Slechts blanken zouden racist kunnen zijn

Slechts blanken zouden racist kunnen zijn

Racisme tegen een meerderheid zou niet mogelijk zijn. Dus moet de blanke mens zich voortdurend laten beledigen voor de wansmaak van enkelingen. Sommige gekleurde medemensen profiteren daar voluit van.

Naar aanleiding van de smakeloze racistische commentaren op de dood van een Turkse Belg bij de aanslagen in Istanboel op 1 januari, werd in de aflevering van 9 januari van De Afspraak op Canvas een discussie gehouden over het racismeprobleem in België, en wat daaraan te doen valt. Daarbij pleitte Imade Annouri van Groen voor strengere bestraffing van racistische uitingen, terwijl Maarten Boudry, filosoof verbonden aan de Universiteit Gent, stelde dat zulke wetgeving contraproductief is. Racisten zullen immers helemaal niet tot inkeer komen na bestraffing, en ze zullen zelfs blij zijn met de extra aandacht die de overheid aan hen besteedt. Ook wees Boudry erop dat racisme, in tegenstelling tot de populaire perceptie, vandaag de dag veel minder voorkomt dan in het verleden, en dat het dus misplaatst is te panikeren over een vermeende “racismegolf”.

We kunnen Boudry alleen maar bijtreden in zijn argumenten tegen nieuwe racismewetgeving. Zulke wetgeving is ook in strijd met het recht op vrije meningsuiting, zouden we eraan kunnen toevoegen – een probleem waar Boudry niet genoeg op ingegaan is. Toch is er een ander belangrijk bezwaar tegen een van staatswege ondernomen campagne tegen racisme, dat we voorlopig niet gelezen of gehoord hebben.

De politisering van racismewetgeving

Enkele dagen geleden schreef de Amerikaanse historicus en columnist Victor Davis Hanson een opiniestuk over wetten tegen “hate speech” in de Verenigde Staten. Net zoals in België bestaat daar de perceptie dat racisme vooral iets is waar blanken zich schuldig aan maken, waarbij andere etnische groepen altijd het slachtoffer zijn. Maar wat blijkt? Volgens de cijfers van de FBI begaan zwarten disproportioneel veel “haatmisdrijven.” Niettemin zal de overheid in de praktijk disproportioneel veel blanken straffen voor dergelijke feiten, net vanwege de populaire perceptie dat alleen blanken racistisch kunnen zijn. Vervolgens wordt die perceptie nog sterker gemaakt door mensen die valse berichten over racistische misdrijven verspreiden omdat ze daar belang bij hebben. Hansons conclusie is dan ook eenvoudig: aangezien de bestrijding van racisme in hoge mate gepolitiseerd is geraakt, worden de wetten tegen haatmisdrijven best afgeschaft.

Het essentiële probleem met wetgeving tegen racisme dat Hanson in de VS geïdentificeerd heeft, bestaat evengoed in België. Wanneer mensen zoals Annouri oproepen tot strengere vervolging van racistische uitingen, dan vertrekken ze van de assumptie dat voornamelijk blanke autochtonen zich hier schuldig aan maken, en dat moslims en andere allochtonen meestal slachtoffers van racisme zijn. Maar hoeven we erop te wijzen dat de xenofobie van moslims tegenover autochtonen – en eender welke andere religieuze groep – nog veel erger is dan onze xenofobie tegenover moslims en andere allochtonen? Niemand, ook niet een criticus van antiracismewetgeving zoals Boudry, lijkt dit probleem te willen aankaarten. Daarom lijkt het hele debat rond het racismeprobleem al vanaf het begin op een farce.

Antiracismewetgeving als privilege

Als ons land een nieuwe racismewetgeving zou krijgen, dan is het onvermijdelijk dat die zal vertrekken vanuit de verkeerde assumptie dat alleen blanken racistisch kunnen zijn. De bestaande racismewetgeving gaat hier trouwens al van uit: het UNIA wordt bevolkt door (extreem)linkse figuren of allochtonen die het als hun missie zien de onderdrukte moslims en andere etnische minderheden te beschermen tegen de racistische Vlamingen. De vorige directeur van het UNIA, Jozef De Witte, weigerde bijvoorbeeld tot voor kort te erkennen dat er zoiets als racisme tegen een meerderheidsgroep kan bestaan. Ze kunnen het zich niet voorstellen dat  moslims of etnische minderheden zelf wel eens racistisch zouden kunnen zijn; vandaar trouwens ook het verdacht lage aantal klachten of vervolgingen wegens antisemitisme, waar vooral moslims zich schuldig aan maken.

Ook moslims die openlijk met terrorisme sympathiseren en die stellen dat de ongelovige slachtoffers van aanslagen hun lot verdiend hebben, blijven merkwaardig genoeg buiten schot.

Gezien de mentaliteit van het overheidspersoneel dat zich met het racismeprobleem bezighoudt, zal nieuwe wetgeving tegen haatmisdrijven dus eigenlijk neerkomen op een privilege voor moslims en andere allochtonen. Wanneer zij racistisch bejegend worden, grijpt de staat in, maar wanneer autochtonen last ondervinden van racisme, dan zal de overheid dit als overdrijving of gewoonweg als een leugen beschouwen. Blanken hebben immers “white privilege” en kunnen dus per definitie geen slachtoffer van racisme zijn.

Hoe een deel van de moslims met antiracismewetgeving omgaan

En we mogen er zeker van zijn dat een deel van de moslims zeer gretig gebruik zullen maken van dit privilege. Want om te beginnen kent de islam een zogenaamde “beschuldigingsethiek”, in tegenstelling tot de christelijke schuldethiek. Wanneer sommige moslims met een probleem geconfronteerd worden, zullen ze automatisch geneigd zijn het aan factoren buiten zichzelf te wijten, terwijl mensen met een christelijke achtergrond de schuld meteen bij zichzelf zullen leggen – vaak zelfs ten onrechte trouwens. Volgens deze moslims is sociale en economische achterstelling dan automatisch de schuld van de ongelovigen die moslims hun welvaart of geluk niet gunnen.

Die islamitische neiging om de schuld voor eigen problemen in andermans schoenen te schuiven is vandaag de dag nog groter geworden gezien de belabberde toestand waarin de islamitische wereld zich bevind. Het Midden-Oosten is een culturele en economische woestijn, en de islamitische minderheden in het Westen doen het ook niet al te goed. Onder die omstandigheden wordt de beschuldiging van racisme automatisch een manier om het eigen falen te verdoezelen. Hetzelfde zien we alweer in de VS met Black Lives Matter, die zichzelf en de rest van de Amerikaanse bevolking ervan proberen te overtuigen dat de achterstelling van de zwarte gemeenschap volledig te wijten zou zijn aan het racisme dat ingebakken zit in de Amerikaanse samenleving, terwijl de houding en mentaliteit van veel zwarten natuurlijk ook heeft bijgedragen tot hun problemen.

Annouri lijkt deze bezwaren echter geanticipeerd te hebben: hij stelt dat het voor een bepaalde bevolkingsgroep onmogelijk is om goed in te schatten hoe een andere groep racisme precies ervaart, en dat blanken dus niet moeten komen zeggen dat racisme wel meevalt, en eigenlijk helemaal het recht niet hebben te oordelen over de gegrondheid van klachten over racisme. Allereerst spreekt het voor zich dat dit potentieel een zeer gevaarlijke opvatting is, want zo kunnen moslims en andere allochtonen zeggen dat min of meer alles racisme is, zonder dat we de bewering in vraag mogen stellen. Maar verder kunnen we ons afvragen: waarom zou het onmogelijk zijn om als blanke in te schatten hoe iemand uit een etnische minderheid racisme ervaart? In feite is dit perfect mogelijk, aangezien we allemaal dezelfde hersens en dus dezelfde mentale structuren hebben – of stelt Annouri misschien dat verschillende etnische groepen elk een verschillende logica aanhangen? Als blanken niet konden begrijpen hoe mensen met een andere huidskleur racisme ervaren, zouden blanke mensen in de eerste plaats nooit het debat over racisme aangegaan zijn.

Nikolaas de Jong, laatstejaarsstudent en voorzitter Ayn Rand Campus Club Gent

Referenties en links:

De Afspraak, hier

Artikel van Hanson, 'The politicization of hate crime legislation.A well-meant idea became warped by too many agendas', in The Washington Times, 11/1/2017, hier

Nicolai Sennels over de islamitische wereldvisie, 'Muslims and Westerners: the psychological differences', in New English Review,  hier

Eddy Daniels: Unia ontmaskert zich weer als racistisch

Rudi Dierick: Schijnmaneuvers rond racisme

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een  bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!