Rutten heeft de islam nog niet echt door

Rutten heeft de islam nog niet echt door

Meer dan een maand geleden laaide het debat rond de plaats van de islam in onze samenleving weer op. De Nederlandse premier Mark Rutte verspreidde een vrij ophefmakende brief, waarin hij duidelijk maakte dat immigranten die zich niet aan onze regels houden, niet in zijn land thuishoren. Volgens de een was het racisme, volgens de andere wou Rutte gewoon de problemen benoemen. In België trad de voorzitster van de Open VLD, Gwendolyn Rutten, hem alvast bij, en publiceerde haar eigen brief met een gelijkaardige boodschap.

In de nasleep van deze gebeurtenissen gaven veel politici en opiniemakers hun mening over het probleem van islamitisch extremisme. Het viel te verwachten dat er veel stemmen waren die min of meer ontkenden dat er van zo'n probleem sprake is. Wat we niettemin van het debat kunnen onthouden, is dat veel burgers, en zelfs, zij het veel trager, de politieke mainstream langzaamaan wakker geschud worden. Men begint te begrijpen dat we iets moeten doen aan de groei van het islamitisch extremisme in onze samenleving, en velen durven nu zeggen dat we onze westerse normen en waarden moeten behouden.

Er zijn natuurlijk wel enkele andere bekende gezichten, van wie we weten dat ze al lange tijd ongeveer de mening van Rutten delen. De filosofen Tinneke Beeckman, Maarten Boudry en Etienne Vermeersch, om er maar enkele op te noemen. En ook iemand zoals de Iraans-Belgische vrouwenrechtenactivist Darya Safai, die recentelijk op De Afspraak uitlegde waarom de hoofddoek een symbool is voor de onderdrukking van de vrouw. We zouden dan kunnen besluiten dat het eindelijk de goede kant opgaat met het islamdebat: we verzwijgen de problemen niet langer, zoals Rutten het zelf uitdrukt.

Foto: G. Rutten, door Paul Van Welken, Wikimedia

 

Maar mogen we nu echt op beide oren slapen? Zal de politiek werkelijk het islamprobleem beginnen aanpakken? Het loont de moeite de standpunten van mensen zoals Rutten en gelijkaardige verdedigers van onze seculiere normen en waarden eens van naderbij te bekijken. Als voorzitter van de Open VLD heeft Rutten zich voorstander getoond van de massale opvang van islamitische vluchtelingen. Etienne Vermeersch mocht dan wel onderstrepen dat we moeilijk alle asielzoekers kunnen ontvangen, zoals Merkel probeerde te doen, maar hij bleef voorstander van de opvang van zoveel mogelijk asielzoekers als haalbaar is. Tinneke Beeckman had niets dan lof voor Merkels staatsmanschap. En in een opiniestuk in De Morgen noemde Darya Safai Trumps inreisverbod voor moslims uit bepaalde landen contraproductief, en stelde ze dat we het extremisme via een dialoog moeten bestrijden.

Kortom, deze mensen hebben er blijkbaar allemaal vertrouwen in dat westerse samenlevingen in staat zullen zijn grote groepen immigranten zonder noemenswaardige problemen te integreren. Hoe we dat dan precies zullen doen, laten ze liever in het midden. Hun voorstellen gaan niet verder dan “het debat aangaan”, extra schulden maken om de integratie te financieren, of bepaalde praktijken verbieden, zoals het dragen van de hoofddoek op school. En uiteraard zullen moslims zich altijd aan de wet moeten houden, zoals iedereen.

Zo'n optimistische houding tegenover het islamprobleem verraadt echter een fundamenteel verkeerd begrip van hoe de wet en de mens werkt: mensen respecteren de wet niet in de eerste plaats omdat de overheid hen dat beveelt, maar omdat ze zelf inzien dat die billijk is. Als de moslimgemeenschap groeit en er zich islamitische enclaves vormen, zullen moslims steeds minder reden meer hebben om de Belgische wetgeving nog te respecteren, indien ze besluiten dat die wetgeving illegitiem is.

En daaraan zullen we, met deze politieke cultuur van Rutten en consorten, niets kunnen doen. Of gaan we misschien massaal de politie of het leger naar islamitische wijken sturen om moslims te verplichten onze wetten na te leven? Zelfs Dirk Verhofstadts voorstel om salafistische organisaties te verbieden, zal op lange termijn niet veel uithalen, want op een bepaald moment zal de islamitische gemeenschap zo groot worden dat we niet meer tegen die netwerken kunnen optreden als moslims niet met de overheid willen meewerken.

In een artikel op Doorbraak stelde Miel Swillens dat degenen die blijven ontkennen dat we een probleem hebben met islamitisch extremisme, want to have their cake and eat it too – om een Engelse uitdrukking te gebruiken. Ze willen de problemen wel benoemen, maar ze willen die nooit echt benoemen. De beschuldiging is echter evengoed van toepassing op Rutten en menig andere zogenaamde voorvechter van de seculiere waarden. Want zij minimaliseren het islamprobleem evengoed, hetzij in mindere mate. Rutten stelt dat we met een ernstig probleem zitten, maar voegt er meteen aan toe dat slechts een heel kleine minderheid van de moslims er opinies op nahoudt die in strijd zijn met onze waarden. Die bewering wordt echter weerlegd door zowat alle onderzoeken. Een redactielid van De Bron, Rudi Dierick, overliep die. Hij vond dat, afhankelijk van de auteur en de vraagstelling, tussen 18 en 75% van de moslims de sharia verkiest, met 20 à 30% voor de meest ernstige onderzoeken. De sharia is echter onverzoenbaar met onze democratische rechtsorde, zo leren onder meer de uitspraken daarover van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.

Maar volgen we even de redenering van Rutten: als het om een kleine minderheid zou gaan, hoe kunnen we dan met een groot probleem zitten? Als het merendeel van de moslims echt niets met extremisme te maken heeft, hoe kunnen extremisten dan zoveel invloed verkrijgen in de moslimgemeenschap?

De eenvoudige waarheid is uiteraard dat het islamprobleem veel verder gaat dan die handvol extremisten en terroristen. De islamitische cultuur is als geheel vreemd aan onze westerse waarden – seculier of christelijk – en om die reden is het volledig naïef te verwachten dat we er ooit in zullen slagen grote aantallen islamitische immigranten te integreren. Zeker in een democratie, waar de overheid weinig middelen heeft om immigranten te dwingen zich aan te passen, zal dit enorm moeilijk zijn. En uit deze observatie moeten we een harde conclusie trekken, die veel mensen impliciet al bereikt hebben, maar niet in het openbaar durven uitdrukken: als we islamgerelateerde problemen willen vermijden, zullen we er in de eerste plaats voor moeten zorgen dat er veel minder moslims het land binnenkomen.

Rutten en consorten willen natuurlijk niet tot deze conclusie komen, en de reden daarvoor is dat zij in essentie nog altijd linkse vooruitgangsoptimisten zijn. Ze prevelen wel dat we onze westerse waarden mogen verdedigen, maar anderzijds lijken ze ook te denken dat het onze plicht is immigranten met andere culturele tradities op te vangen en als het ware te heropvoeden in onze seculiere waarden. Ze gruwen van het idee dat wij als Westerlingen gewoon onze cultuur en tradities zouden durven veiligstellen door de grenzen te sluiten voor moslims, om op die manier antiwesterse elementen buiten te houden.

Terwijl dat gewoon de aanpak van het gezond verstand zou zijn. Die aanpak heeft meestal een conservatieve motivatie: het zou leuk zijn moesten we alle mensen die in de problemen zitten, kunnen opvangen, en het zou eveneens leuk zijn moesten we alle mensen met achterlijke normen en waarden kunnen heropvoeden. Maar in de echte wereld zal dit nu eenmaal niet lukken. De conservatieve argumentatie kan bekrompen en onmodieus lijken. We kunnen een beperking van de immigratie echter evengoed met libertarische argumenten rechtvaardigen: het is eenvoudigweg niet onze verantwoordelijkheid alle ellende van de wereld op ons te nemen. Het feit dat iemand in de problemen zit, is erg, maar geeft die persoon geen aanspraak op ons belastinggeld.

Om te besluiten: laat u niet bedriegen wanneer mainstreampolitici u vertellen dat ze problemen willen aankaarten, want daartoe zijn ze evenmin bereid als de meest extreme verdedigers van de multicultuur. Beide groepen zijn als het ware loten aan eenzelfde stam. En laat u evenmin misleiden wanneer deze politici u vertellen dat de oplossing voor de dreiging van islamitisch extremisme erin bestaat een publiek debat aan te gaan of meer vertrouwen te hebben in onze westerse verworvenheden, en dat we op die manier “extreemrechts” de wind uit de zeilen kunnen nemen. Want de bittere waarheid is nu eenmaal dat, inzake immigratie, de “extreemrechtse” van een immigratiestop grotendeels de juiste oplossing is.

Nikolaas de Jong, laatstejaarsstudent en voorzitter Ayn Rand Campus Club Gent

Extra informatie:

Darya Safai, 'Trump heeft zich van oorlog vergist', in De Morgen

Edito. 'Waarom opvang in eigen streek beter is', op De Bron

'Petitie voor opvang in eigen streek'

Rudi Dierick: 'Opvang in de meest nabijgelegen veilige streken', op De Bron.

Miel Swillens, 'Vier woorden volstaan', in Doorbraak

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneelfinancieel of organisatorisch!