Na holebi-slachting kiezen voor Ramadan

Na holebi-slachting kiezen voor Ramadan

Een progressieve feministe wil plots meedoen aan de Ramadan. Ze doet dit omwille van de massaslachting in Orlando. Met alle geweld wil ze niet behoren tot de club van de ‘islamofoben’.

Een zelfverklaarde moslim vermoordt een vijftigtal mensen in een homo-club. De zoveelste gruweldaad in naam van de islam. Merkwaardig is de reactie van sommige politiek correcten die meestal de eersten zijn om alle eisen van de holebi-gemeenschap met hand en tand te verdedigen. Niet de overduidelijke homofobie van mondige delen van de moslimgemeenschap blijkt hun probleem plots, maar de islamofobie.

In islamlanden is het zich outen als holebi ondertussen levensbedreigend. Enquêtes over homofobie bij moslims –ook in Europa – brachten ook al verschrikkelijke denkbeelden aan het licht in diezelfde zin. Het negeren van al deze feiten, waar de nuance tussen slachtoffer en dader verdwijnt in een goedbedoelde soep argumenten, vereist een flexibel denksysteem. Politiek correct beschikt daar blijkbaar over.

Ook de massaslachting aan de homo-club Orlando zelf zorgde voor de nodige homofobe opmerkingen. Zo stelt de Arabische humanist Mohamemd Rady (hier), nadat hij ging grasduinen op de sociale media°:

“Er waren gewoon te veel hatelijke opmerkingen, duizenden vierden de aanval. Van Tunesië naar Egypte, Irak en Saoedi-Arabië. Het was slechts door diep te graven dat een enkele persoon kon worden gevonden die een greintje medeleven had met de slachtoffers en hun families, of zelfs veroordelingen van het flagrante bloedbad. Als u geen Arabisch spreekt, bezoek Al Jazeera Arabic's Facebook-pagina en scroll naar beneden, totdat u een bericht over het Orlando vindt. Bekijk daar de top drie "reacties" (een nieuw toegevoegde Facebook -functie).”

‘Ik rouw via de Ramadan’

Een vreemde facebook-status trok mijn aandacht. Deze kwam van een mondige, progressieve en feministische dame met universitaire opleiding en uitgesproken ideeën. Liever vernoem ik haar niet, omdat ik haar niet persoonlijk wil aanvallen (al geeft zij zich wel bloot via een sociaal medium, waar anonimiteit niet lang gegarandeerd blijft):

‘Ik ga rouwen om de slachtoffers van de massaslachting in Orlando door gedurende twee weken deel te nemen aan de Ramadan. Dit lijkt me correct, omdat deze gefrustreerde moordenaar twee gemeenschappen verontreinigde: de holebigemeenschap en de moslimgemeenschap.

Moslimvrienden, kunt u me enkele elementaire aanwijzingen geven?

Alle anderen: wie wil er meedoen?’

Ze kreeg hierbij heel wat positieve reacties van haar facebookvrienden. Daaronder iemand die effectief wilde deelnemen.

Dat bij de progressieve intellectuelen de koppige neiging bestaat om elke link tussen islam en het geweld in naam van de islam te ontkennen, is één. Erger is nog dat ze de islam als slachtoffer zien, telkens als er in naam van de islam misdaden worden begaan, dat is twee. Je zou verwachten dat ze er bij hun moslimvrienden op zouden aandringen klare wijn te schenken en orde op zaken te stellen in hun eigen huis. Die hoeven dat echter niet, die worden zelfs beklaagd als men hen vraagt dat te doen en zich openlijk uit te spreken voor de mensenrechten. Dhimmi-attitude noemt men dat. Hier zien we de uiteindelijke consequentie ervan: ze islamiseren zelf. De som van één plus twee is drie.

Per sé wil de club van de politiek correcten hun ideologische tegenstanders geen gelijk geven. Het komt er uiteindelijk op neer dat ze, om zeker niet tot de club van de ‘islamofoben’ te behoren, liever overschakelen naar club van de ‘islamofielen’ en in laatste instantie van de islamieten. Dit is de uiterste consequentie van een op onbewust niveau werkende dwarsboom-denkfout waar Maarten Boudry het over heeft.

Tegelijkertijd gaat het zwaar ten koste van de oude vrienden van politiek correct, de holebi-club. Dat doen ze blijkbaar niet zozeer omdat de islam hen angst aanjaagt of homofilie hen afstoot. Wel omdat ze geen intellectueel gezichtsverlies durven te lijden. Dat er toch wel wat fout zit met hun nieuwe vriendenclub, waaronder holebi-haat, negeren ze vlotjes door het gebruik van nog wat creatieve denkfouten. Hersengymnastiek in spreidstand is een vaardigheid die we waarnemen bij vele postmoderne intellectuelen. Op die manier drijven ze de relativiteit zo ver door dat ze eigenlijk niet meer weten waar ze voor staan, behalve voor onderwerping, voor het statuut van de dhimmi die aanleunt bij de sterkste.

Het kan ook een uiting zijn van spirituele armoede bij deze zogeheten progressieven. Zou dat zich uiten in een onderhuidse bewondering voor glimlachende massamoordenaars met blinkende ogen die zich verzekerd voelen van een eeuwig spiritueel gelijk? Of gaat dit wat te ver? Mensen staan nu eenmaal graag aan de kant van de winnaars of van wie de winnaars lijken te zijn. Dat geldt blijkbaar ook voor 'progressieve' feministes.

Rob Lemeire

 

°Dit citaat is vertaald uit het Engels, ziehier de oorspronkelijke tekst:

There were simply too many hateful comments, with thousands celebrating the attack, from Tunisia to Egypt, Iraq and Saudi Arabia. It was only through deep digging that a single person who expressed so much as a shred of sympathy to the victims and their families, or even condemned the blatant massacre that took place could be found. If you don’t speak Arabic, visit Al Jazeera Arabic’s Facebook page and scroll down until you see a post about the Orlando attack and note what the top three “reactions” (newly added Facebook feature) are.

 

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!