Poco-nieuws is nog erger dan fake nieuws

Poco-nieuws is nog erger dan fake nieuws

Onze politiek correcte (poco) intellecto’s zijn gespecialiseerd in het paard achter de wagen spannen. Daarmee roepen zij zelf de draak met zeven koppen op die zij beweren te bestrijden: fake nieuws.

 

Onze politiek correcte intellectuelen hebben alweer een manier gevonden om bepaalde meningen buiten te sluiten. Ze noemen het ‘fake news’ (nep nieuws) of ‘post truth’ (post waarheid), en willen het zelfs verbieden. Hierdoor vergeten ze dat het verzwijgen van relevante feiten een veel erger fenomeen is.

Dat er gereageerd wordt tegen het verkeerd voorstellen van feiten en een onlogische redenering is normaal en op zich toe te juichen. Echter, dit mag geen reden zijn om het hoofd af te wenden van de echte discussie. Integendeel, het is net door het hoofd af te wenden dat feitelijke fouten een eigen leven kunnen leiden. Enkel door het hoofd te richten op de dieperliggende problematiek heeft het wijzen op andere fouten enige zin. Anders wordt fake nieuws enkel nog populairder.

‘Fake nieuws’ als non-argument

De recente aanslag op de kerstmarkt in Berlijn geeft een goed beeld over hoe de discussie ontspoort in het irrelevante.

De Vlaamse opiniemaker Mark Van de Voorde (die ik overigens respecteer) op facebook (21 december 2017):

Het volstaat dan een echte of een vermeende fout te vinden, en de kous is af. Zo bijvoorbeeld is de hoofdverdachte in de recente aanslag op de kerstmarkt in Berlijn Anis Amri Europa binnengekomen voor de bekende uitspraak ‘Wir Schaffen Das’ van Merkel. …Merkels uitspraak "Wir schaffen das" dateert van 31 augustus 2015. De nu gezochte dader van de aanslag in Berlijn Anis A. kwam in juli 2015 naar Duitsland uit Tunesië (via Italië). Twee feiten dus: hij is geen vluchteling uit het Midden-Oosten, hij werd niet aangezogen door de uitspraak van Merkel. Hij kwam immers voordien. Merkel had hem alvast niet uitgenodigd. Meer nog: de man is meteen 'door de mand gevallen', zijn asielaanvraag werd meteen afgewezen.’

Daarop reageerde ikzelf:

‘Het gaat niet om de vraag of de immigratie voor of na de bekende uitspraak van Merkel is gekomen. Het gaat erom dat Merkel het bestaande beleid met haar uitspraak opnieuw accentueerde.’

Daarbij denk ik niet dat de discussie over de specifieke context waarin Merkel de uitspraak “Wir schaffen das” deed ter zake doet. Zoals Eddy Daniels hier al vermeldde, heeft dit ‘de vluchtelingenstroom zeker niet op gang gebracht (want die was al massaal bezig), maar sloeg op de opvang van al dat menselijk leed op dat specifieke moment’. Het bestaande beleid liep ondertussen echter al duidelijk mank. Merkel onderstreepte nochtans liever het voortzetten ervan dan het fundamentele falen, en daar ging zij volgens velen uit de bocht.

Vandaar dat de perceptie ‘Merkel versterkte met haar uitspraak de vluchtelingenstroom’ feitelijke kanttekeningen verdient, maar tegelijkertijd een veel diepere grond van waarheid bevat die Merkel zelf zwaar overstijgt. Het zijn onze politiek correcte intellectuelen die al decennialang uitspraken doen die neerkomen op “Wir schaffen das”, maar dan zonder enige nuance in tegenstelling tot Merkel zelf. Merkel krijgt ondertussen de rol van zondebok toebedeeld. Begrijpelijk, maar niet helemaal juist. Het lijkt me echter volkomen ongepast op fout te wijzen zonder de kern van de klacht te bespreken.

Hierop kwam de aap uit de mouw met de reactie van Van de Voorde. Zijn reactie was ingegeven door een veel breder gevoel dan enkel een reactie op een foute redenering:

‘Helemaal geen detail [, de chronologie van de feiten], als ik zie hoe Pegida en AfD met leugens brullend tekeergaan (gelukkig kregen ze maar een paar honderd betogers bij elkaar gisteravond in Berlijn).’

Nog afgezien van het taalgebruik (‘brullend tekeergaan’ voor wat al bij al een vreedzame demonstratie was na schokkende feiten): wat is hier de relevantie nog van de chronologie? Wat is de relevantie dat de asielaanvraag niet is goedgekeurd? Wel relevant in de discussie is het lakse immigratiebeleid met als gevolg de import van diepe problemen uit het Midden-Oosten. Dat ‘fake nieuws’-geklaag is daarom een relatief nieuw argument om weg te kijken van deze dieper liggende discussie, en een manier om op het vreedzaam recht op vrije meningsuiting in deze heikele discussie aan banden te leggen, voor Pegida en AfD dan toch.

Van de Voorde spreekt hier weliswaar vanuit een terechte bezorgdheid. Namelijk dat die Pegida en die AfD op een populistische manier een bepaalde haat cultiveren. Ik heb me daar niet in verdiept. Ik kan echter wel geloven dat de argumenten van bepaalde radeloze bewegingen of personen niet altijd zuiver op de graat verlopen. Een bruin kantje daarbij kan me niet verwonderen. Maar dat neemt niet weg, dat zij recht op spreken hebben en ook pertinente argumenten kunnen hebben. Het heeft ondertussen geen enkele zin om zwaar te tillen aan secundaire onwaarheden in dit debat, ook niet indien ze worden geuit door zogeheten populisten. Gewoon omdat de relevantie ergens anders ligt. Mensen zijn woedend, en dat is gebaseerd op een terechte bezorgdheid. Niet dat Pegida of AfD te hard schreeuwt, maar dat ze zelfs niet meer met een gerust hart een kerstmarkt kunnen bezoeken. Wat niet wil zeggen dat alles wat men uit woede zegt hout snijdt, laat staan de basis kan zijn voor een humaan beleid. Maar er is in principe niets fout mee met zijn woede uiten.

Hun terechte kritiek heeft een antwoord nodig. Wie dat niet biedt maar doorzeurt over nevenkwesties, zet zichzelf buiten het echte debat. Dat is wat de politiek correcten doen. Pas nadat ze toegeven dat er fouten zitten in het beleid, heeft het zin om op grove onjuistheden in het debat te wijzen, op de bruine kantjes in hun discours. Het doel is na te denken over een wijze waarop Europa tegelijk humaan kan zijn tegenover echte asielzoekers en zich toch niet laat overspoelen door antiwesterse krachten allerlei. Daarom dan mijn reactie op facebook:

‘Kijk, met Pegida of AfD heb ik weinig van doen. Maar als de enige of belangrijkste leugen die u bij hen kunt vaststellen deze dyschronische voorstelling van de feiten is, hebt u een mager dossier.’

Dat is een kritiek die ik niet zozeer terugvoer op enkel Mark Vande Voorde als persoon, maar op de mainstream pers en politiek in zijn geheel.

Poco nieuws is half nieuws

Het stuitende aan het mainstream nieuws is niet zozeer dat het liegt, maar dat bepaalde feiten altijd weer onder de mat worden geveegd. Hierdoor worden grote maatschappelijke problemen decennialang verzwegen. Dat is vooral duidelijk als het gaat om de botsing tussen onze samenleving met sommige groepen allochtonen. Dit is zogezegd non-nieuws, zelfs als het overduidelijk wel degelijk actueel en cruciaal nieuws is.

De mainstream media gebruiken zo regelmatig het woord ‘jongeren’ in combinatie met bepaalde vormen van kleine tot erg storende criminaliteit. Het is een publiek geheim dat het hier over ‘allochtone’ jongeren gaat. En dan nog meestal allochtonen van een welbepaalde religieuze achtergrond. De journalistieke resultaten hiervan zijn dan ook meestal knullig: onbenoemde jongeren die keet schoppen in Molenbeek, in Anderlecht, of in Borgerhout. Over wie zou het gaan?

Recenter doet men hetzelfde met ‘verwarde mannen’ in combinatie met terreur. De correctheid valt er echt vanaf als de media zich voor de zoveelste keer afvragen wat het motief van de terreurdaad wel zou kunnen zijn geweest. Alsof het verboden is motief nummer één op te noemen als belangrijkste kandidaat. Is het een journalistieke ramp als de kans bestaat dat deze veronderstelling één keer niet blijkt te kloppen?

Fake nieuws is tegenreactie

Daarbij wil ik niet zeggen dat poco nieuws nooit liegt. Dit liegen is echter een minder erge zaak dan het puur verzwijgen. Een leugen kan doorgeprikt worden, en vlakaf liegen gebeurt ook heel wat minder (flagrant) dan vlakaf verzwijgen. Het zwijgen zorgt voor het echte taboe. Het langdurig verzwijgen van algemeen bekende maatschappelijke fenomenen stimuleert de fantasie van de lezer. Want die voelt wel dat er iets niet klopt. Wat hij niet in de mainstream media vindt, zoekt hij dan ergens anders. Op het internet, bijvoorbeeld.

Daar heerst de chaos. Iedereen kan een website beginnen. De wetten van de journalistiek zijn hierbij echter niet gegarandeerd. Sites met fake nieuws staan er gezellig naast sites met journalistiek verantwoorde analyses. Met alle grijswaarden tussen deze beide uitersten. Dat ongefundeerde feiten en meningen zonder meer als ‘waar’ worden gepresenteerd valt op zich natuurlijk niet goed te praten, maar daarin treedt wel een spontane zuivering in op, mensen worden zeer kritischer, steeds sterker bedacht op een hoax, en dat op zich is een goede zaak. Maar is dat echt het fundamentele probleem?

Het lijkt me eerder dat de politiek correcte intellectuelen weer een manier hebben gevonden om weg te kijken van de waarachtige bezorgdheden van gewone burgers. Die laten zich natuurlijk niet doen. Ze gebruiken de informatiebronnen die tot hun beschikking staan. De redeneringen die ze daarrond breien zijn dan ook alweer niet noodzakelijk helemaal waterdicht. In ieder geval: zowel hun opgenoemde feiten als redeneringen komen niet of nauwelijks voor in de mainstream media.

Fake nieuws is dus maar één kop van het veelkoppige draak. De hoofdslagader bevindt zich niet daar. Die bevindt zich in de politiek correcte, zwijgende kop van de draak die telkens als een hoofd wordt verwijderd, er een nieuw laat aangroeien. Tot de heldhaftige strijders voor correcte informatie eindelijk correcte informatie aanbieden, en de draak overbodig wordt.

 

Rob Lemeire, kernredacteur De Bron.

 

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een  bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!