Borgerhout in dogmatische wurggreep

Borgerhout in dogmatische wurggreep

Na het incident in Borgerhout volgde vanuit linkse hoek harde kritiek op Antwerpse politie en burgemeester. Deze laatste zou alleen maar polariseren en zijn werk niet goed doen, en de politie zou gelogen hebben. Maar die kritiek was voorbarig, en voor zover nu geweten, gewoon fout. Die critici zien zichzelf als bruggenbouwers, maar ze vergeten wel dat een brug op twee oevers moet steunen.

Beste Ali El Moussaoui

Beste Nahima Lanjri,

Beste Stijn Oosterlinck, op wiens FB-muur dit bericht (in een iets oudere versie) niet mocht blijven staan,

Hierbij enkele bedenkingen bij Ali’s interview in HLN, Nahima’s open brief en Stijns kritiek op Facebook over het incident op de Turnhoutsebaan en de inzet van de politie en haar verklaringen nadien, en de reacties daarop van en over de Antwerpse burgemeester. Maar ik richt me evengoed tot al wie soortgelijke kritiek op het Antwerpse bestuur uitte, en indirect ook tot dat bestuur.

Naar aanleiding van dat incident gaven jullie scherpe kritiek op burgemeester en politie. Nahima verweet ze Borgerhout te misbruiken: ‘Ze zien jou als speelbal voor politieke spelletjes. Ze gebruiken jou om te polariseren.’. En Stijn verweet hen ‘afstandspolitiek’ en ‘veralgemenende uitspraken’. Maar zijn al die verwijten zelf wel vrij van spelletjes en veralgemenend zwart-witdenken?

Zijn we vergeten dat de Belgische politie in de weken voor dat incident op de Turnhoutsebaan drie aanslagen op politiekantoren te incasseren kreeg en ook enkele mislukte arrestaties door agressieve samenscholingen van allochtonen, dikwijls bij ordinaire drughandelaars. Dat de politie dan voorzichtig reageert en voor ruim voldoende mankracht zorgt, ... is dat dan zo verwonderlijk? Of fout?

Fig. 1 : De heksenjacht. Welke kritieken in dit debat waren gegrond? En wie demoniseerde zijn opponenten het meeste? En in welke mate? 

Verder weten we allemaal best uit welke groepen er de laatste jaren dermate veel extremisten opdoken, dat politie- en veiligheidsdiensten het zelfs nu nog altijd niet kunnen bijhouden en dat er geregeld terroristen verschijnen die tot dan toe onbekend waren, of waarvan men dacht dat ze geen risico inhielden. We weten ook wie democratie en mensenrechten afwijst: de islamisten. Maar jullie verwijten de N-VA dat die teveel aandacht geeft aan het probleemgedrag van bepaalde specifieke allochtone groepen en aan die afwijzing. Moeten alle pijnlijke waarheden over de slecht(st) geïntegreerde groepen dan maar verzwegen of zwaar verwaterd worden? En voor wie nog niet weet hoeveel miljoenen er voor islamisme en bjijhorende machtsculturen op de vlucht sloegen, ...

Maak u geen illusies: het woord occidentofobie krijgt meer en meer reële betekenis en herkenning, en cultuurmarxisme ook.

Dat er anderzijds langs veel kanten nog professioneler gewerkt kan worden, dus ook bij politie en stadsbestuur, dat is zeker zo. Daarvoor zijn honderden concrete alternatieven te geven.

Veel kritiek op het stadsbestuur en de politie was niet alleen voorbarig en ongegrond, maar ook oliedom: hoe kan men nu proberen te bewijzen dat er géén geweld tegen de politie was en dat de politie daarover dan loog, zonder gekende beelden van de eerste cruciale minuten van dat incident?

Helpen we zo de strijd tegen achterstellingn racisme en geweld ook maar één millimeter vooruit?

Van politieke mandatarissen en zeker van alle medewerkers samenlevingsopbouw verwacht ik net dat zij bruggenbouwers zijn. Verder, en vooral voor Ali El Moussaoui en zijn collega’s, er is een hevig verschil tussen systematisch gaan klikken bij het minste, én ervoor zorgen, via intensieve dialoog in de eigen wijk, dat de daders van dat genre geweld tegen legitiem gezag wel degelijk aangegeven raken. Ik heb het daarbij dan over gewone burgerplichten, en met name al wie echt bruggen wil bouwen.

Zoals geweten, bruggen kan je pas bouwen door aan beide oevers te werken, en niet door systematisch hard tegen één oever te kampen, noch door feitelijke leugens over een zogenaamd ongeschikte of onstabiele oever aan de andere kant.

Misschien toch eens nadenken over welke ‘samenlevingsopbouw’ jullie eigenlijk wel willen, met die zo polariserende strijd tegen de politiek gezien andersgezinde kant die wel een legitiem gezag uitoefent?

Of hebben we soms echt liever – onder het moto ‘we gaan echt niet klikken’ – dat het te velde degenereert naar een harde confrontatie tussen misdadigers, bendes en opgehitste groepen jongeren binnen bepaalde gemeenschappen enerzijds, en quasi heel de rest van de samenleving anderzijds?

Rudi Dierick, ingenieur, zakelijk adviseur en hoofdredacteur De Bron

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!