Als twee honden vechten om een been

Als twee honden vechten om een been

In het debat rond integratie en de islam schieten zowel extreemrechts als de ‘cultuurmarxisten’ snoeihard op elkaar, maar ook op een meer gematigde strekking. Deze laatste meent dat de grote veralgemeningen in deze schadelijk zijn en zoekt naar een duurzaam, respectvol en eerlijk evenwicht tussen gelijke rechten en plichten voor iedereen. Maar integratie vraag beter dan het zwart-witdenken van hardliners.

2017 kende enkele ‘communautaire’ incidenten, waarbij enkele allochtonen in conflict kwamen met de politie, met overheden en/of Vlaamsgezinde mandatarissen en hun partij. Denk aan het ontslag van Rachida Lamrabet bij Unia en de incidenten in Borgerhout. Maar wat liep er werkelijk mis?

De reacties op de incidenten in Borgerhout zijn gekend. Ter linkerzijde (dat het lokale districtsbestuur in Borgerhout controleert, en met onder meer Wouter Van Besien en Tom Meeuws) klonken woeste reacties na het eerste optreden van de politie. Die loog en ging agressief tekeer tegen onschuldige burgers. Ook de burgemeester, Bart De Wever, loog en polariseerde. Maar na de volgende rellen, enkele dagen later, volgde gênant zwijgen. Het bleek dat er géén enkel bewijs was van agressie van de politie, maar wel bij elk incident duidelijke aanwijzingen van herhaalde agressie tégen de politie. De politie tekende in diezelfde periode overigens ook drie aanslagen met brandbommen op, vooral in Brussel.

Het ontslag van Lamrabet was minder klaar: zij blijft de vermoorde onschuld spelen. Ze publiceerde daarover ook een boek dat politiek-correcte kringen nijver promoten. Maar buiten een potje stemmingmakerij schoot er evenmin iets tastbaar over van de kritiek op de bevoegde N-VA-mandatarissen.

Zijn het banale incidenten, of schuilt er iets wezenlijks achter? Ik neig naar het tweede. Wat daarachter steekt, is een fundamenteel verschil in visie op de integratie van allochtonen.

Klassiek links (PVDA, ACW, SP.A, … aangevuld met Groen) staan daarbij lijnrecht tegenover een meer gematigde strekking én tegenover extreemrechts. Maar in het linkse discours lijkt het wel of al haar tegenstanders extreemrechts zijn. Het gooit in haar kritiek beide ‘rechtse’ strekkingen over dezelfde boeg en demoniseert beide met dezelfde terminologie (‘racistisch’, ‘discriminerend’, …). Dat deed ook, waarschijnlijk onbewust, Tom Naegels met zijn essay ‘Een wederzijdse fuck you’ (DS 9/9/2017). Daarin bespreekt hij de patstelling tussen verdedigers van Lamrabet versus de Vlaamse rechterzijde, die hij ‘nationalistisch rechts’ noemt. Hij verduidelijkt echter nergens wie hij daarmee bedoelt. De verschillen tussen de ‘rechtse’ strekkingen zijn echter groot.

Hij schrijft zo "Ook de Vlaamse rechterzijde weigert immers nog te spreken over wat allochtonen het meest beroert: racisme.". Daarbij gooit hij echter meerdere groepen in één zak. Hij neemt ook een loopje met enkele cruciale feitelijke gegevens.

Er bestaat zeker een vooral extreemrechtse stroming die racisme tegen allochtonen effectief niet wil erkennen. Dat staat buiten kijf. Die visie zien we het duidelijkste bij de strekking Dewinter in het VB, en bij andere opiniemakers uit die stal.

Tegelijk zien we bij ‘rechts’ echter ook mandatarissen die racisme wel onder ogen zien, die daar eerlijk over nadenken, voluit over debatteren en doortastend naar handelen. Denk aan Zuhal Demir en Jan Peumans (beiden N-VA) en CD&V’ers zoals Jo Van Deurzen.

'Maar in die gematigde strekking vinden we nog een andere groep die we als ‘ambivalenten’ kunnen omschrijven.'

Die erkent in een genuanceerd gesprek het racisme, is daar nuchter over en wil daar ook afdoende maatregelen tegen. Tegelijk gaat deze groep in het debat niet akkoord met de veralgemeningen ten aanzien van autochtone Vlamingen, noch van Vlaamsgezinden, en evenmin met veralgemeningen ‘tegen’ allochtonen. Deze groep is uitermate beducht voor de ‘politiek-correcte pletwals’. Ze voelen zich verbaal zodanig overroepen en gedemoniseerd door de ‘totale’ dominantie van deze strekking in de media én de instellingen (Unia, activistische rechters, ministeries, ...) dat ze in het debat doorgaans dichtklappen.

In hun eigen werk (als mandataris, kaderlid of ondernemer) werken dezen goed mee aan duurzame acties tegen racisme. Maar expliciete erkenning van racisme (en discriminatie) wordt door die pletwals hard ge-framed tot een permanente aanklacht tegen elk beleid dat niet meegaat in de politiek-correcte dogma’s. Daardoor blijven veel gematigden ambivalent over die door ‘links’ luid geëiste erkenning van racisme. Ze wijzen daarbij onder’ meer de framing af dat racisme enkel zou kunnen uitgaan van de meerderheidsgroep tegenover minderheden. Ze huiveren van alle acties die onze democratische principes eroderen en die de kern van de politiek-correcte eisen uitmaken, en (ze huiveren) ook van acties voor de galerij.

De houding van de verschillende groepen tegenover racisme en discriminatie verschilt dus sterk. Extreemrechts (groep 1 in deze bespreking) ontkent racisme. Voor extreemlinks is het daarentegen de bron van alle kwaad. En tussen beide zoeken assertieve gematigden (groep 2) en ambivalente gematigden (groep 3) een correcte, evenwichtige analyse van de uitdagingen en de problemen.

Groep 1 (extreemrechts) domineert bij het VB. In groep 2 (assertieve gematigden) zien we leiders in elk van de centrumrechtse partijen, maar groep 3 (ambivalente gematigden) lijkt numeriek de grootste groep bij alle centrumrechtse partijen. In het debat rond integratie en de islam is deze gematigde groep (‘ambivalenten’ plus ‘assertieven’) vrij omvangrijk. Die bestaat vooral uit centrumrechtse personen, liberalen zoals Assita Kanko en de N-VA, naast linkse opiniemakers zoals Luckas Vander Taelen en velen bij Vlinks. Deze groep moet niets weten van de zwart-wit benaderingen van klassieke links of extreemrechts.

De ene (groep 1) meent dat er met de islam niets aan te vangen is. De andere (de 'cultuurmarxisten') verkondigt dat er met de islam geen vuiltje aan de lucht is. De gematigde groep voelt zich dikwijls tussen hamer en aambeeld van die twee zwart-witvisies. Deze twee hameren hard in op elkaar én op de gematigde groep. Waarop veel gematigden dan dicht klappen.

Die politiek-correcte pletwals - ook het ‘cultuurmarxisme’ genoemd – kenmerkt zich ook door desinformatie ten aanzien van alle gematigde groepen. Zo beweren ze continue dat de N-VA en andere gematigden tegen ‘de moslims’ zijn, maar ze negeren dan wel de feitelijke beleidsdaden van de centrumrechtse ministers en burgemeesters. Want die laten net het tegenovergestelde zien: een redelijk vlotte en massale erkenning van al die moslims die onze wetten erkennen en een zoeken naar een duurzaam evenwicht tussen rechten en plichten voor alle allochtonen. De gematigden zetten zich dikwijls af tegen cultuurmarxisten. Ze moeten niets weten van hun eisen die meestal alleen maar de islamisten ten goede komen, en dikwijls op privileges voor allochtonen neerkomen.

Regelmatig hanteert die pletwals ook censuur. Recent zag ik een docent van die strekking meermaals kritische, feitelijke, zuiver inhoudelijke bedenkingen op zijn FB-muur verwijderen. Hij vond het begrip 'cultuurmarxisme' maar niks en beweerde dat het geen echte betekenis heeft omdat het nauwelijks gebruikt wordt door sociale wetenschappers. Waarop men zich kan afvragen of dat misschien niet verklaard wordt door een zekere vooringenomenheid vanwege sociale wetenschappers die een cultuurmarxistische overtuiging hebben, of met een zekere sympathie daarvoor, en door het bestaan van andere begrippen die ongeveer synoniemen zijn (zoals ‘politiek-correct’ en ‘oikofobe’) en die frequenter gebruikt worden.

In 2017 werd duidelijker dat het passé is om te beweren dat er met de islam geen land te bezeilen valt, én, net zo passé, dat er met de islam geen vuiltje aan de lucht is. Maar vele politici en opiniemakers hebben dat spijtig genoeg nog niet door. Maar steeds meer gewone kiezers beseffen dat de waarheid genuanceerd is.

Rudi Dierick, ingenieur, zakelijk adviseur en hoofdredacteur De Bron

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!