Apartheid in een nieuw 'jasje'

Apartheid in een nieuw 'jasje'

Wat zou u ervan denken wanneer Europa zonder enige doorlichting of bevraging een stroom blanke vluchtelingen van fascistoïde en de apartheid aanhangende signatuur zou opvangen? Wat zou u doen als zich tussen die stroom mensen op weg naar Europa vele economische migranten verborgen én mensen met kwade bedoelingen én mensen aangetrokken door de sociale verworvenheden eigen aan de Europese democratie? Zijn alle vluchtelingen gelijk of zijn sommige vluchtelingen gelijker dan anderen en zelfs heiliger dan anderen? Een denkoefening op weg naar een zinniger vluchtelingenbeleid.

Stel eens dat er in de wereld nog altijd apartheidsdictaturen zijn – zoals bijvoorbeeld het toenmalige Zuid-Afrika – en dat er ook in het Westen bij een bepaalde overbeschermde blanke gemeenschap veel sympathie is voor blanke hard liners, of noem het 'fundamentalistische blanken' in die landen.

Stel dat in die landen met apartheid met de hulp van het niet-racistische deel van het Westen die apartheidsdictatuur steeds meer wordt aangevreten en er op den duur een burgeroorlog uitbreekt waarbij de zwarte en anders gekleurde bewoners steeds meer terrein winnen.

Stel dat veel jongeren van die al of niet bewust met de apartheid sympathiserende gemeenschap in het Westen innerlijk verscheurd zijn en soms zelfs naar schizofrenie neigen. Dit door de tegenstelling tussen de ideeën van hun eigen groep (dikwijls fundamentalistisch, achterlijk patriarchaal, racistisch en domweg gericht tegen de universele mensenrechten en vrijheden, de tolerantie en de inrichting van de staat) en die van het Westen (tolerant, zelfkritisch, verantwoordelijk, en doordrongen van humane vrijheden en rechten - ook voor vrouwen en meisjes).

Die maatschappij waarbinnen die 'verscheurde' kinderen en jongeren – cultureel verscheurd en gewrongen - door machten die hen boven het hoofd gaan - naar school gaan en later gaan werken.

Die maatschappij die ervoor zorgt dat ook hun gemeenschap er mag zijn, ook al heeft die gemeenschap dikwijls weinig voeling met de hand die hen voedt en steeds minder neiging om er voeling mee te krijgen.

Stel dat op een bepaald moment steeds meer in het Westen opgegroeide jongeren uit die gemeenschap, opgejut door in het westen wonende ronselaars, predikers en ander fundamentalistisch gespuis naar die apartheidslanden à la Zuid-Afrika reizen om daar ten strijde te trekken tegen de zwarte bevolking.

En dat op den duur - door de wrede willekeur eigen aan burgeroorlogen en revoluties – geen enkele blanke nog veilig is in Zuid-Afrika en ze massaal op de vlucht moeten slaan, richting Europa en Amerika in erbarmelijke omstandigheden, soms over land, soms in gammele bootjes, over rivieren en over de zee.

En dan zie je blanke gezinnen, blanke jongeren, maar vooral blanke mannen tussen 20 en 40 jaar hier toekomen en asiel aanvragen waarvan de meesten de apartheid steunden en/of er niets tegen ondernamen, ook al zijn ze geen racisten. Omdat mensen nu eenmaal mensen zijn en niet iedereen kritisch, of moedig of met verbeelding en inlevingsvermogen begiftigd is. En waarvan een bepaald deel niet uit Zuid-Afrika komt maar gewoon meetrekt met en zich verbergt tussen de massa vluchtelingen: om economische redenen of met zelfs specifiek kwade bedoelingen.

Wat zou je daarvan zeggen? Zou je die mensen allemaal zonder onderscheid binnen laten omdat het nu eenmaal vluchtelingen zijn? Zou je je huis zondermeer open stellen en zeggen “Wir schaffen das”?

Zou je blij zijn als er in je dorp plotseling 2000 of meer blanke vluchtelingen werden ondergebracht waarvan de meerderheid jonge mannen waarvan je weet dat zeker een deel ervan een achterlijke patriarchale en racistische ideologie gewoon vinden, zoniet actief uitdragen en verdedigen, en die holebi’s en niet-blanken haten? Waarvan je weet dat de meesten geen enkel benul hebben van onze manier van leven, noch van de universele mensenrechten of de principes van de democratie, en sommigen onze tolerante en diverse maatschappij ten diepste verachten?

Of zou je kritisch zijn en een doorlichting willen en regels betreffende wie we erdoor laten en wie we voorlopig in vluchtelingenkampen elders onderbrengen? Zou je het normaal vinden dat er klassen worden ingericht waar die mensen geleerd wordt wat hier de rechten zijn, doch met aanzienlijk minder aandacht voor de geplogenheden, de gewoonten en nog minder voor de plichten? Zou je heel streng optreden bij racistische uitlatingen binnen die groep en aanvallen tegen vrouwen, meisjes, holebi’s en andersgekleurden? Of zou je wegkijken?

En zou je het waarderen wanneer zonder onderscheid of onderzoek iedereen die binnen komt meteen alle tegemoetkomingen voor 'vluchtelingen' mag genieten? Dat zij ook zonder enige tegenprestatie directe toegang krijgen tot allerlei uitkeringen, gaande van een leefloon, over verhoogde terugbetaling van medische zorgen tot een inkomensgarantie voor ouderen?

Of zou je - zonder te ontkennen dat het volstrekt legitiem is wanneer mensen elders een betere toekomst zoeken - toch enig voorbehoud hebben wat betreft de toegang tot onze sociale zekerheid wanneer daar geen evenredige tegenprestatie tegenover staat? Al was het maar de wil om zich te integreren en onze manier van leven te leren kennen en minstens te respecteren.

Zou je vragen hebben bij het feit dat er zoveel mannen onder die vluchtelingen zitten - uit culturen waar het 'vrouwen en kinderen eerst' duidelijk niet geldt – of zou je doen alsof dat niet zo is? Zou je vragen hebben betreffende het diepe verschil in cultuur en ideeën over de wereld?

Zou je enigszins kritisch staan tegenover de rampverhalen van die blanke fascisten of zou je alles maar geloven?

Je mag er zeker van zijn dat zich tussen die stroom vluchtelingen een heleboel verbitterde blanke fundamentalisten en extreemrechtse racisten en fascisten verbergen maar stel dat ze allemaal door de zittende regeringen in het Westen zonder onderscheid opgenomen worden “want het zijn vluchtelingen” wat zou je dan zeggen en doen? Je hoort daarbij ook de getuigenissen van bepaalde van die blanken die stellen dat ze ook hier een apartheidsregime moeten mogen installeren.

Plotseling een heleboel extreemrechtse hooligans en vrouwenhaters over de vloer krijgen, en niemand die er wat van zegt want dat mag niet van de media en de opiniemakers want het zijn 'vluchtelingen' en vluchtelingen zijn altijd alleen maar slachtoffer en bij voorbaat heilig.

Wat zou je dan zeggen van Europese landen die hun grenzen sluiten?

Wat van mensen die kritisch en voorzichtig willen blijven ten aanzien van die vluchtelingen en ze in verhouding tot de problematiek en de mogelijkheden een plaats willen geven in het land, mits intensieve begeleiding omtrent hun ideeën en wat ze aan hun kinderen doorgeven?

En wat zou je zeggen van mensen die de vluchtelingen zonder onderscheid opvangen en helpen doorreizen?

Stel dat na een tijd een toenemend aantal verbitterde extreemrechtse fascisten uit apartheidslanden à la Zuid-Afrika en hun schizofrene aanhangers hier - niet genegen om zich aan te passen aan onze tolerantie of onze diversiteit te respecteren - steeds meer bloedige aanslagen gaan plegen in Europa en Amerika én in Zuid-Afrika waarna ze telkens weer verborgen en beschermd worden binnen hun eigen gemeenschap door stiekeme sympathisanten en sympathisanten van sympathisanten en zwaar geïntimideerde anderen binnen hun gemeenschap.

Stel dat ze ook tijdens de voorbereiding van de aanslagen worden gesteund door die stiekem sympathiserende en in het westen geboren en getogen leden van hun eigen gemeenschap en dat die sympathiserenden na iedere aanslag in het openbaar gaan staan juichen en veel pret hebben als ze ons verontwaardigd en geschokt zien kijken.

Stel dat die aanslagen niet worden gepleegd tegen regeringen of regeringsgebouwen maar willekeurig tegen burgers met het doel hun haat tegenover de diversiteit van onze cultuur te tonen en de vrije burgers te straffen voor hun niet-onderwerping aan het fascisme. Stel dat het uiteindelijke en op internet uitgedragen doel het ontwrichten van onze maatschappij is om op termijn overal een fascistisch apartheidssysteem in te voeren.

Aanslag na aanslag tot we breken. En de media en leiders van partijen en landen zeggen steeds weer “dit heeft niets te maken met die gemeenschap, dit zijn verloren schapen, die gemeenschap is onschuldig” enzovoort. Hun stelligheid zou doen vermoeden dat ze zelf ideologische studies deden, of minstens enkele inleidende cursussen volgden in die fascistische filosofie. Niet dus.

Wat zou je dan zeggen bij dit alles?

Laat maar komen want het zijn vluchtelingen? Laat maar woekeren want het is een volstrekt heilige en onschuldige gemeenschap, die doen zulke dingen niet en die paar aanslagplegers horen helemaal niet bij die gemeenschap want de mensen in die gemeenschap zijn immers anders en dus beter dan ons en wij moeten en zullen tolerant zijn tegenover alles wat anders is dan ons op straffe van ons schuldig te maken aan racisme en intolerantie en imperialisme en suprematisme? Daar maken wij ons toch immers niet aan schuldig?

Zouden jullie even ontkennend en masochistisch reageren als het om extreemrechtse fundamentalisten ging of doen jullie dat alleen als het om religieuze fundamentalisten gaat?

Of zou je vragen willen stellen bij die gemeenschap en haar beslotenheid. Zou je kritisch durven zijn en om verantwoording durven vragen omdat de aanslagen wel degelijk en duidelijk worden gepleegd door leden van die gemeenschap én door zowat alle daders expliciet gemotiveerd werden vanuit hun extreme dogma's.

Zou je willen weten wat die mensen, hun leiders en hun leraars hun kinderen leren en inprenten waardoor ze zo ontsporen?

Zonder bij voorbaat allen te veroordelen uiteraard maar toch kritisch om openheid vragen omdat er wel degelijk iets schort.

Zou je niet vragen om een doorlichting van die gemeenschap en haar predikers en haar scholen en opvoedingsgewoonten en eisen dat ze hun verantwoordelijkheid opnemen met betrekking tot wat er gebeurt en met betrekking tot de samenleving waarbinnen ze leven, en dat ze hun kinderen leren om onze manier van leven te respecteren in plaats van hen te leren om die manier van leven te verachten?

Zou je niet verontwaardigd zijn als de sympathisanten van de apartheidsdictaturen in de wereld die toevallig hier wonen massaal zouden stemmen voor de leiders van die apartheidsdictaturen en zou je hen dan niet 100% mee verantwoordelijk achten voor de wreedheden, vervolgingen, moorden en andere misdaden die worden gepleegd door en binnen die apartheidsdictaturen in naam van de “grote leider”?

Zou je niet kritisch staan of zelfs wat wantrouwig zijn tegenover de jongeren van die gemeenschap als ze zich hier toch kleden en gedragen volgens hun traditie terwijl dat hier niet hoeft, maar dikwijls vloekt met het klimaat of met de gangbare gebruiken, dan wel met onze wetten? Wetend dat in sommige landen die manier van leven op straffe van de dood wordt opgelegd?

Zou je dat niet ergens schrijnend vinden en een kaakslag in het gezicht van de mensen die gebukt gaan en lijden en sterven in de apartheidsdictaturen in deze wereld?

Zou je geen twee keer kijken als je een groepje extreemrechtse hooligans ziet staan konkelen? Zou je niet denken, misschien zit daar een aanslagpleger onder of een sympathisant van een aanslagpleger?

Zou je niet geneigd zijn om helemaal geen asiel meer te verlenen aan extreemrechtse fundamentalisten zolang er geen redelijke waarborgen zijn tegen de potentiële geweldplegers onder hen?

Zou je niet verontwaardigd zijn als sommige mannen je lomp en onvriendelijk behandelen en zelfs trachtten te intimideren alleen maar omdat je een westerse vrouw bent en geen blanke Zuid-Afrikaan? Of als je ziet hoe ze een meisje of vrouw met minachting bejegenen of een holebi aanvallen of zich racistisch uiten?

Zij die oordelen over mij, denk eens eerlijk na over wat ik hier heb geschreven op deze dag van de landing in Normandië die leidde tot de val van Hitler en de terugkeer van de rede in het Westen, die landing waarbij zoveel jonge mensen sneuvelden, zoveel jonge mensen die wilden leven maar die toch de moed en de wil hadden om zich te weren tegen het fascisme en het fundamentalisme, de moed en de wil om te strijden voor de vrijheid van allen, tegen het bestaan van dictaturen.

Alleen al omwille daarvan moeten we ons teweer stellen en teweer blijven stellen tegen elke vorm van fundamentalisme, fascisme, racisme en vrouwenhaat ongeacht wie er zich aan schuldig maakt en moeten we ophouden er doekjes om te winden dat er ook binnen een bepaalde gemeenschap een broeihaard voor dergelijke ideeën is ontstaan in het Westen.

We moeten ons consequent en op elk front verzetten tegen die zo dodelijke ideologie, uit welke hoek ze ook komt en ons niet laten vangen door schone schijn, slachtofferverhalen, idealistische hoogdraverij of misplaatste schuldgevoelens.

Fascisme is fascisme. Het helemaal uitroeien zie ik niet gebeuren maar we kunnen het wel onmachtig maken en houden door alert en realistisch te zijn en te blijven, tegenover alles wat er naar riekt. Dat is de enige manier om onze democratie, onze vrijheden en verworvenheden te behouden zodat we ze ongeschonden kunnen doorgeven aan volgende generaties en op termijn zelfs aan andere landen, landen die nu nog gebukt gaan onder één of andere vorm van apartheidsdictatuur.

Barbara Vera De Buck

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!