De biologische obsessie in het feminisme

De biologische obsessie in het feminisme

Thierry Baudet is niet noodzakelijk de politicus waar ik voor zou stemmen als ik Nederlander was, maar voor een aantal van zijn standpunten valt wel wat te zeggen. Hij was te gast op De Afspraak (26/06/17) waar hij inzette met stevig verweer tegen Bart Schols die in zijn inleiding een karikaturaal beeld had opgehangen van zijn houding tegenover vrouwen in het algemeen en feminisme in het bijzonder. In de loop van het gesprek gaf Schols ruiterlijk toe dat Baudets kritiek misschien terecht was geweest, maar toch bleef het gesprek doordrammen op diens vermeende seksisme. Zodat het leek alsof de feministe van dienst, Heleen Debruyne, hem gevloerd had. In de commentaren achteraf bleek veel te weinig dat columniste Debruyne zichzelf eigenlijk gevloerd, zelfs ontmaskerd had,

Alle mannen aan de afwasmachine

Om te beginnen stelde Debruyne het zo voor alsof het gebrek aan doorgroeikansen van vrouwen in de hiërarchieën (het glazen plafond) zou opgelost worden door meer vaderschapsverlof – zij noemde dat zelfs ‘bewezen’. Ik vraag me af waar en hoe en door wie. Dat beweerde ze uitgerekend enkele dagen nadat er werkelijk bewezen werd dat de praatjes over vrouwen die onderbetaald worden ten opzichte van mannen – een slogan die zelfs overgenomen werd door de paus in een toespraak tot Italiaanse vakbonden (Zenit 28/06/17) – niet berusten op discriminatie, maar op de keuzes van vele vrouwen zelf.

Ik bedoel natuurlijk het recente onderzoek van BijBanen.nl, dat werd uitgevoerd bij 2.289 jongeren. Daaruit bleek – en dat kwam in grote koppen in nagenoeg alle kranten – dat meisjes als jobstudenten gemiddeld 27 procent minder verdienen dan jongens. Wat in de kranten meestal slechts achteraan en in sordino vermeld werd was: Volgens de onderzoekers gaan jongens bewust voor een goed betaalde job en kiezen meisjes voor de jobinhoud. Daardoor komen zij vaker terecht in kleinere winkels en in de zorgsector, waar de werknemers sowieso minder betaald worden.’

Dat stemt perfect overeen met wat Baudet verweten werd, namelijk dat hij ooit zegde dat vrouwen minder professionele ambities hebben en eerder kiezen voor familiegerichte aandacht. Waarbij dan nog eens volkomen genegeerd werd dat hij duidelijk stelde dat hij dit niet goed of slecht noemde, maar als een feit constateerde. Hij voegde eraan toe: ‘Ik vind niet dat het minderwaardig zou zijn als iemand ervoor kiest om meer tijd te besteden aan het opvoeden van de kinderen enzovoort (…). Ik vind dat de mensen die mij dit verwijten, zelf zeer geborneerd zijn, want ze hebben een normatief kader van zo moet het en zo mag het niet.’

Dat kleine verschil zou nog kleiner zijn

Op dat moment gaf Debruyne zich volkomen bloot: ‘Nu ben ik benieuwd. Denkt u dat daar een biologische grondslag voor is, die dan ook de norm moet zijn?’ Baudet liet na haar hierop aan te pakken en ontweek die discussie door te beginnen over de marges van het politieke debat die enger worden. Dat gaf Debruyne de kans om door te drammen op haar obsessie, dat de biologische verschillen tussen mannen en vrouwen statistisch heel klein zijn. En dat we eerder sociologisch dan psychologisch moeten onderzoeken waarom die dan toch tot verschillen in carrièreopbouw leiden. Hendrik Bogaert van CD&V pikte daarop in met de mantra dat we alle talenten moeten ontwikkelen, omdat we die nodig hebben, wat natuurlijk een waarheid als een koe is. Ook hij ontweek zo de kern van het probleem, en ‘pakte’ Baudet op iets wat hij nooit bestreden had.

De kern is evenwel dat zelfs indien iets biologisch zou ‘bewezen’ zijn, dit geen norm hoeft te zijn, zoals Debruyne beweerde. Niemand drukte dat ooit mooier uit dan de grote socioloog Max Weber (1864-1920) in de volzin: ‘Ein Sein darf niemals ein Sollen werden.’ Vrij vertaald: ‘Het is niet omdat iets is dat het ook zo moet zijn.’ Een gedachte die hij overigens ontleende aan de filosoof van het empirisme, David Hume (1711-1776) in A Treatise of Human Nature. Toegepast: zelfs als het waar is wat de spontane waarneming ons leert, dat vrouwen statistisch gesproken meer interesse hebben voor wat wij ‘zachte’ bezigheden noemen, dan nog wil dat niet zeggen dat dit de norm zou moeten zijn voor de huidige (of latere) samenleving. Daar begaat Heleen Debruyne haar fatale denkfout die haar, in weerwil tot hoe ze poseert, tot een feministisch radicalisme voert dat uiteindelijk nadelig is voor vrouwen.

Zo maakt zij zich bijvoorbeeld druk over het idee van de ‘biologische klok’ dat stelt dat vrouwen niet te lang moeten wachten met kinderen te krijgen en dat die aandrang bij hen op een bepaalde leeftijd ook zeer dwingend zou worden. Die gedachte is niet ter zake doend. De natuur bepaalt nu eenmaal dat er maar kinderen kunnen komen tot een bepaalde leeftijd. De medische wetenschap verlengt die periode weliswaar, maar ook dat is niet onbeperkt. Debruyne stelt ook de vraag waarom vrouwen kinderen moeten krijgen (en mannen niet) maar ook dat is niet ter zake doend. De eenvoudige waarneming leert ons dat vele mensen graag kinderen willen en dat velen hoogst ongelukkig zijn als dat niet lukt. Of dit het meest voorkomt bij mannen of vrouwen zou je kunnen onderzoeken, maar dan weet je nog niet of dit maatschappelijk of biologisch bepaald is. Er zijn samenlevingen waarin vooral mannen veel kinderen willen, liefst zonen; het zijn meestal niet de samenlevingen waarin vrouwen het hoogst in aanzien staan, en mannen het meest bekommerd zijn om de opvoeding van die kinderen.

Mannen plassen soms naast de pot

Opnieuw mag die waarneming ons evenwel niet tot een norm verleiden: het is niet omdat velen een kinderwens hebben, dat dit voor iedereen het geval moet zijn. De kern van de kwestie is of er een tegenstelling moet bestaan tussen een kinderwens en een ‘harde’ loopbaan. Meer nog: de vraag kan gesteld worden of het niet beter is voor vele organisaties als ‘harde’ bedrijven geleid worden door vrouwen met een ogenschijnlijk ‘zachte’ benadering. Namen als Dominique Leroy (Proximus) en Sophie Dutourdoir (NMBS, voorheen Electrabel) komen dan automatisch voor de geest. Beide vrouwen hebben kinderen en wisten dat blijkbaar te combineren met een ‘harde’ loopbaan. Zij ogen ook erg vrouwelijk, ook in hun gedrag als topmanager (Leroy brengt mij ongewild zelfs op slechte gedachten). Op zich bewijst dat niets, behalve dan dat het kan, zeker niet dat het moet.

En daar zit de grote denkfout van Heleen Debruyne: omdat zij toch zo graag wil dat vrouwen niet verplicht worden tot moederschap, of tot moederschap ten koste van een loopbaan, ontkent zij dat de biologie een rol speelt in de beslissingen die mensen nemen. Baudet wees haar daar op, zonder te insisteren: in haar benadering zit een nieuwe vorm van vrijheidsbeperking, want het is plots ‘not to be done’ om op biologische aspecten te wijzen binnen onze vrije keuzes. Je mag dat wel nog zeggen, maar je moet daar de prijs voor betalen dat je meteen neergezet wordt als vrouwenhater (zoals Baudet feitelijk overkwam bij het begin van de uitzending). Het moderne feminisme, en het moreel correcte denken in het algemeen, dreigt daarmee totalitair te worden. Want terwijl het zegt te strijden voor gelijke kansen, dringt het mensen de norm op dat zij niet vanuit zichzelf een keuze mogen maken, maar zich moeten richten naar een nieuwe norm, namelijk dat zij geslachtsloos zijn.

Je komt uiteindelijk tot een benadering waarin mensen zelf kunnen beslissen of ze man of vrouw zijn, en op welk toilet ze willen plassen. Je zou dan kunnen besluiten dat alle toiletten maar ineens weer uniseks moeten worden. Ik wed er mijn zondagse pet op dat de feministen de eersten zullen zijn om te protesteren, wegens de specifieke hygiënische noden van vrouwen (eigenlijk omdat mannen nogal eens naast de pot plassen). Dan zal de biologie via een achterpoortje toch weer binnensluipen. Ik wed er mijn doordeweekse pet op dat Thierry Baudet dan achter hen zal staan.

Eddy Daniels

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een  bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!