enkele kritische bedenking bij. Integendeel, het bejubelde hem.

Alles is verklaarbaar als racisme

HUMO: Je zat in Mechelen op school, in het prestigieuze Sint-Romboutscollege. Kobo (knikt) «Zes jaar lagere school, twee jaar middelbaar. Toen moest ik mijn jaar overdoen, maar dat mocht daar niet ik was niet meer welkom op het college. Daarna zeilde ik van de ene school naar de andere.» Het Sint-Romboutscollege was een heel degelijke, maar elitaire school. Op goed 2.000 leerlingen was ik er haast de enige met een kleurtje geen idee hoe het er nu is. Ik denk dat ze er... (Aarzelt) Ik denk dat ze er niet al te happig waren op kleur. En het waren niet mijn klasgenoten die het probleem vormden.»

DE BRON: Het is opvallend hoe Kobo hier persoonlijk falen toeschrijft aan racisme. Er bestaan nu eenmaal omstandigheden waarin een school leerlingen adviseert om elders hun weg te zoeken, en dat overkomt ook vaak autochtone leerlingen. Of dit juist is, valt te bediscussiëren, feit is dat dit niets met racisme te maken heeft, maar met schoolprestaties en soms met persoonlijke attitude. Het feit dat Kobo daarna van de ene school naar de andere zeilde, lijkt erop te wijzen dat hij zelf het was die zijn draai niet vond (wat geen schande hoeft te zijn). Maar: ze zullen toch niet overal racistisch zijn geweest? Die bedenking kwam evenwel in het hoofd van de Humo-reporters niet eens op. Op dit deel van zijn verhaal kwam echter op The Wild Site een reactie van een leraar, waar Humo ook niet verder op inging.

RUD VERHULST: .Beste Youssef, Heb jouw interview gelezen in Humo en er moet mij toch iets van het hart. Voor de zoveelste keer wordt door bepaalde allochtonen van de eerste, tweede, derde….. generatie alles uit het onderwijs op één hoopje geveegd. Uw woorden : - het begint in het onderwijs : kwetsende opmerkingen, het gevoel niet vol aanzien te worden… - hoe in de leraarskamer over gekleurde kindjes wordt gepraat ... - dat leerkrachten niet veel verwachten van allochtone leerlingen…. Ikzelf sta al meer dan dertig jaar in het onderwijs en heb al veel met allochtone kinderen gewerkt maar steeds krijgen wij van de allochtone elite de wind van voren. Nu ook weer van jou. Waarschijnlijk komt het niet bij jullie op dat er ongelooflijk veel leerkrachten zijn die het met iedereen, allochtoon of autochtoon, fantastisch goed voor hebben en het ook geweldig doen. Uw item over onderwijs is eenzijdig negatief en zeer subjectief. Cowboyverhalen zoals : twintig meter boven de grond uit een raam ophouden, opstellen over 9/11. Tja. Heb jij nu echt geen goede kleuterjuf, onderwijzer, leerkracht.. gehad? De Marokkanen, Turken, Somaliërs, Portugezen, Iranezen, Afghanen en Irakezen die ik ooit in de klas heb gehad praten met respect over mij en mijn collega’s. Waarom wordt dit nooit belicht en krijgen wij voor de zoveelste keer het deksel op onze neus? "Klein hart" stond in Humo : daar kan ik niet over meepraten want dat weet ik niet. "Groot lawaai” stond er ook : afgaande op dit interview, ja. Namens Rud Vervoort en de duizenden leerkrachten die het allemaal goed menen met groen, geel, wit ,bruin, blauw, zwart, groot, klein, dik, dun, slim, minder slim, en lawaaierige mensen. O ja, waarom ben ik geweigerd op je facebook account? Blijkbaar is toch niemand echt in staat om kritisch voor zichzelf te zijn.

Een leraar met moordneigingen

Tenslotte pakte Kobo, met instemming van de interviewers, uit met een verhaal dat je normaal als een moordpoging kan omschrijven, en eerder thuishoort in een boek van Roal Dahl (Mathilde) dan op de website van een ernstig tijdschrift. Daar werd op gereageerd, na een vraag van een gewezen SPA-parlementariër, door de school in kwestie. Ook dat antwoord werd onder de mat geveegd.

HUMO: In je eigen bijdrage aan #DailyRacism kwam je met een hallucinante anekdote: in het eerste middelbaar nam de leraar godsdienst je bij je benen vast en hield je zo op 20 meter hoogte uit het raam. `Dat zouden ze met jullie allemaal moeten doen! Te pletter gooien, dan zijn we er eindelijk vanaf!' Kobo «Dat klopt, en het verhaal spreekt voor zich. Ik heb na de getuigenis verschillende reacties gekregen van ex-schoolgenoten die ook slechte ervaringen hadden met die leerkracht. Ik heb veel bijval gekregen op Twitter, maar er was ook ongeloof. Dat maakt zo'n persoonlijk verhaal dubbel pijnlijk.»

JAN VAN DUPPEN: Geachte heer, In voornoemd Humo interview worden door de heer Youssef Kobo zeer ernstige beschuldigingen geuit aan het adres van uw school en een bepaalde leraar godsdienst in het bijzonder. Dit in het kader van een digitale synchronisatiekampagne #DailyRacism waaraan betrokkene deelneemt als 'jonge activist'. Ik kijk uit naar de reactie van het schoolbestuur op deze beschuldigingen, wegens de neiging van al deze getuigenissen tot zelfversterkende synchronisatie via de digitale multiplicatietechnieken.

DIRK BUELENS DIRECTEUR SINT ROMBOUTSCOLLEGE: Graag gaan we in op uw vraag om feedback. In de sociale media en in de geschreven pers wordt onze school zaken verweten die zich in het verleden zouden hebben afgespeeld. Men schermt met racisme en onverdraagzaamheid. Wij betreuren dit! Dit raakt ons ten zeerste en bovendien strookt het niet met de werkelijkheid. Wij nemen dergelijke aantijgingen ernstig en hebben dit dan ook onmiddellijk onderzocht. Hieruit bleek dat er geen enkele aanwijzing is dat voornoemde feiten hebben plaats gevonden. Respect voor mekaar en gelijkwaardigheid zijn net de hoekstenen van ons pedagogisch opvoedingsproject. Onze school wil een zorgzame school zijn. Wij geven onze leerlingen alle kansen om zich te ontplooien. Ons schoolbeleid is gebaseerd op een goede leerlingbegeleiding waarin elk kind belangrijk is. We bieden o.a. inhaallessen aan voor wiskunde, Frans, Latijn, … Onze leraars engageren zich om leerlingen op te volgen die het wat moeilijker hebben. Leerlingen kunnen hun lessen studeren in de avondstudie. We organiseren een huiswerkklas en onze leerlingen van de derde graad begeleiden in hun seminarie-uur leerlingen van de lagere school. Er is ook een specifieke begeleiding voor leerlingen met taalproblemen. In onze GOK-werking leggen we met allerlei activiteiten de focus op integratie.

De aangeklaagde krijgt geen wederwoord

Hoeft het enig betoog dat noch Humo noch Youssef Kobo ooit enig excuus hebben aangeboden, of een rechtzetting hebben gepubliceerd? Niemand in geheel onze pers reageerde bij mijn weten. Precies zeven maanden na dit antwoord, dat rondgezonden werd als persbericht, ging Kobo aan de slag bij de Brusselse CD&V-staatssecretaris Bianca Debaets. Een week later werd hij als grote verzoener en bruggenbouwer geïnterviewd door De Standaard Weekblad 07/11/2015. Hij verklaarde daarin zijn genereuze bereidheid om voor Debaets te willen werken: ’Om te beginnen weet ik sinds een goed jaar dat ik CD&V ben’. Dus een half jaar voor zijn hallucinante beschuldigingen aan het adres van zijn vroegere katholieke school, wist hij dat hij zich in de waarden kon terugvinden van de christendemocratie.

Pas op: het hoeft niet onmogelijk te zijn dat hij een onhebbelijke leraar tegengekomen was, dat is ons allemaal wel ergens overkomen. Alléén hebben we nooit geleerd dit te veralgemenen tot een gehele school en die dan publiek aan te klagen. Dat lijkt me alleszins geen christendemocratische praktijk. We mogen ons dus nog steeds de vraag stellen wat Bianca Debaets ooit bezield heeft om iemand van wie het verwrongen waardenpatroon toen al bekend en publiek was, als kampioen van de verzoening in huis te halen.

Datzelfde geldt dus voor geheel de ‘kwaliteitspers’. Commentaar bijvoorbeeld van de interviewende DS-journalist op het persbericht van het beschuldigde college: Voor Kobo is de zaak gesloten. Voor Kobo wel natuurlijk, op die manier muisde hij er mooi tussenuit. De vraag of hij gelogen had of zaken buiten hun context had gerukt, kwam zelfs niet in het hoofd op, en werd bij mijn weten ook nergens gesteld. Tien maanden later diende hij evenwel ontslag te nemen omdat Debaets verveeld zat met wat men nu aangebrande tweets uit het verleden noemde. Onder andere Joël De Ceulaer nam hem daarvoor in bescherming in De Morgen (06/09 2016). Yves Desmet interviewde hem pseudo-kritisch in Humo (18/06/2016) zonder zelfs maar de beledigingen aan het adres van het college in nota bene zijn eigen medium ter sprake te brengen.

Een cursus deontologie gewenst

Humo, De Standaard, De Morgen. Drie media die zichzelf graag als ‘kwaliteitsmedia’ betitelen. Een cursus deontologie zou veel van hun medewerkers blijkbaar niet misstaan.

Eddy Daniels

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze, of stuur ons een  bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!