Layla M nu ‘on demand’. Een aanrader

Layla M nu ‘on demand’. Een aanrader

Enkele maanden geleden opende de dappere Karin Heremans de gerestaureerde feestzaal van ‘haar’ atheneum in Antwerpen voor de Belgische première van de film Layla M; van de Nederlandse regisseur Mijke de Jong en scenarist Jan Eilander. Het verhaal is vrij eenvoudig: Layla Mourbaki is een perfect geïntegreerd meisje van Marokkaanse ouders in Amsterdam. Haar ouders zijn hardwerkende burgers die zich aanpassen en dat ook van hun kinderen verwachten. Maar Layla haalt zich op de één of andere manier in het hoofd dat moslims altijd gediscrimineerd worden.

Er worden daar in de film geen indicaties voor aangedragen, maar Kif Kif beschouwt dit in zijn commentaar als een gegeven dat geen bewijs behoeft: Het is een proces van vervreemding en misbruik waar we allemaal verantwoordelijkheid voor dragen. Layla M is ongemakkelijk en confronterend voor iedereen omdat we allemaal bijdragen tot haar radicalisering’. Geen enkel element in de film wijst in die richting. Dat zal Kif Kif, dat geen woord vuil maakt aan de gevolgen van die radicalisering, een zorg wezen. Het is maar dat ze zien wat ze willen zien, en ook niet meer.

Layla radicaliseert zichzelf

Layla radicaliseert immers zichzelf, via internet, zonder andere motieven dan de behoefte anders te zijn, een typisch puberteits- en adolescentenfenomeen. Ze sluit zich aan bij fanatieke salafisten, gaat de niqab of volledige gelaatsbedekking dragen, en botst met heel haar omgeving. In de eerste plaats met haar ouders, maar ook met haar vriendinnen. Dus werpt ze zich kritiekloos in de armen van een Syriëstrijder die ze amper kent, vertrekt met hem als jihadbruid op een trainingskamp in de Belgische Ardennen (waar ze voor het eerst mag ondervinden hoe vrouwen er worden behandeld; ze mag een hele dag in een auto zitten wachten, terwijl haar ‘man’ soldaatje speelt). Ze belandt in oorlogsgebied, wordt daar in een woning gekluisterd en mag zelfs niet helpen bij de begeleiding van kinderen van vluchtelingen omdat dit gesponsord wordt door westerse hulporganisaties die haram zijn. Ze vlucht tenslotte terug naar Nederland, waar de veiligheidsdiensten haar zonder veel empathie opvangen.

Het verhaal is op zich niet verrassend, maar het wordt bijzonder knap in beeld gebracht. Vooral de confrontatie met wat wij in theorie al lang weten maar velen onder ons (als Kif Kif) niet willen weten, werkt confronterend. Het politiek correcte gilde van Antwerpen, dat massaal aanwezig was bij de voorstelling in het Antwerps atheneum, was na afloop dan ook bijzonder stil. Het moet inderdaad niet meevallen als je gepokt en gemazeld bent in het wegkijken van wat je voor je ogen ziet, om zo duidelijk geconfronteerd te worden met wat je niet wilt zien. Enkele weken eerder kreeg ik de kans om, te midden hetzelfde publiek, een gedachtenuitwisseling mee te maken tijdens een ‘Intersectorale Netwerkdag Radicalisering’ van ‘Vlaanderen. Verbeelding werkt’ in Mechelen /10/16). De algemene teneur was onthutsend.

Radicalisering? Je n’ai rien vu

Ik ontmoette in de werkgroepen twee mensen die in een Justitiehuis werken, dat wil zeggen: aan begeleiding doen van gevangenen die op voorwaarden of met enkelband vrij zijn. Zij hadden al veel moslims zien passeren, maar geen enkele geradicaliseerde, zegden zij mij elk afzonderlijk. Zij leefden blijkbaar in de zalige overtuiging dat een jihadist of potentiële jihadist hun lokaal zou binnenstappen met de boodschap: ‘Ik ben geradicaliseerd. Deradicaliseer mij maar eens snel’.

Dat die mannen (en vrouwen) taqiyyah beoefenen, dat wil zeggen, dat ze liegen dat ze purper zien, dat ontging de meeste deelnemers, overwegend sociale werkers, volkomen. Ze gingen gewoon mee in hun geraffineerd verhaal en de globale teneur tijdens de netwerkdag was dan ook dat het allemaal exclusief onze fout is, en wij meer begrip moeten opbrengen voor die arme 'gediscrimineerde' moslims. 'Gediscrimineerden' als Layla Mourbai die zich hun eigen discriminatie aanpraten.

Deze onthullende film is nu ook te zien op tv, alleszins toch via mijn aansluiting (Proximus) in de ‘on demand’-functie (96/110). Een aanrader.

Eddy Daniels

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een  bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!