Hoofddoekheibel treft nu ook de politie

Hoofddoekheibel treft nu ook de politie

Het is weer zover, het volgende rondje kibbelen over de hoofddoek. Nu willen er in Amsterdam een paar de hoofddoek toelaten bij de politie. Maar al wie pertinente argumenten verwachtte, die blijft wel op zijn honger.

In Amsterdam lanceerde Fatima Elatik (PVDA) het idee. Deze dame is extern adviseur van Pieter-Jaap Aalbersberg, de Amsterdamse politiechef, over diversiteit. Ze verdient daar een 12.000 euro per maand mee.

Fig. 1: oudere verkiezingsaffiche; Elatik werd verkozen tot  stadsdeelvoorzitter

 

Zo hoopt de Amsterdamse politietop meer allochtone agenten aan te werven. En in Terzake van 18 mei toonde ook Hans Bonte (SP.A) zich voorstander van hoofddoeken als onderdeel van het politie-uniform. Enkele andere politici en militanten van SP.A en Groen volgden hem. De bijval bleef echter beperkt tot uitgesproken politiek-correcte kringen. En dan nog liep het in Vlaanderen en Nederland niet echt storm.

Het schema van deze demarches is klassiek: militanten vanuit islamitische hoek en bepaalde politici willen deze ostentatieve uiting van één specifieke groep onder de moslims toelaten. Dat moet dan verhelpen aan de beweerde achterstelling van 'allochtonen. Opvallend is echter de zeer povere kwaliteit van hun argumenten.

Immers, als men echt meer 'allochtonen' wil aanwerven, waarom dan kiezen voor een zo ostentatief symbool dat ook onder de moslims omstreden is. Een meerderheid van de Europese moslima's wil er geen dragen. Duizenden moslima's die thuis en op straat een hoofddoek dragen, hebben er geen probleem mee dat ze die op het werk niet mogen dragen. Een deel daarvan verdedigt weliswaar de hoofddoek wel, maar andere moslima's zijn tegen – zie hier voor enkelen daarvan.

Het is verder ook een zaak van dwang en geweld tegen vrouwen. Een Duitse studie – 'Muslim Life in Germany', één van de weinige die dit ernstig onderzocht – bevestigt dat. Tientallen procenten van de ondervraagde moslima's vermelden sociale druk, dwang en gebeurlijk geweld tegen moslima's als redenen waarom de hoofddoek gedragen wordt (zie hier, p. 197). Maar dat wordt nooit vermeld in onze media. Net zomin als het feit dat geseculariseerde moslims en alevi geen enkel probleem hebben met onze neutrale openbare diensten zonder religieuze symbolen.

En zoals ook de Vlaamse alevi Pinar Akbas (recent nog miliante bij de Open Vld en daarvoor bij de SLP) al meermaals opmerkte, alevi stellen hun eigen inzet tot integratie voorop. Daarbij schuwen ze het eeuwige klagen over de zogenaamde 'problematische' discriminaties.

Kortom, als men echt meer kleur wil in de politie, waarom dan niet kiezen voor zaken die alle allochtonen kunnen overtuigen, en niet enkel een kleine groep binnen één deel van de allochtonen? Hebben al die linkse voorstanders van de hofoddoek al eens nagedacht bij de boodschap die aanvaarding van de hoofddoek oplevert bij seculiere moslims, bij zwarte niet-moslims, …?

Ook Bonte laat in zijn argumentatie een steek vallen. Hij zei: “De politie moet een afspiegeling van de lokale bevolking zijn.”. En verder: "Als hoofddoek nuttig is om politie representatief te maken, mij niet gelaten". Maar dat veronderstelt wel dat onder alle groepen in de bevolking een even hoge en voldoende opleiding en kennis van het Nederlands is, én geen problematisch hoge misdaadcijfers.

Maar daar stoten we dan weer op een taboe: cijfers over deze pijnlijke waarheden. Nochtans zijn er aanwijzingen dat Vlaamse islamitische allochtonen gemiddeld minder goed Nederlands kennen dan de Nederlandse. Tegelijk ligt hun scholingsniveau lager dan onder de autochtonen én de misdaad hoger. We spreken dan nog niet over de moslims die zich eerst en vooral als moslim, of als staatsburger van hun land van herkomst beschouwen, en daarna pas als Belg. Of aan jonge Turkse landgenoten die kunnen opgeroepen worden om in het Turkse leger te dienen en daarbij trouw moeten zweren aan de Turkse wet.

Onze politie moet dus vissen in een relatief kleinere vijver van geschikte allochtone kandidaten. Dat is echter geen reden om allochtone kandidaten niet even goed, onder dezelfde voorwaarden, aan te werven. Noch om racisme of discriminatie tegen hen te gedogen.

Of men het nu graag hoort of niet, de hoofddoek is een complex en onbegrepen symbool. Het heeft een (goed gekende) religieuze en culturele functie, maar tegelijk willen nogal wat moslima's er niet van weten. Verder is het ook een politiek symbool geworden (van de islamistische stromingen en hun nog minuscule politieke uitingen). Tenslotte is het ook een ernstig probleem van openbare orde omwille van die dwang én om de achterliggende idee dat ongesluierde vrouwen niet respectabel zouden zijn. Voor al wie dat idee huldigt, bemoeilijk dat laatste het samenleven met de anderen. Het is mede daarom giftig en schadelijk om daaraan toe te geven.

Een Nederlandse vakbondsman had het, afgaande op een bericht op de radio, 'niet zo begrepen op "hoofddoekies" bij de politie'. Hij sprak van "religieuze belangenvermenging". En gelijk heeft hij. Ook de politievakbonden in Nederland en België zijn fel tegen. Net zoals zowat alle korpschefs die Het Laatste Nieuws contacteerde. Daarenboven is het ook een flagrante religieuze discriminatie: er is in praktijk slechts één groep die wil afwijken van de huidige volstrekt neutrale uniformen bij politie (en leger), namelijk een deel van de moslims.

De meningen zijn dus verdeeld.

Foto: Turkse politie

 

De politie vertegenwoordigt ondertussen wel de overheid. De politie heeft daarbij, samen met het leger, een monopolie op legitiem geweld. Die moet dus absoluut neutraal zijn in haar handelen én in haar uistraling, waaronder dus ook alle vestimentaire aspecten.

Elk levensbeschouwelijk symbool, net zo goed als elk politiek symbool, symboliseert een aanhorigheid bij een particulier mens- en wereldbeeld. In een aantal gevallen zijn bepaalde fundamentele uitgangspunten daarvan strijdig met die van de democratische rechtstaat. Jurgen Slembrouck vraagt zich daarbij af (hier): “Zou Bonte het wenselijk achten dat een man die jarenlang werd misbruikt door een priester een klacht moet neerleggen bij een politieagent met een houten kruis rond zijn nek?”. Of een Joodse agent met pijpekrullen en de gekende hoed? Neen dus. Het is geen detail dat de deontologische code van de politiediensten alle politiemensen voorschrijft dat ze: “elke handeling of houding vermijden waardoor het vermoeden van onpartijdigheid zou kunnen worden aangetast.”.

Zoals Marc Ernst, een aandachtige waarnemer van de actualiteit, over het neutraliteitsbeginsel opmerkte: “Dat is een beginsel dat de partij van Bonte lang heeft aangehouden. (…) Uit electoraal opportunisme legitieme en verstandige principes laten varen is een slecht idee.”

Ik ken geen enkel democratisch land waar deze inbreuk op het gelijkheidsbeginsel duurzame successen opleverde. Dat geldt met name ook voor het Verenigd Koninkrijk. Daar wordt dikwijls naar verwezen door voorstanders van 'gestes' naar de moslims. Maar – afgaande op de cijfers voor scholing, arbeid en misdaad, en vergeleken met de andere allochtone groepen en met autochtonen – is de integratie van vooral de islamitische nieuwkomers daar net geen succes. Integendeel. Andere minderheden scoren er significant beter. Dat geldt ook in Nederland (zie hier voor een voorbeeld daarvan).

De vraag of en hoe het algemeen belang gediend zou worden met hoofddoeken bij de politie, kent eigenlijk geen positief antwoord. Alle argumenten pro komen neer op privileges voor één specifieke groep, een reële aantasting van het gezag van de politie en scherpere tegenstellingen tussen de verschillende groepen..

Ondertussen circuleren de tegenstanders lustig foto's van een nog steeds neutrale politie in islamitische landen zoals Marokko.

Alles samengenomen is dit voorstel slecht en schadelijk. Agentes een hoofddoek laten dragen komt tegemoet aan slechts één relatief klein deel van de allochtonen. Het veroorzaakt echter een stevige aantasting van het gezag van de politie en haar neutraliteit. De aangevoerde argumenten pro zijn drogredenen, contraproductief of verloren moeite. Ze dragen niets duurzaam bij tot de reële problemen dat men wil oplossen. Onze overheid kiest beter voor duurzame maatregelen om achterstelling, radicalisering en religieus gemotiveerd geweld te bestrijden dan voor peperdure en schadelijke fetisjen. Er zijn echt wel veel betere maatregelen dan dat.

Rudi Dierick, ingenieur, zakelijk adviseur en hoofdredacteur De Bron

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!