De scalp van Theo Francken moet bengelen

De scalp van Theo Francken moet bengelen

Ere wie ere toekomt: toen er een brede verontwaardiging ontstond omwille van de racistische commentaar op het tragische overlijden van een jonge Genkenaar van allochtone afkomst, nam Peter Mijlemans het in Het Nieuwblad op tegen de politieke recuperatie door onder andere Kristof Calvo (Groen). Calvo trachtte, samen met onder andere CD&V, in de beste politiek correcte traditie het schandelijke gebeuren in de schoenen van N-VA te schuiven (HNB 4/08 p, 4). Terwijl het snel duidelijk werd dat het gescheld uitging van een splintergroep, die je met de beste (of slechtste) wil van de wereld niet ernstig nemen kan. De N-VA zou echter “het klimaat gecreëerd hebben.” Net alsof de streken van IS/Daesh op zich niet zouden volstaan. Nu ja, als politiek correcten totaal geen been meer hebben om op te staan, dan beginnen ze in alle hoeken en gaten racisten uit te vinden.

Toegegeven: N-VA heeft al enkele keren zichzelf overschreeuwd. Mogelijk in een poging om het Vlaams Belang uit het debat te houden, met ondoordachte voorstellen voor verstrenging van onze wetgeving, waar ze achteraf op terug is moeten komen (zoals het burkiniverbod aan de stranden). Terwijl het probleem niet is dat wij over onvoldoende wetten beschikken maar dat die niet of onvoldoende worden toegepast. Het was onder andere N-VA-parlementariër Hendrik Vuye die dit terecht beklemtoonde. Paula D’Hondt gaf in een interview met Phara de Aguirre in De Afspraak op Canvas (30/08) een mooi voorbeeld: zij merkte in Brussel op hoeveel jongeren er door de dag op straat rondhingen en drong erop aan de bestaande reglementen te gebruiken om hen te dwingen naar school te gaan. Dat is blijkbaar niet gebeurd. We plukken de vruchten daarvan nu.

Francken danst op een slappe koord

Maar toen was er weer die kwestie van een allochtone onverlaat die al zeven keer uitgewezen werd en telkens onderduikt. Dus ontketende een licht vertwijfelde Pieter Lesaffer (HNB 23/08, p. 2) zijn duivels tegen Francken die zijn beleidsprioriteit – het uitzetten van illegale criminelen – niet waar zou maken. En zich daartoe zou verschuilen achter het beleid van zijn voorgangers. Net alsof dat niet terecht zou zijn. Het is al zo vaak gezegd: sinds Verhofstadt werden de deuren van dit land wijd open gezet voor iedereen die erin wilde. En als na veel moeite geoordeeld werd dat hij hier niet thuis hoorde, dan bestond er geen beleid om hem weer eruit te zetten.

Ook de laatste heikele kwestie, die van het zestienjarige meisje uit Kosovo, blijkt aan dat euvel op te hangen: ouders die hun zonen niet in de hand houden met liefst zeventig pv’s als gevolg, maar al vijftien jaar lang procederen tegen beter weten in (HNB 30/08). En nu is ons beleid harteloos. Zeggen dezelfden die boos zijn omdat de al dan niet echte Algerijn niet uitgewezen werd. Er wordt uitgepakt met de kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen die protesteert. De voor de hand liggende opmerking wordt natuurlijk niet gemaakt: hij zou beter protesteren tegen de jeugdrechtbank, die dat meisje al lang had moeten weghalen uit dat criminogene milieu. Misschien had ze dan het statuut bekomen van niet-begeleide minderjarige, en dan kon zij blijven terwijl haar ouders en broers uitgewezen werden.

Francken heeft, in tegenstelling tot wat aanvankelijk van hem werd verwacht, echter schitterend  werk gedaan om de kerk in het midden te houden, en dat wordt hem door velen niet gegund want hij wordt daarmee warempel populair: enerzijds mildheid voor de echte vluchtelingen; anderzijds gestrengheid tegenover wie van onze gastvrijheid misbruik maakt. Dat was dansen op een slappe koord. Met de professionals van mensenrechtenorganisaties, minderhedenfora, centra voor gelijke kansen, die allemaal over zijn schouders meekeken en bij de kleinste misstap op hun achterste poten stonden. Omdat ze denken dat ze op die manier hun eigen bestaan (en subsidies) verrechtvaardigen, terwijl ze maar niet begrijpen hoe ze het draagvlak ondermijnen waar ze zelf op steunen, en waarvan ze denken dat het eeuwigheidswaarde heeft. Twee instanties vond Francken daarbij steevast op zijn weg: gerechtelijke autoriteiten die zich wentelen in procedures; en die ‘discrete’ pers die graag het licht van de zon ontkent. Nu ook weer.

Dedecker pleitte toen voor bootcamps

De zogezegde Algerijn beging over 25 jaar gespreid 85 criminele feiten, die elk afzonderlijk blijkbaar niet voldoende waren om hem meteen op te sluiten. Daarbij speelde hij met 18 identiteiten. Hij kan niet uitgezet worden om twee redenen: Algerije werkt niet mee. En bij ontstentenis van Algerijnse medewerking, komen wij gesloten centra te kort om recidivisten vast te houden. Zelfs onze gevangenissen zitten overvol, laat staan dat er ruimte zou zijn voor een kruimelcrimineel die men niet eens kan vatten als hij weer eens de rechtbank uitwandelt (of er gewoon niet verschijnt). De kern is daarom het gebrek aan interneringscapaciteit en dat euvel is inderdaad over decennia gegroeid. Noch Francken, noch Geens, noch Jambon kunnen dat met een vingerknip oplossen. Maar volgens Lesaffer zou dat ineens moeten. Omdat hij plots vindt dat dit moet.

De scalp van Francken moet bengelen, niet omdat hij niets doet, maar omdat hij het met gebonden handen heel goed doet maar niet goed genoeg. En hij dus een uithangbord is van de humane N-VA, die om de vorige Antwerpse burgemeester Patrick Janssens te citeren “het Vlaams-nationalisme weer een democratisch gelaat heeft gegeven.” Tot spijt van wie het benijdt. En liever een terugkeer zou zien van het Vlaams Belang. Om de Vlamingen weer te kunnen stigmatiseren als genetische racisten, en zich intellectueel te wentelen in laatchristelijke zelfkastijding.

Hoe anders zou de situatie geweest zijn als men vijftien jaar geleden geluisterd had naar Pim Fortuyn die stelde dat men de Maghrebijnse rotjochies niet moest deporteren, maar hier moest aanpakken, “want het zijn onze rotjochies.” Dan zou er tijdig gewerkt zijn aan bootcamps met strenge maar rechtvaardige regels, zoals Jean-Marie Dedecker bij ons toen voorstelde. Dan had men die problemen nu in mindere mate. Onder andere met de broers van dat zestienjarige meisje, dat nu het slachtoffer is van het gebrek aan aandacht van jeugdrechtbank en kinderrechtencommissaris.

Maar bootcamps werden toen wel afgewezen als racisme en fascisme. Vaak door dezelfde media die nu hard roepen dat de huidige bewindsvoerders hun beleidsopties niet waarmaken.

Eddy Daniels

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een  bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!