Het gaat om meer dan het recht op verzet

Het gaat om meer dan het recht op verzet

De demagogie van Abu Jahjah draait om meer dan om een volk dat hij zogezegd wil verdedigen. Het draait om een volk dat hij naar een collectieve zelfmoord wil drijven, omdat dit zijn ego goed uitkomt.Het gaat om meer dan het recht op verzet

Het was voorspelbaar dat het consilium abeundi van De Standaard tegen Abu Jahjah – de trap onder zijn achterste, zeg maar – een reeks polemieken zou losmaken. Een goed deel DS-lezers juicht, het was hen al lang een doorn in het oog dat hun krant periodiek plaats ruimde voor zulk een professionele provocateur. Een deel treurt, niet noodzakelijk omdat ze het met hem eens zijn, maar omdat ze vinden dat voor alles de vrije meningsuiting dient beschermd te worden. En ook dat het beter is de mening te kennen van een onruststoker dan hem ondergronds te drijven. Waarom Filip Dewinter dan nooit een column kreeg in DS, vragen ze zich niet eens af. Een minderheid vindt dat Abu Jahjah gelijk heeft: de Palestijnen hebben recht op zelfverdediging en vermits zij op alle mogelijke manieren in de hoek worden gedreven, is terreur ‘met alle noodzakelijke middelen’ hun enige uitweg. De daad van de vrachtwagenchauffeur die inreed op soldaten op excursie was dus een legitieme daad van verzet tegen een militair doel.

Bloed moet er zijn, veel bloed

Laat ik nu in die laatste redenering kunnen komen, maar met een restrictie: zelfs als terreur voor de Palestijnen de enige mogelijkheid is om voor hun rechten op te komen; en zelfs als militairen op excursie een militair doelwit vormen; dan nog is het zeer onverstandig om dat zo te doen, en zeker om dit toe te juichen. Terreur lokt namelijk antiterreur uit en dan komt de kwestie van de krachtsverhoudingen te berde. De blote cijfers zijn daar: sinds september 2015 maakten de terroristen 42 slachtoffers, en werden er 230 terroristen gedood. De radicale Palestijnen verliezen dus louter mathematisch, keer op keer. Maar dat lijkt hen (en Abu Jahjah) geen zorg te zijn.

Ze hebben daarbij nog geluk: Israël is, vanuit zijn geschiedenis, sterk gebonden aan de morele code van de UVRM (Universele Verklaring van de Rechten van de Mens). Terwijl het op macroniveau als natie groot onrecht begaat door een ander volk zijn land af te nemen en geen enkele hoop te laten, is het op microniveau sterk geremd. Zijn tegenstanders vergelijken het wel eens met Hitler-Duitsland, maar ze hebben alvast één factor in de vergelijking fout: de nazi’s pasten het systeem van collectieve represaille toe. Werd een Duitse soldaat vermoord, dan werd er meteen een dorp uitgemoord, zeker in Oost-Europa (in West-Europa was de rol van het verzet overigens beperkt, al kende Frankrijk de tragedie van Ouradour en wij die van Meensel-Kiezegem).

Dat doet Israël niet. Toegegeven: het beroept zich op een oude Britse wet om huizen op te blazen, maar het moordt niet blindelings. Integendeel, het interneert gevangen terroristen en heeft er al heel wat weer vrij gelaten, geruild voor enkele Israëlische soldaten. De ruilvoet is altijd sterk in zijn nadeel. Het waakt zelfs over het gedrag van zijn eigen manschappen. Getuige de recente veroordeling van de soldaat die een moordenaar doodschoot terwijl hij al uitgeschakeld was.

Het probleem van vele radicale Palestijnen, met name Hamas, is echter dat ze dit relatief humane gedrag van Israël niet leuk vinden. Zij hebben bloed nodig, bloed dat zij dan op Arabische zenders kunnen tonen en gebruiken om de gemoederen nog erger op te hitsen en als excuus te gebruiken voor weerzinwekkende misdaden op een veel grotere schaal. Dat bloed krijgen ze onvoldoende, en dus lokken ze het uit.

Bloed van kinderen verkoopt beter

Bijvoorbeeld door met volkomen inefficiënte bommen vanuit Gaza naar Israël te schieten. Ze weten dat er hoog boven hen satellieten zijn die zo geprogrammeerd zijn dat ze meteen terugslaan naar de plek waar zulk een carnavalsbom van vertrekt. Dus plaatsen ze hun lanceerinstallaties in scholen en ziekenhuizen. Zo krijgen ze bloed van kinderen voor tv. Bloed van kinderen verkoopt beter dan bloed van volwassenen. Dyab Abu Jahjah weet dat natuurlijk, en toch moedigt hij dit aan. Dat vind ik erger dan dat hij zegt dat de Palestijnen zich met alle mogelijke middelen mogen verzetten. Ze verzetten zich namelijk niet, ze offeren hun eigen kinderen op als visueel gruwelmateriaal. Ze ontwikkelen een suïcidale cultuur. Dat hij dat goedkeurt, dat is de ware wandaad van Abu Jahjah.

Het antwoord daarop zal ongetwijfeld zijn dat de Palestijnen geen andere keuze hebben. Ik kan daar weer inkomen, maar soms moet je gewoon je verlies accepteren omdat iedere poging om toch nog te winnen tot groter verlies leidt. Het is het dilemma waar elke gokker aan ten onder gaat, tenzij hij van de speltafel wegwandelt. Groepen als Hamas blijven aan de speltafel zitten. Ze incasseren veel geld van onder andere Europa, waarmee ze goede dingen kunnen doen. In de plaats daarvan graven ze tunnels die nergens toe dienen. En dan zijn hun supporters van de Freedom Flotilla verbaasd dat cement op de lijst staat van verboden import in Gaza.

De kwestie is dat, gegeven de krachtsverhoudingen, de Palestijnen geen andere keuze hebben dan zich ofwel te onderwerpen, en dus Resolutie 181 van 1947 te aanvaarden (wat de PLO overigens formeel al gedaan heeft, maar Hamas, dat niet tot de PLO behoort, niet). Ofwel hun eigen volk te vernietigen, mede door het met haat te vergiftigen. Maar kunnen mensen in onderwerping leven? Daar komt dan de hamvraag: misschien moeten ze dat niet eens doen? Zoals Hamas zichzelf in stand houdt door verminkte kinderen achter zich aan te sleuren, zo houdt Israël zichzelf in stand door zich te positioneren als een bolwerk tegen het terrorisme.

Ooit was Israël een land van hoop voor wie aan vervolging wilde ontsnappen, eerst aan de tsaristische pogroms, daarna aan de Holocaust in nazi-Duitsland. Nu is het een burcht waarbinnen de angst permanent is. Is dat waar het zionisme bij zijn stichting in 1897 op uit was, toen het zichzelf nog wijsmaakte dat Palestina een land zonder volk was? Natuurlijk niet. Maar sindsdien is er zoveel mis gelopen, het Sykes-Picot Akkoord (1916), de Balfour Declaration (1917), de VN Resolutie 181 (1947) enzovoort. In dat stinkend potje kan je blijven roeren tot je vergaat van de walg.

Ook Malcolm X stierf aan de haat

De enige manier waarop je daaraan kunt ontkomen is uit de tredmolen stappen. Ophouden met haten, zoals de Palestijnse Belg Montasser AlDe’emeh verdedigt. Niet voor niets wordt hij laatdunkend behandeld door Abu Jahjah-akoliet Fikry al-Azzouzi, die net als zijn grote voorbeeld zich niet op de islam beroept maar op Malcolm X. Ook Malcolm X ging ten onder aan haat. Niet vanwege blanke racisten, de Ku Klux Klan of de FBI o f de CIA. Maar vanwege zijn geloofsgenoten van de Nation of Islam. Toegegeven, geen sunnitische of salafistische moslims, maar even goed mensen die zich op Koran en Hadith beroepen. Dat aspect zijn Abu Jahjah en al-Azzouzi vergeten in hun postume verering van een slachtoffer van mohammedaanse rivaliteit dat ze op het conto schrijven van de boze blanke man.

Maar de Palestijnen dan. Winnen kunnen ze niet, zelfs niet met alle Arabische oliedollars achter zich, zelfs niet met een Iraanse kernbom in het verschiet. (Die zou amper vertrokken zijn, voortgedreven door een Noord-Koreaanse prutsraket, als ze door een VS satelliet uit de lucht kan worden geplukt; ze zou waarschijnlijk eerder neerkomen boven Arabisch gebied dan in Israël). Waarom dan eindeloos verder de toekomst van de eigen kinderen opofferen? Zou het kunnen omdat zij gedragen worden door een ideologie die geen toekomst in zich draagt in een beschaving die al duizend jaar geen creatieve oplossingen meer vindt? Maar slechts suïcide verzint als het moeilijk wordt?

Bovendien: waarom zou een aanvaarden van het verlies nergens toe leiden? De positie van het radicale zionisme van een Netanyahu is wankel, wordt sterk gecontesteerd in joodse middens zowel in als buiten Israël. Maar telkens als de kritiek opsteekt, zwaaien Netanyahu en de zijnen met het vaandel van het terrorisme waartegen zij zich moeten verdedigen. Neem dat terrorisme weg en Netanyahu houdt op te bestaan. Hamas en Netanyahu houden elkaar in leven. En Abu Jahjah juicht dit toe. Veilig in België. Waar hij de held speelt en daar nog aanhangers voor weet te winnen ook. Nadat hij eerder al, na zijn Arabisch-Europese Liga en zijn Resist-kartel met de PVDA, zijn eerdere aanhangers jammerlijk in de steek liet, in de armen van Fouad Belkacem en diens Sharia4Belgium. Om een tijdlang in Libanon als held te paraderen (waaruit hij zogezegd was moeten vluchten, omdat zijn leven er in gevaar was). Hier vond hij het uiteindelijk toch beter. Leuk als je kiezen kunt.

Een mogelijke implosie van het zionisme

Wat kan er gebeuren als de Palestijnen het geweld afzweren? De kans is groot dat het zionisme dan implodeert; dat het besef doordringt dat een joodse staat a priori verkeerd is omdat men in de eenentwintigste eeuw geen naties meer vestigt op een etnische grondslag. En dat de ergste jodenhaat wereldwijd vandaag uitgaat van Arabieren die het bestaan van Israël daartoe als excuus gebruiken in een bevolking die vroeger joden in haar midden mogelijk geen warm hart toedroeg, maar toch accepteerde (in een dhimmi- of ondergeschikt statuut). De virulente judeofobie in de Arabische wereld dateert van na, niet van voor het zionisme. Zij is geen uiting van zogezegd toegenomen antisemitisme (de Arabieren zijn overigens ook Semieten), maar een reactie (vanaf 1921) op de vestiging van buitenlandse joden in Palestina. Aangemoedigd door sinistere figuren als Amin al-Husseini, die vervolgens bij Adolf Hitler in de leer ging.

Eigenlijk kunnen de Palestijnen de Israëlische hardliners geen betere neus zetten dan door het geweld af te zweren. Dan kan er ruimte komen voor het programma van de in mijn ogen verstandigste Palestijnse leider, Nayef Hawatmeh van het volkomen gemarginaliseerd Democratisch Front (FDLP, niet te verwarren met FPLP van wijlen Georges Habache): een democratisch en seculier Palestina, open voor moslims, christenen en joden.

Hoe groot is de kans dat dit effectief zal gebeuren? Klein, zo vrees ik, zeer klein. Maar niet onmogelijk. Wie had in 1897 durven voorspellen dat de zionisten in 1948 hun Judenstaat, zouden bereiken? Wie had in 1948 durven voorspellen dat in 2017 die staat nog altijd geen verworvenheid zou zijn, maar een omsingelde burcht, met vernietiging bedreigd? Niemand toch?

Het subsidiëren van de haat

De geschiedenis kan rare sprongen maken. Zoals het salafistisch en jihadisch fanatisme vandaag te keer gaat, moet het zelf imploderen. Geen enkel volk kan blijvend leven van frustratie en haat. De gok van Netanyahu aan de speeltafel bestaat erin dat de Palestijnen verstikken in hun haat en, net als andere Arabieren, elkaar beginnen uit te moorden. Daarom laat hij hen geen uitweg, drijft hij hen tot wanhoop en dus tot wanhoopsdaden. Abu Jahjah, die een verstandig man is, beseft dit en ondersteunt dit in de feiten omdat een oplossing hem niet interesseert. Wel de haat die hij ook bij ons met alle mogelijke subtiele en minder subtiele middelen aanmoedigt. Een figuur als al-Azzouzi helpt hem dan daarbij, met Vlaamse subsidies van de Brusselse KVS.

Hoe die vicieuze cirkel van haat kan doorbroken worden, ik weet het niet. Maar alleszins niet door als zogezegd gezaghebbende krant een haatzaaier als Abu Jahjah drie jaar lang een open doekje te geven. Tenzij je dat ook doet voor pakweg Filip Dewinter. Dan is de balans tenminste in evenwicht. Daar heeft De Standaard blijkbaar nog nooit over nagedacht.

Eddy Daniels

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een  bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!