Cumuls en holle woorden

Cumuls en holle woorden

Wanneer het fundamenteel probleem van politieke zelfbediening niet erkend wordt om wat het is, maar slechts als aanleiding dient om partijpolitieke en andere rekeningen te vereffenen, wordt de geloofwaardigheid van de politiek het belangrijkste slachtoffer.

Na enkele weken media-storm over cumuls, al dan niet exorbitante vergoedingen van politici en aanverwante smeuïge thema's, kan het nuttig zijn om even te temporiseren en een, op een aantal interessante vaststellingen gebaseerde, analyse te maken.

Terzijde: je zou eigenlijk mogen verwachten dat zo'n initiatief door kritische journalisten met zin voor neutraliteit genomen zou worden, helaas weten we ondertussen wel waarom dit ijdele hoop is (met uitzondering van "De Tijd", nu al even de enige echte kwaliteitskrant in Vlaanderen).

Terug naar de feiten. In een periode waarin iedereen het wat moe begint te worden om elke dag opnieuw met een Trump-verhaal geconfronteerd te worden, komt aan het licht dat goedbetaalde bestuurders in Gent een enigszins omstreden schnabbel bijverdienen. Het leuke zakcentje wordt gegenereerd door af en toe even af te stappen bij een niet al te actief orgaan dat middelen belegt in bedrijven wiens ethos niet echt lijkt te stroken met het progressieve gedachtengoed van sommige van de politici die het zaakje mee beheren. Misschien merkwaardig voor sommigen, helaas niet echt verbazend voor wie politiek een beetje probeert te volgen.

Daarop ontstaat een rel omtrent het "luister naar mijn woorden, kijk niet naar mijn daden" gedrag van de betrokken schepen. Het "Thuis"- gehalte van het verhaal wordt nog meer in de verf gezet wanneer de eerste burger van het land het licht ziet schijnen en meent aan wat ordinaire en goedkope dorpspolitiek te moeten doen. Echt komisch wordt het wanneer diezelfde lokale oppositieleider blijkbaar wat slordig is met de eigen boekhouding, waardoor hij eerst wel, dan niet om financiële redenen met de grenzen van de van hem verwachte neutraliteit lijkt te spelen.

Ondertussen wordt op alle politieke banken zedig gezwegen, dit vanuit het besef dat elke partij al jaren dapper meegraait in het onontwarbaar kluwen dat in de voorbije halve eeuw als een Vlaamse reeks koterijen geïnstalleerd werd door de drie grote partijen die het partijpolitieke landschap meer dan een vijftig jaar beheersten. Hoewel niemand begrijpt waarom de pers het probleem blijft focussen op één persoon, wetende dat het om een geïnstitutionaliseerd systeem gaat, is het codewoord over alle partijen "zwijgen als vermoord, enkel wie zich gedekt houdt, ontsnapt aan de guillotine".

Ondertussen zijn we een fase verder. Immers, de journalistieke gemakzucht (ervan uitgaand dat er geen politieke agenda meespeelt) en straffeloosheid lokken een steeds verdergaande roekeloosheid bij politieke apparatsjiks van mindere garnituur uit. Men riekt bloed, de aanpak van Bracke wordt met panache overgenomen door zijn concullega's. Vermits De Standaards van deze wereld enkel geïnteresseerd lijken in de opportuniteit om oude rekeningen te vereffenen, eerder dan zich toe te leggen op het echte perswerk dat diepgravende onderzoeksjournalistiek heet, ontstaat immers nogal wat ruimte voor cyberstraatvechters.

Blijft het voor partijbonzen risky business om in de pot te roeren, er is steeds het voetvolk dat vooruit gestuurd kan worden zonder dat de stuurlui de vingers verbranden.

We zien dan ook dat niet alleen de partij die, ondanks een tanend electoraal gewicht, één derde van de politieke zitjes in intercommunales bezet, er alles aan doet om het probleem van hebberige politici tot één man te herleiden (vanzelfsprekend iemand van een andere partij), maar ook dat dat de aanhangers van links lullende en rechts zakkenvullende grotere en kleinere goden zich aan een stuitend negationisme bezondigen wat de betrokkenheid van de eigen klassenstrijders betreft.

Resultaat: in plaats van elk de hand in eigen partijboezem te steken en "het systeem" over de partijgrenzen heen grondig te hervormen, herleiden deze ideologische zeloten het probleem vol overgave tot een partijtje drekgooien en modderworstelen.

Mag het nog verbazing wekken dat de doorsnee bevolking zich meer en meer afkeert van het vulgaire spel dat "politiek" heet. Je hoeft maar even de rabiate scheldpartijen op de sociale media te volgen om te weten dat een niet onaanzienlijk aantal aanhangers van om het even welke partij alvast één eigenschap delen: een absoluut onvermogen tot respectvolle omgang met politieke andersdenkenden.

De uitdrukking "mensen verbinden" heeft nog nooit zo hol geklonken, de verontwaardiging van politici over "anti-politiek" was in tijden niet zo hypocriet! De politiek lijkt wel te oogsten wat ze gezaaid heeft en zal alweer krokodillentranen plengen bij een volgend verkiezingsdrama.

Erwin Ureel, gepensioneerd militair, voormalig lid van de Volksunie-centrumgroep “Niet Splitsen” , politiek dakloos, ijvert voor meer respect, ernst en beroepsethos in media en politiek

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!