Door het stof zal hij kruipen

Door het stof zal hij kruipen

Gwendolyn Rutten is 'woest', want partijgenoot Luk Van Biesen, die een maand geleden door het stof kroop om zijn job te redden, heeft geprobeerd dat stof van zijn kleren te kloppen. En dat was niet de afspraak.

Het is een beeld dat we in de toekomst nog vaak zullen zien: blanke man gaat door het stof voor allochtone vrouw. De omkering is dubbel: een blanke gaat door het stof voor een allochtoon, een man gaat door het stof voor een vrouw. De betekenis is duidelijk: pay back time. Nadat de blanke man zowel allochtonen als vrouwen eeuwenlang onderdrukt heeft, is het nu zijn beurt om hoofd en knie te buigen. Wat is er gebeurd? Parlementslid Luk Van Biesen zou in het heetst van de strijd - de gedachtenstrijd welteverstaan - iets kwetsends gezegd hebben tegen Meryame Kitir. No big deal, zou je zeggen, dat gebeurt voortdurend. Je kunt geen debat op het scherp van de snee voeren zonder af en toe iemand te kwetsen. Dat hoort erbij. Maar dit keer was de gekwetste een Marokkaanse, en dat maakt van Van Biesen opeens een racist. 

Groter zonde kun je vandaag natuurlijk niet begaan, en de verontwaardiging had dan ook een kracht van 7 op de schaal van Richter. Als een aardbeving trof ze het parlement en de schokgolven waren voelbaar in heel medialand. Het was lang niet zeker wat Van Biesen precies gezegd had. De meesten hadden niks gehoord en Van Biesen zelf ontkende de aantijging. Maar dat speelde geen rol. De beschuldiging was gemaakt – notabene door Kristof Calvo – en kon niet meer teruggeschroefd worden. Ontkennen was bevestigen. Van Biesen stond voor de keuze: zijn verontschuldigingen aanbieden of ontslagen worden. Want met racisme is het als met pedofilie: het volstaat dat je ervan beschuldigd wordt om je job kwijt te raken. En dus koos Van Biesen eieren voor zijn geld: liever door het stof kruipen dan de laan uitgestuurd worden.

Hij was niet de eerste en hij zal niet de laatste zijn. Hij maakt deel uit van een lange rij van stropdragers: notabelen die publiekelijk vernederd worden om duidelijk te maken wie de baas is. En de baas is niet klikspaan Calvo, of de beledigde Kitir, of de gedemoniseerde moslims, of de gediscrimineerde vrouwen. Het is een ongrijpbare geest die hun onbewuste wraakzucht – zorgvuldig gecamoufleerd door rechtvaardigheidsgevoel en morele superioriteit – gebruikt om de vrije samenleving te vernietigen, om van vrije mensen makke onderdanen te maken die zonder vragen alles doen wat van hen verwacht wordt. Dat is de strijd die vandaag gestreden wordt: de strijd tussen de vrije mens – en dat is in de eerste plaats de blanke man – en een onzichtbare ‘baas’ die geen tegenspraak duldt.

 

Van Biesen die in het stof buigt voor Kitir is slechts één klein wapenfeit in die strijd, maar het is wel een beeld dat de kern ervan zichtbaar maakt. Het parlement is namelijk de plaats waar de ideeën met elkaar botsen. Het verbale en emotionele geweld dat daar onvermijdelijk mee gepaard gaat, is de prijs die betaald wordt voor het vinden van de waarheid, en die is op haar beurt de hoeksteen van de vrije samenleving. Door het verbaal kwetsen van bepaalde mensen strafbaar te stellen, wordt de vrije samenleving systematisch ondergraven. Iedere explosie van verontwaardiging over ‘kwetsend gedrag’ doet haar op haar grondvesten daveren, en vroeg of laat zal ze helemaal instorten. We zullen dan moeten leven tussen het puin van onze beschaving en dat zal onnoemelijk veel kwetsender zijn dan welke racistische opmerking ook.

We kennen intussen allemaal de beelden van totaal vernielde steden in het Midden-Oosten. We weten dat er dagelijks explosies, aanslagen en bombardementen plaatsvinden. Wat we echter niet weten, is dat al dat fysieke geweld niets anders is dan een weerspiegeling van het mentale geweld dat onze eigen vrije samenleving nu al tientallen jaren teistert. Al die beschuldigingen waartegen je je niet kunt verweren, al die explosies van verontwaardiging, al die vernederingen die de eertijds zo trotse vrije mens moet ondergaan: het is de innerlijke versie van wat in het Midden-Oosten uiterlijk gebeurt. We leven temidden van een zelfvernietigende geestelijke oorlog en we beseffen het niet. Een blanke man die op de knieën gaat voor een allochtone vrouw: we zien het als een beeld van onze humaniteit, terwijl het precies het omgekeerde is.          

Lieven Debrouwere is karikaturist en blogger

 

Dit stukje is overgenomen van zijn blog Vijgen na Pasen

 

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneelfinancieel of organisatorisch!