Frankrijk houdt (niet) van rijken

Frankrijk houdt (niet) van rijken

De Franse regering heeft woensdag een pakket maatregelen bekendgemaakt die mensen die in de Londense City aan de slag zijn na de Brexit moeten overhalen naar Parijs te verhuizen.

Onder de maatregelen bevinden zich o.a. een belastingaftrek van 50% en de mogelijkheid om 8 jaar lang geen vermogensbelasting te betalen. Geïnteresseerden kunnen ook terecht bij een meldpunt waar ze informatie kunnen krijgen omtrent relocatie en zaken als belastingen en onderwijs voor hun kinderen.

De Franse premier Manuel Valls spreekt over ‘het meest voordelige regime’ voor mensen die in de financiële sector actief zijn.

In de Londense City is de onzekerheid na het referendum groot. Jamie Dimon, de CEO van JP Morgan, zegt in de Italiaanse krant Il Sole 24 Ore:

“We hebben geen idee van wat te gebeuren staat. In het slechtste geval zullen we een paar duizend mensen moeten overplaatsen, al zou een meerderheid nog altijd in het VK blijven.”

Le president qui n’aime pas les riches

De Franse démarche is opmerkelijk. Niet enkel heeft president François Hollande er nooit een geheim van gemaakt dat hij niet van de rijken houdt (‘Je n’aime pas les riches’), het land is de voorbije 25 jaar elk aanzien in de financiële wereld kwijtgespeeld en speelt vandaag in ‘la finance’ weinig meer dan een regionale rol. 

Mocht het ooit tot een Brexit komen, dan is het niet Parijs, maar eerder Frankfurt (hoofdzetel ECB), Luxemburg, Genève (beide voor de zakenbanken) en Dublin (para-financiële aangelegenheden) die de meest geloofwaardige alternatieven zullen aanbieden.

Hollande, de ‘King of Taxes’

Geen enkel land van de eurozone heeft de voorbije jaren meer nieuwe belastingen geïntroduceerd dan de socialistische regering Hollande. In geen enkel OESO-land is het overheidsbeslag met 57,7% groter dan bij onze zuiderburen, die daarbovenop als enige EU-land geen besparingen doorvoerden tijdens de financiële crisis, maar enkel nieuwe belastingen oplegden. De overheid gaf jaar-na-jaar meer belastingsgeld uit. Al wie een euro bezit wordt er systematisch fiscaal gematrakkeerd.

In zijn boek La Sagesse de l’Argent hekelt de Franse auteur Pascal Bruckner de afkeer van geld en rijkdom die het land regeert. De auteur wijst erop dat in de Verenigde Staten geld vooral als een teken van succes wordt beschouwd, terwijl in Frankrijk een grote vijandigheid aan de dag wordt gelegd tegenover geld, de rijke klasse en financiële beroepen. Enkel een morele revolutie kan daar volgens de auteur verandering in brengen:

“Het is perfect mogelijk om rijkdom te tolereren, maar daarbij moeten een aantal basisbeginselen worden gerespecteerd. Rijkdom moet met integriteit worden benaderd. Bovendien moet ook de proportionaliteit worden geëerbiedigd. Tenslotte dienen garanties gegeven te worden dat rijkdom wordt gedeeld.”

Kort na zijn aantreden keurde Hollande een wet goed die wou dat al wie meer dan 1 miljoen euro verdiende, 75% van wat hij boven dat bedrag incasseerde aan de staat moest overmaken. Begin vorig jaar werd dezelfde belasting in alle stilte afgevoerd.

De rijkenexodus

Te laat, want de ‘rijkenexodus’ was ondertussen volop aan de gang. Uit cijfers van het Franse ministerie van Financiën bleek in januari dat,  sinds het aantreden van de regering Hollande, 10.000 miljonairs 10.000 miljonairs het land zijn ontvlucht.

Niet enkel miljonairs ontvluchten het land. In alle categorieën belastingplichten die meer dan 200.000 euro inkomsten aangeven daalden de aantallen belastingbetalers. De grootste daling deed zich voor in de categorie 400.000 euro per jaar en meer. In elk van deze categorieën waren er in 2014 minimum 15% minder belastingbetalers dan in 2013, bleek uit cijfers van het Franse ministerie van Financiën.

Wie heeft nog vertrouwen in Frankrijk?

In de aanloop van en ook nog tijdens Euro 2016 liet de regering Hollande sociale conflicten totaal escaleren, waarbij duizenden voetballiefhebbers werden gegijzeld door stakingen van het openbaar vervoer, de spoorwegen en de piloten van Air France. De vakbonden die geen strobreed in de weg worden gelegd, nog steeds de klassenstrijd propageren en fier zijn op hun marxistische origine, deden de rest.

Opnieuw zag premier Valls zich deze week verplicht volmachten in te roepen om een nochtans niet onverdienstelijke maar al fel verwaterde hervorming van de arbeidswet door te voeren. In het door links gedomineerde parlement maakte hij bij een gewone stemming geen enkele kans.

Het vertrouwen in Frankrijk is dus volledig verdwenen, zowel bij buitenlandse investeerders als bij de groep die de rijkdom van het land in stand hield.

De doodstrijd

Zich vandaag als ‘terre d’accueil’ voor de financiële wereld willen promoten ontbeert elke geloofwaardigheid en kan op geen andere manier worden geïnterpreteerd dan als een laatste opportunistische stuiptrekking van een regime dat zijn doodstrijd tegen elke prijs tot de verkiezingen van 2017 probeert te rekken. Tevergeefs zal blijken.

Dit artikel verscheen eerder al op Express.be

Dominique Dewitte, hoofdredacteur Express.be

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneelfinancieel of organisatorisch!