Asociaal gedrag cultiveren? Of bestrijden?

Asociaal gedrag cultiveren? Of bestrijden?

Het was enkele weken geleden weer prijs met krakers in Gent: een koppel dat terugkwam na een weekendje vond 13 krakers in een huis dat één van hen huurde. De stad beweerde echter niets te kunnen doen, weer eens: ‘de nieuwe wet tegen krakers was nog niet gepubliceerd’. Het incident legt de vinger op een etterende wonde: agressief asociaal gedrag mocht lang ongestoord woekeren. Maar heeft dat enige sociale meerwaarde? Zo niet, waarom het niet hard bestrijden?

De details van het incident doen er eigenlijk niet toe. Ging het over één of twee bewoners? Een dus. Was deze daar permanent aanwezig? Neen. Was deze aan ‘t verhuizen? Ja. Was deze daar nog gedomicilieerd? Ja. Maar dat is allemaal bijzaak. Deze bewoner woonde er, betaalde een huur en had er gerief. Schrijnend was de reactie van de Gentse burgemeester Termont (SP.A): hij beweerde totaal niets te kunnen doen.  

De reden die hij inriep is gekend – een specifieke wet tegen krakers was al wel gestemd, maar nog niet gepubliceerd. Maar dat lijkt pietluttig in de hoogste graad. Gezien er nog een inwoner gedomicilieerd is, zijn er andere waarborgen die onze rechtsstaat voorziet. Ooit van ‘huisvredebreuk’ gehoord, Termont?

Foto. 1 : Termont beweert dat hij geen wettelijke gronden heft om op te treden in zijn stad. Maar waarom lukt dat in andere steden dan wel? Copyright: VRT.

Het heeft er alles van dat Termont zich inspande om vooral niets te kunnen doen. Dit is het zoveelste incident, dat blijkbaar bijna alleen in Gent lijkt voor te komen, en nog steeds had hij geen enkel antwoord. Daarmee geeft hij de (illegitieme) belangen van de krakers wel voorrang op die van een reguliere Gentse burger. Dat ligt in de lijn van de al veel oudere vermoedens dat bepaalde medewerkers van de stad of OCMW actief meewerken aan het kraken van woningen. Ze zetten zich niet alleen in om de Roma, de hardnekkige kern van de recente kraakdaders, een woning te helpen vinden. Ze zouden deze ook informatie geven over panden die volgens hen ‘in aanmerking komen om gekraakt te worden’. Doorgaans zijn dat leegstaande panden, maar soms ook nog bewoonde panden, of panden waarvoor verbouwing in voorbereiding is.

Maar ondanks alle weldaden van onze solidaire rechtsstaat, waren Gentse huurders en eigenaars de vogel voor de kat van zodra de krakers ten tonele verschenen. Opvallend, elders hoorden we niets vergelijkbaars.

De Gentse incidenten deden me denken aan de ervaringen van een alleenstaande moeder met een kindje onder mijn bekenden. Zij had enkele kamers vrij en zocht haar bescheiden inkomen wat aan te vullen. Ze liet zich door enkele OCMW-medewerkers overhalen om die te verhuren aan een ander koppel met een vervangingsinkomen. Deze lui ontpopten zich echter tot malafide huurders: ze betaalden geen huur, rookten tegen de sterren op, lieten de verwarming continue draaien met de ramen wijd open, … Het draaide uit op een klassieke tragedie: de eigenares moest wegvluchten voor de agressie van haar huurders, en ze verloor een smak geld (een klein jaar huurinkomsten plus extra kosten voor verwarming en advocaat). Het gerecht liet de malafide huurders uiteindelijk wel uitwijzen, maar slechts na vele maanden procedures. De malafide huurders vonden elders een nieuwe huurwoning.

Foto 2 : Asielzoekers in een kraakpand in Brussel. Onderde krakers zien we asielzoelers, Roma en autochtone krakers. Deze laatsten hebben dikwijls een politieke motivatie. Deze vinden we meer in Brussel. Copyright foto: VRT.

De eigenares ontdekte daarna, samen met haar advocaat, per toeval dat het koppel in deze (landelijke) gemeente al op een veertigtal adressen gedomicilieerd was. Ze ontdekte ook dat zowel zij, als de vorige én de nieuwe eigenaars allen krek dezelfde ervaringen hadden met deze huurders: zij betaalden geen huur of slechts kruimels, respecteerden de gemaakte afspraken niet – zelfs niet wat schriftelijk was afgesproken, veroorzaakten grote extra kosten, … En telkens hadden medewerkers van het OCMW de huurders als bonafide, goede huurders voorgesteld. Kortom, een spoor van sociale vernieling met actieve medeplichtigheid vanwege ambtenaren in functie. Deze bleven wel steeds voorzichtig: hun aanbevelingen bleven enkel verbaal. Het is natuurlijk geen doorsnee geval, maar evenmin een uitzondering.

De parallel met Gent ligt in de medeplichtigheid van enkele vast benoemde ambtenaren onder een rood bestuur bij dat bedrog: telkens partijdig, asociaal, verwerpelijk en illegaal. Malafide huurders voorstellen als bonafide, goed wetende dat ze al een spoor van vernieling achterlieten, dat is bedrog. En ambtsmisbruik.

De laatste week zijn , dankzij de nieuwe wet, enkele krakers dan wel uitgezet. Eindelijk. Maar daarvoor zorgde het parket, geholpen door gerechtsdeurwaarders. De stad Gent zelf komt er niet zoveel meer aan te pas.

Andrea Cuypers, ecologiste en humaniste met interesse in sociale thema's

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een  bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!