Er zijn ook moslima's tegen de hoofddoek

Er zijn ook moslima's tegen de hoofddoek

Binnen de oemma, de wereldwijde natie of gemeenschap van alle moslims, bestaat er geen totaal eenduidigheid over de vraag of moslima's een hoofddoek of andere religieuze kledij hoeven te dragen, en of ze dat overal zouden moeten mogen. Miljoenen moslima's zijn het daar niet mee eens. Moslima's die de hoofddoek uit vrije wil dragen, die komen in de Vlaamse media al ruim aan bod. Hun visie behoeft daarom geen nadere aandacht. Maar er zijn ook moslima's met bedenkingen bij de islamitische hoofddoek en/of bij andere islamitische kledij voor vrouwen. Moslima’s die menen dat dwang nog steeds een probleem is, zowel in islamitische landen als in democratische staten.

Update 20 sept. 2017: aangevulde lijst.

Hieronder enkele van deze stemmen van moslima's. Deze lijst is alfabetisch geordend. Dit is geen volledige bespreking van dit thema, maar enkel een selectie van (min of meer bekende) moslima's die, de ene al meer stelliger dan de andere, de hoofddoek en vooral elke dwang tot het dragen ervan afwijzen. Maar achter de hier geciteerde moslima's staan de miljoenen moslima's die geen hoofddoek dragen.

De stemmen

Reem Abdel-Razek, 21-jarige Egyptische blogger en vertaler die woont en werkt in New York, in een interview door Valerie Tarico in Huffington Post 24/3/2014, hier: "Niet lang nadat ik op de leeftijd van tien (een hoofddoek) begon te dragen, haalden mijn ouders me uit de karate-les, de voetbaltrainingen, de school toneelstukken, de jaarboek foto's etc ... Familieleden begon leren me hoe ik me verlegen, fragiel en dom moest gedragen."

"Not long after wearing it at ten did my parents pull me from karate class, soccer practice, school plays, yearbook photos etc... Family members started coaching me on how to act shy, fragile and dumb."

De reactie van de familie (zoveel jaren later) op het afwerpen van de hoofddoek: "De eerste reactie was pure woede. Mijn tante belde en zei dat ik niet langer welkom was in haar huis, mijn vader zei dat ik niet langer zijn dochter en dat hij nooit zou zijn en nooit meer met mij in het openbaar gezien wou worden."

"The initial reaction was sheer rage. My aunt called and said I was no longer welcome in her house, my father said that I was no longer his daughter and that he would never be seen with me in public again."

Rasmieyh Abdelnabi, 27, opgegroeid in Bridgeview, een sterk Arabische plaats bij Chicago, in een reportage op op NPR (hier): ‘Islam leert bescheidenheid – maar een hijab dragen is (me) een stap te ver. Ik heb mijn studiewerk verricht en ik meen dat de basis daarvan niet in de islam ligt (…) Ik denk dat het uit de Arabische cultuur komt (…) Soms voelt het aan om te spreken over de hijab als praten over abortus in het rurale Amerika (de Bible Belt van de VS).’’

''Islam teaches modesty — but wearing the hijab is taking it a step too far. I've done my research, and I don't feel its foundation is from Islam (...) I think it comes from Arab culture. (...) I sometimes feel like talking about hijab is like talking about abortion in mid-America,"

Leila Ahmed, docent Harvard University, in Harvard Magazine, 9/2011 (hier): "Het afwerpen van de sluier, zal steeds duidelijker het symbool worden van een tijdperk van nieuwe hoop en verlangens, en van streven naar moderniteit: de toegang tot onderwijs en het recht om te werken voor zowel vrouwen als mannen, en van gelijke kansen en vooruitgang op basis van inzet en verdienste."

"Zeker, er zijn gewelddadige elementen aan de uiterste randen, maar de brede hoofdstroom van de islamitische beweging is - volgens alle deskundigen - overweldigend tegen geweld en zet zich in voor geweldloosheid."

“Unveiling, would become ever more clearly the emblem of an era of new hopes and desires, and of aspirations for modernity: the possibility of education and the right to work for both women and men, and of equal opportunity and advancement based on effort and merit.”

"Certainly there are violent elements at the extreme edges, but the broad mainstream of the Islamist movement—according to all the experts—is overwhelmingly opposed to violence and committed to nonviolence.”

Yasmin Alibhai-Brown, in 'As a Muslim woman, I see the veil as a rejection of progressive values', in The Guardian, 20/3/2015:

"Denken degenen die ervoor kiezen een hoofddoek te dragen aan vrouwen in Iran, Saoedi-Arabië, Afghanistan, Pakistan, Irak, en zelfs het Westen, die worden vervolgd, gegeseld, gemarteld of gedood voor het niet naleven (van het vermeende gebod een hoofddoek te dragen)? Hoewel we horen van assertieve Britse hijabis en niqabis (draagsters van de niqab en de hijab), kunnen degenen die gedwongen worden zich niet uitspreken. Een volledig in boerka geklede vrouw kwam eens bij mij aan huis, iemand met een academische graad, maar bedekt met snijwonden, brandwonden, blauwe plekken en beten. Weten we wel hoeveel gewonde, gesluierde vrouwen er hier rondlopen, maar verborgen voor ons?"

"Sommige jonge moslima's beweren dat sluiers bevrijden hen van een moderne cultuur die vrouwen objectiveert en seksualiseert. Dat argument is aantrekkelijk. Maar als het geloofwaardig was, waarom kleden zo veel hijabis zich dan in strakke jeans en strakke topjes, en waarom troepen zoveel moslimvrouwen dan samen voor een liposuctie of borstvergroting? "

"Het is ingewikkeld: sluiers vertegenwoordigen voor mij zowel religieuze arrogantie en onderwerping. Ze desexualiseren en tegelijk voeden ze een koortsige seksualisering. Vrouwen worden vooral gezien als seksuele wezens wiens haar en organen aanzetten tot verlangen en wanorde in het openbare leven. De bewering dat sluiers vrouwen beschermen tegen losbandigheid en misprijzen bevat een element van zelfbedrog."

"But do those who choose to veil think of women in Iran, Saudi Arabia, Afghanistan, Pakistan, Iraq, and even the west, who are prosecuted, flogged, tortured or killed for not complying? (...) Although we hear from vocal British hijabis and niqabis, those who are forced cannot speak out. A fully burqaed woman once turned up at my house, a graduate, covered in cuts, burns, bruises and bites. Do we know how many wounded, veiled women walk around hidden among us?"

" Some young Muslim women argue that veils liberate them from a modern culture that objectifies and sexualises females. That argument is appealing; but if credible, why would so many hijabis dress in tight jeans and clinging tops, and why would so many Muslim women flock to have liposuction or breast enhancements?"

"It is complicated: veils for me represent both religious arrogance and subjugation; they both desexualise and fervidly sexualise. Women are primarily seen as sexual creatures whose hair and bodies incite desire and disorder in the public space. The claim that veils protect women from lasciviousness and disrespect carries an element of self-deception."

Fadéla Amara, Française van Algerijnse afkomst en oprichtster van ‘Ni Putes Ni Soumises’, over de hoofddoek en de boerka (of nikab): "Het zijn allebei symbolen van onderdrukking van de vrouw. Het enige verschil is 'een aantal centimeters textiel.'.”

Hala Arafa, oud-journalist bij het International Bureau of Broadcasting, en news editor voor de Arabische sectie van Voice of America, en Asra Q. Nomani, o.a. in 'As Muslim women, we actually ask you not to wear the hijab in the name of interfaith solidarity', in Washington Post 21/12/2015, hier: "Vandaag, in de 21ste eeuw, ontkennen de meeste moskeeën in de hele wereld, met inbegrip van de Verenigde Staten, ons, als moslima, ons islamitische recht om zonder hoofddoek te bidden. Ze discrimineren ons door toegang (tot de moskee) te weigeren als we ons haar niet bedekken."

"Today, in the 21st century, most mosques around the world, including in the United States, deny us, as Muslim women, our Islamic right to pray without a headscarf, discriminating against us by refusing us entry if we don’t cover our hair."

Heina Dadabhoy, sjiiet, VS, interview door Valerie Tarico in Huffington Post 24/3/2014, hier : ''Nadat ik de hoofddoek afwierp, werd ik seksueel lastig gevallen. Dat gezegd zijnde, heb ik gemerkt dat islamitische mannen in het VK vrouwen lastig vallen met of zonder hijab, en zelfs met een niqab.''

''Fysiek en juridisch is het eenvoudig te zien waar vrouwen kunnen kiezen op zich te bedekken. In landen waar hoofdbedekking opgelegd wordt door de wet, of door culturele gewoonten en sociale druk (schaamte) is het klaar dat er geen sprake is van een 'keuze'. Hetzelfde kan gezegd worden van vrouwen die leven in streken met een niet-islamitische meerderheid maar waar de familie de islamitische regels voor bescheidenheid huldigt. Het feit dat zij niet kunnen kiezen is onmenselijk en onaanvaardbaar''.

"After I de-veiled, I started getting sexually harassed. That said, I have noticed that Muslim men in the UK sexually harass women with or without hijab, or even niqab."

"Physically and legally, it’s easy to see where a woman can choose to cover. In countries where women are forced to cover by law or through cultural and filial shame, it’s very clear that the term “choice” is not terribly meaningful. The same can be said for women who live in non-Muslim-majority areas but whose families pressure them to adhere to Islamic modesty laws. Their inability to choose is inhumane and unacceptable."

Ishac Diwan en Jeni Klugman, onderzoekers voor het Economic Research Forum, in 'Patterns of veiling among Muslim women' , Working Paper 995, April 2016, hier:

‘Begrijpen waarom (bepaalde) vrouwen zich vandaag sluieren is een uitdagende vraag en waarschijnlijk verbonden met meerdere fenomenen. De literatuur – zowel kwantitatieve als theoretische – suggereert een gamma aan hypothesen waarom vrouwen een hoofddoek dragen."

"Zoals verwacht gaat religieuze loyauteit massief samen met het dragen van de hoofddoek. Maar we vonden ook dat, voor geschoolde meisjes, de steun aan de ‘politieke islam’ een goede voorspeller is van sluierdracht. Dat verstaan wij als een vorm van actieve politieke mobilisatie. Tegelijk vonden we dat beter geschoolde vrouwen minder sluieren."

"De mogelijkheid dat hoofddoeken gedragen worden als een mogelijk antwoord op de dreiging van geweld in openbare plaatsen werd in zekere mate bevestigd door de gegevens: vrouwen die al aangevallen werden, sluieren meer. Dit fenomeen was opvallend sterk in stedelijke gebieden en in landen met hoge sluierdracht."

''Understanding why women veil today is a challenging question as it is probably connected to multiple phenomena. The literature – both qualitative and theoretical – suggests a range of hypotheses about why women veil.''

''As expected, religious adherence is massively correlated with the use of the headscarf overall. But we also found that among educated girls, being in support of political Islam is a good predictor of veiling, which we interpret as a form of active political mobilization. At the same time, we found that better educated women were less likely to veil''.

''The possibility that veils are worn as a possible response to the threat of violence in public places was somewhat supported by the data: women who have been assaulted tend to veil more. The effect was especially strong in urban areas, and in high veiling countries.''

Mona Eltawy, Amerikaanse journaliste van Egyptische afkomst, die als kind met haar familie op 7 naar Groot-Brittannië verhuisde, en op 15 naar Saoedi-Arabië. Daar begon ze op 16 een hijab te dragen die ze op 19 terug afwierp omdat ze feministe geworden was, in The Guardian 10/5/2015: ''Ik wou die op 15 beginnen dragen, maar mijn ouders vonden me te jong/ Dus begon ik het op mijn 16 te dragen, en ik realiseerde me al snel dat het niets voor mij was. Ik wou de wind in mijn haren voelen. En wanneer ik at, verhinderde het me hoe ik voelde dat ik kon slikken''.

''I wanted to wear it at 15 but my parents said I was too young, so I wore it at 16 and very quickly realised it wasn’t for me. I missed feeling the wind in my hair. When I was eating, it would constrict the way I felt I could swallow.''

Asma Guenifi, oprichter Association des femmes euro-méditerranéennes contre les intégrismes (Afemci) en voorzitster Ni Putes Ni Soumises vanaf 2011 tot 2015: ''De hoofddoek is totale achteruitgang omdat men daarmee raakt aan de waardigheid van de vrouw. Het is het teken van een mannelijke dominantie''.

"Le foulard est une régression totale, parce qu’on touche là à la dignité des femmes. C’est le signe d’une domination masculine.", in le Parisien 19/3/2012 (hier).

Joumana Haddad, Libanese journaliste, docente aan de Amerikaanse Univ. te Beirout en dichter, geïnterviewed door Dalila Kerchouche, 04/8/2014, in Le Figaro (hier): ''Ik ben ervan overtuigd dat een deel van het geweld dat onze samenlevingen kapot vreet voortkomt uit seksuele frustratie. Egypte is, als land met de meeste gesluierde vrouwen, ook het land met de meeste verkrachtingen''.

"Je suis persuadée qu’une partie de la violence qui gangrène nos sociétés vient de la frustration sexuelle. L’Égypte, où il y a le plus de femmes voilées, est aussi le pays où il y a le plus de viols."

Lamya Kaddor, Duits docent opleiding leraren islam, in 'Why I as a Muslim Woman Don't Wear a Headscarf', hier: ''Als ik mezelf afvraag, als moslima in Duitsland, of ik een hoofddoek moet dragen of niet, dat roept dat de vraag op of de aanvullende hoofdbedekking die in de Koran gevraagd wordt (33:59) nog steeds voldoet aan het oorspronkelijke doel om de vrouw te beschermen tegen de mannelijke begeerte. Mijn antwoord is : nee. In het hedendaagse Duitsland dient die hoofdbedekking dat doel niet meer."

"Het zijn vooral oudere mannen – geschoold of niet – die zich het recht toeëigenen om te bepalen hoe een vrouw er moet uitzien, Maar daarvoor bestaat er geen enkele theologische, noch sociologische rechtvaardiging."

"If I as a Muslim woman living in Germany ask myself whether I should wear a headscarf or not, that gives rise to the question of whether the additional head-covering called for in the Koran (33:59) still fulfils its original purpose of protecting women from male desire. My answer is: no. In contemporary Germany such covering-up no longer serves that purpose."

"it is mostly older men – learned or unlearned – who assume the right to determine how a woman should appear, but there is no theological or sociological foundation for this."

Assita Kanko, over de terughoudendheid van veel progressieven om discriminatie van vrouwen in de oemma en in de islam aan te klagen, in Knack 11/6/2014 (hier): "Dat komt omdat die vermeende feministes steevast de ogen sluiten voor de link tussen dogmatisch geloof en geweld, in het bijzonder vrouwenonderdrukking. Praktijken zoals verplichte klederdracht, gedwongen huwelijken, huwelijkse gevangenschap, verstotingen, eremoorden en vrouwenbesnijdenis worden door hen nauwelijks aangeklaagd."

Necla Kelek, Turks-Duitse, studeerde politieke economie en sociologie, doctoreerde op 'Islam im Alltag" [Islam in everyday life]', geïnterviewed door Leila Donner-Üretmek voor de Deutsche Islam Konferenz op 14.04.2009:

"Er zijn veel moslima's die de hoofddoek afwijzen als een archaisch symbool van mannelijke dominantie. Maar als een moslima de hoofddoek uit vrije wil draagt, dan is dat ook haar recht. Maar ze moeten eerlijk zijn over het feit dat, door dat te doen, ze een specifieke boodschap geven. Ze zeggen dan 'Ik ben een respectabele vrouw, mijn charmes behore,n mijn echtgenoot alleen toe; ik onderwerp me aan hem en wil daar verder niet op aan gesproken worden. Het is ook een politieke boodschap aan de Duitse samenleving. De hoofddoek is nu een politiek symbool geworden, namelijk dat van een islamitische identiteit die zichzelf onderscheidt van de meerderheidsgemeenschap om religieuze, traditiegebonden en patriarchale motieven. Wanneer ik jonge import-bruiden zie wandelen achter hun schoonmoeders in Berlijn-Wedding, Beulen of Padernborn, dan betwijfel ik of ze dat gesluierde leven kozen uit eigen, vrije overtuiging".

"De hoofddoek maakt van meisjes seksuele wezens van lang voor de puberteit. Hun recht op onbezorgde kinderjaren is hen afgenomen. Dat kan niet in de geest van onze samenleving. Die vraagt net burgers die gelijk zijn voor de wet, zelfverzekerd en autonoom. Alles wat kleine meisjes dwingt een hoofddoek te dragen is misbruik van de religieuze vrijheden."

"There are many Muslim women who reject the headscarf as an archaic symbol of male dominance. If Muslim women wear the headscarf of their own free will, however, then that is also their right. But they must be clear about the fact that, in doing so, they are sending out a quite specific message. They are saying, I am a respectable woman, my charms belong to my husband alone, I submit to him and have no wish to be bothered in any way. It is also a political message to German society. The headscarf has now become a political symbol, that of a Muslim identity which separates itself from the majority community out of religious, traditional, patriarchal motives. When I see the veiled young import brides walking behind their veiled mothers-in-law in Berlin-Wedding, Cologne or Paderborn, I doubt that they have chosen this veiled life of their own free will."

"The headscarf makes girls sexual beings well before puberty, their "right to a childhood" is taken away from them. That cannot be within the spirit of our society, which needs citizens who are equal before the law, self-assured and independent. Whoever forces little girls to wear the headscarf is abusing religious freedom."

Marnia Lazreg, 'Questioning the Veil: Open Letters to Muslim Women', 2011, Princeton University Press, hier: ''Lazreg's provocatieve ontdekking is een aanwijzing dat de trend om een hoofddoek te dragen helemaal geen spontane zaak is, maar wel ene georganiseerde en toenemende campagne met behulp van literatuur, DVD's, Youtube video's en materiaal dat ontworpen is door bepaalde moslimmannen om vrouwen te leren wat hun veronderstelde rechten onder de hoofddoek zijn.''.

"Lazreg's provocative findings indicate that far from being spontaneous, the trend toward wearing the veil has been driven by an organized and growing campaign that includes literature, DVDs, YouTube videos, and courses designed by some Muslim men to teach women about their presumed rights under the veil.".

Nesrine Malik, in The Telegraph, 20/9/2016, hier: ''Ik zou liever zien dat niemand een nikab draagt. Ik verkies dat geen enkele vrouw effectief zou moeten verdwijnen, vanaf een relatief jonge leeftijd omdat dat de norm in haar familie is. Ik verkies dat niemand het ongemak en de sociale enggeestigheid moet kennen om met een vrouw om te gaan waarvan men het aangezicht niet kan zien. Ik droom ervan dat de islam bevrijd zou zijn van de nikab en al zijn varianten.''

''Diegenen die het recht van vrouwen om een nikab te dragen verdedigen onder de vlag van 'religieuze vrijheid', verzwijgen dat 'vrijheid' dikwijls gedicteerd wordt door sociale druk''.

"I would rather no one wore a niqab. I would rather that no woman had effectively to disappear, from a young age, because that is the norm in her family. I would rather that no one had to go through the discomfort and social awkwardness of dealing with a woman whose face you cannot see. I would rather that Islam be purged of the niqab and all its permutations."

"Those who defend the right of women to wear the niqab under the banner of religious freedom gloss over the fact that this “freedom” is often dictated by social pressure".

Darya Safai

1) Op AD 10/8/2016 (hier):"Wie gelooft in het dragen van de hidjab, gelooft in de sharia. Het is niet zomaar een kledingstuk maar het uiterlijke kenmerk van de discriminatie van vrouwen, die een van de pilaren vormt van het islamitisch gedachtegoed. Op basis van de sharia worden vrouwen rechten ontnomen."

2) In een commentaar op het boek van Ludo Abicht 'hoofddoek, hoofdzonde?', op Canvas.be (hier): "Een hoofddoek is geen simpele kledij, maar een symbool van een gedacht over jouw vrijheid, over jouw rechten."

3) In De Morgen 28/8/2016 (hier) :"Hoe kun je feminist zijn en toch een symbool van discriminatie verdedigen? Mag je jezelf nog progressief noemen en opkomen voor vrouwenrechten als je tegelijk de boerkini aanvaardt? En is dat het einddoel van ons cultuurrelativisme, dat we de onderdrukking van vrouwen in stand houden?"

Aliyah Saleem (op haar weblog), in een volledige versie, en eerst op The Times, achter betaalmuur) beschrijft eerst hoe ze, onder aanhoudende indoctrinatie op Al Hudaa, een islamistische school in Canada en daarna in Pakistan, besloot de hoofddoek te vervangen door een niqab:

''Ik droeg het ongeveer een jaar, met zwarte handschoenen en sokken, zelfs in de hitte. Ik boog mijn hoofd, sprak zacht in het publiek, en schuifelde verder, onzichtbaar, en afgescheiden van de samenleving. Ik dacht het ware geloof gevonden te hebben en in mijn eigenmachtigheid voelde ik me gerechtigd om anderen de les te spellen als ze minder vurig waren . Ik schreeuwde tegen een vriend omdat die een rode hijab droeg.''

''I wore it for almost a year, with black gloves and socks, even in the heat. I lowered my gaze, spoke quietly in public, shuffled along, invisible, apart from society. I thought I had found the true faith and in my self righteousness felt entitled to upbraid others for being less zealous. I shouted at a friend for wearing a red hijab.''

Maar daarna evolueerde haar denken: ''Vrouwen die Al-hudaa verlaten zijn zeer vurig, voor een tijdje. Maar de pure intensiteit van die overtuiging vraagt veel emotionele energie die onvermijdelijk uitdooft. Dat gebeurde bij mij toen ik probeerde om te gaan met de heropflakkerden twijfel uit mijn jeugd én tegelijk gelovig wou blijven. Ik voelde me verstikt door het ultraconservatieve leven dat ik leidde, en ook door de verwachting van de (islamitische, n.v.d.r.) samenleving dat ik me als een ideale gelovige vrouw zou gedragen''.

''Most women who leave the Al-Hudaa institute are zealous for a while, but the sheer intensity requires so much emotional energy that it invariably fizzles out. This happened to me as I tried to remain religious and deal with re-emerging doubts from my childhood. I felt suffocated by the ultra-conservative life that I was living, as well as by society’s expectation of me to be an ideal religious woman.''

Leila Slimani, Franse romancière, in CNews

"La burqa n'est pas un vêtement comme les autres [mais un] instrument d'oppression, une atroce négation de la femme, une insulte à la moitié de l'humanité. [C'est] une insulte à toutes ces femmes combattantes, militantes, grâce auxquelles la femme marocaine est ce qu'elle est aujourd'hui. Interdire la burqa c'est entériner le fait que le Maroc a fait un autre choix de société, qu'il s'est engagé depuis l'indépendance dans un mouvement qui va vers toujours plus d'égalité entre les sexes."

Andere moslima's die kritisch staan tegenover de hoofddoek of andere religieuze islamitische kledij, of die er tegen zijn: 

  • Jeannette Bougrab, oud-staatssecretaris voor de jeugd: "Je suis contre le port du voile! plutot que de dissimuler le corps de la femme ou ses cheveux pourquoi ne pas éduquer les hommes? leur apprendre quelques civilité voire même les civiliser?" (hier)

  • Sonia Mabrouk, journaliste en auteur van  'Le monde ne tourne pas rond, ma petite-fille' (Flammarion, mars 2017: "Derrière le burkini,il y a surtout l'idéologie wahhabite et sa propagande qui se répandent insidieusement et dangereusement' (op Twitter).   "Je n'ai pas besoin du voile pour me sentir musulmane, et encore moins pour me convaincre que je suis une bonne musulmane. Ce n'est ni dans mes principes ni dans ma tradition de le porter." (In les Echos)
  • Nadia Benmissi, oprichtster of besturuslid van  Femmes sans voile d’Aubervilliers,  Observatoire de la laïcité de Saint-Denis: "Vous pouvez vous promener en minijupe et manger un sandwich au jambon pendant le ramadan, il ne vous arrivera rien! En revanche, si vous êtes d’apparence maghrébine, vous aurez des problèmes. Car ce sont les musulmans que les salafistes veulent soumettre.", in Laicité -République (hier);  "Nous sentons de plus en plus une pression de la part d’un noyau dur de radicaux : ils se sont mis à codifier la rue, la tenue des femmes, y compris celles des petites filles, en se donnant le droit d’intervenir (...) Que dit le Coran ? "Dis aux croyantes de rabattre leur voile sur leur poitrine". L’interprétation de ce verset est illimitée et l’islam politique en a fait un outil d’oppression sur les femmes. (...) en tant que féministes, nous pensons que le voile, quelle que soit la religion, est un symbole sexiste, porteur d’inégalités, car il différencie l’homme de la femme dans l’espace public. Car le premier peut y évoluer librement quand la seconde doit s’y effacer. Ce n’est pas normal." interview door Caroline Piquet in Le Figaro 10/7/2015

  • Nadia Remadna, oprichtster Brigade des mères in 2014

  • Nadia Ould Kaci, : "Depuis trois ans, le voile s'est répandu dans des proportions inquiétantes. Il tend à devenir la norme : dans notre ville, on le met même aux petites filles. Les Maghrébines qui ne le portent pas entendent des insultes du genre : "Tu fais honte à Dieu !"" (in Marianne 3/7/2015, artikel van Martine Gozlan)

  • Lydia Guirous, auteur van «Ça n'a rien à voir avec l'islam?»:  "A Lille, des étudiantes d'origine maghrébine se font harceler à la sortie de la fac parce qu’elles ne sont pas voilées." (in interview door Corine Goldbergern in Marie Claire 2015);  "... une tante en Algérie qui a reçu des menaces de mort, parce qu’elle refusait de porter le voile" (Marie France, hier); "(le) voile, qui (...) est le marqueur de la soumission des femmes aux hommes" (in Le Figaro 6/3/2015)

Anonieme lezersreactie ('abcdair') in Le Figaro 6/3/2015: "Quant au voile, c'est une question qui contrairement à ce que cette personne laisse croire, n'est pas occultée par le milieu associatif, mais qui est bien plus complexe qu'un problème de soumission de la femme qui se réglerait par une interdiction, et si le milieu associatif ne s'y attaque pas de front, c'est sans doute parce qu'il est le mieux placer pour comprendre cette question dans sa complexité. Le voile c'est :

  • des gens qui le porte par habitude,

  • des gens qui le porte par conviction religieuse

  • des gens qui le porte pour etre à la mode

  • des gens qui le porte pour revendiquer quelque chose (ceux là sont un problème)

  • des gens qui obligent d'autres à le porter en exercant une pression sociale (et parler d'un mari qui obligerait sa femme, c'est réducteur, c'est souvent des groupes et c'est le poids d'une groupe pas d'une personne qui oblige)

  • Des gens qui le porte en toute bonne foi, ne se rendant pas compte du regard négatif qu'ils génèrent et ne comprenant pas l'agressivité à leur égard.

Bref, si on n'est pas capable de développer ce sujet, il vaut mieux ne pas en parler, effectivement..."

 

Ter afronding

Zoals in de inleiding al aangegeven, dit zijn slechts enkele meningen van moslima's over islamitische kledij. Dit is geen systematisch overzicht, noch een representatief beeld. Deze meningen werden vooral geselecteerd om hun genuanceerdere kijk op de motieven voor het dragen van die kledij. Het is niet alleen een zaak van eigen, vrijwillige keuze. Het is echt niet alleen een religieuze zaak, maar ook een politieke. Het heeft ook een met impact op de verhoudingen tussen vrouwen en mannen. Moslims die stellen dat islamitische kledij geen probleem vormt, die krijgen zoals gezegd al genoeg aandacht. Maar De Bron heeft net als opdracht om ook de anderen bekend te maken.

Voor een analyse van de betekenis van de hoofddoek, zie ook hier.

Verzameld door Rudi Dierick

De opinies uitgedrukt in dit artikel zijn enkel deze van de auteurs. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneelfinancieel of organisatorisch!