Als het zelfs de CD&V te ver gaat …

Als het zelfs de CD&V te ver gaat …

Wie had dat ooit verwacht, zelfs bij de CD&V komt de bitsige syndicale desinformatie de keel uit. Dat bevestigt wel mooi onze kritiek van de voorbije jaren. Wie is er nu verslaafd aan steeds hogere openbare uitgaven?

De voorbije weken regende het al brede afkeuring over de syndicale tactiek. Maar dit weekend gaven zelfs de ACW-gezinde CD&V-toppers zoals Beke, Geens, Peeters en Van Rompuy scherpe kritiek op de ACV. Ze noemden het ‘desinformatie’ wat de ACV zegt over het federale beleid. Peeters hekelde ook de hypocrisie van de vakbonden die tegelijk eisen stellen aan de onderhandelingstafel én het land plat leggen.

Dat burgers bezorgd zijn over hun jobs, hun koopkracht en de toekomst, dat is gekend en volstrekt legitiem. maar DAT IS geen excuus voor grootschalige desinformatie. De voorbije jaren schreven we al over de syndicale leugens die steeds gericht waren tegen elke matiging van openbare uitgaven. In Dec. 2014 gaf ik een overzicht van enkele typische leugens. Die slaan inderdaad op veel aspecten van het socio-economische beleid. De CD&V kritiek is dus meer dan terecht.

Vakbonden eisen dat werkgevers extra jobs moeten beloven in ruil voor bescheiden loonmatigingen (dermate “bescheiden” dat de lasten hier nog steeds bij de hoogste zitten). Maar loonlasten behoren nog steeds tot de hoogste ter wereld. Die matigingen zijn daarom noodzakelijk om de bestaande jobs te behouden. Dat zo’n beleid zinvol is, werd overigens bevestigd door het recente rapport van de Nationale Bank. Maar dat werd, héél typerend, door de VRT in het avondnieuws van die dag verzwegen. Is de economische onkunde daar dan echt zo groot, dat ze daar niet beseften dat deze weerlegging van die mythes wel relevant is? Een zoveelste aanwijzing dat de VRT nog steeds een conservatief-rode burcht is.

De blinde syndicale verslaving aan steeds hogere openbare uitgaven bleek ook uit hun verzet tegen ‘elke’ besparing’ in de volksgezondheid (behalve dan natuurlijk de wedde van de specialisten). De cijfers tonen echter aan dat het medicijnverbruik hier twee à drie maal hoger ligt dan in vergelijkbare landen. Daarin zit dus nog een stevig besparingspotentieel. En dat is slechts één van de voorbeelden.

In het pensioendebat verdedigen de vakbonden dan weer vooral de privileges van de ambtenaren. Die zijn echter al grotendeels weerlegd door Prof. Ria Janvier. Ook inzake loonindexering spuiten de vakbonden mist. Zo zou een indexsprong een gemiddelde werknemer 20.000 € kosten. Martha Huybrechts weerlegde dat: onderzoek toont aan dat die claim niet klopt. Maar VRT, Knack, De Standaard, De Morgen, Het Laatste Nieuws en Gazet van Antwerpen brachten lang enkel de syndicale mythes. Martha vroeg zich daarop af of al die media geen economisten op hun redacties hebben. Enkel De Tijd en Trends deden niet mee aan die desinformatie.

Bij de recente stakingen was elke zin voor redelijkheid en democratie zoek: kleine minderheden geneerden zich niet voor geweld en sabotage, en om een honderdvoud aan werknemers het werken te beletten, of zwaar te bemoeilijken. Alsof géén enkele schade aan het imago van het land en onze economie hen teveel is.

Vakbonden hebben een legitiem mandaat van hun leden voor de verdediging van hun belangen van de werknemers, zoals goed verwoord door Jaak Peeters en Philippe Clerik. Maar ze hebben géén mandaat om het parlement te mogen opzij zetten.

De relatie tussen CD&V en het christelijke ACV zit dus plots in de onweerszone. De partij stelde vast dat alle positieve feiten over het beleid systematisch verzwegen werden door haar syndicale ‘bondgenoot’. Een bondgenoot die nota bene op de CD&V rekent voor een problematisch privilege voor gedupeerde Arco-coöperanten. Doch, de ACV probeert alleen maar regering te nekken. Stank voor dank, vinden ze dat nu bij de CD&V.

Of is het gewoon manipulatie en chantage? De ACW probeert – op een kleine symbolische bijdrage van de ACW na - nog steeds de gemeenschap de kosten te laten dragen voor haar eigen bedrog en wanbestuur bij Arco. Dat is echter hoogst problematisch omdat het én een gigantische inbreuk op het gelijkheidsbeginsel inhoudt, én Europees quasi onmogelijk is, én een budgettair gat slaat. Ook wanneer Belfius de reële kost zou moeten dragen, is het in werkelijkheid de gemeenschap die daarvoor opdraait – want die is nu 100% eigenaar van deze bank. Begrijpelijk dus, met dat zware juridische verzet van Europa, dat N-VA en Open VLD die extreme inbreuken op de wet die de ACV eist afwijzen.

Het is typerend voor de ACV dat zij, tegenin de wet en alle Europese verboden, toch nijdig vasthoudt aan een afspraak uit het regeerakkoord waarvan nu blijkt dat ze volstrekt illegaal is. Typerend ook dat de CD&V dat jarenlang verdedigde en dat de andere regeringspartijen initieel niet beseften dat dat illegaal was.

De CD&V ging al maanden plat op de buik, binnen de regering, om de sociale dialoog open te houden en om de eisen van de vakbond ingewilligd te krijgen. Het gevolg is een federaal beleid met nog steeds torenhoge uitgaven en een extreem hoge fiscale druk. Budgettair is dit dus een conservatief links beleid. Maar de ACV lijkt wel een oorlogsmachine tegen de regering. Daarbij speelde de ACV geregeld op de man, tegen bijvoorbeeld een Kris Peeters. Deze gaf de laatste jaren nochtans radicale voorrang aan de ACV-eisen, boven die van de werkgevers – zijn historische achterban. Peeters was ooit, enkele spreekwoordelijke eeuwen geleden, nog Unizo-voorzitter. Maar werkgevers voelen zich verraden door Peeters. Kunnen we dan verwonderd zijn dat de CD&V dat beu geraakt?

Al bij al geeft de CD&V ons bij De Bron nu ruimschoots gelijk met onze kritiek op de grootschalige leugens van de vakbonden.

Andrea Cuypers, ecologiste en humaniste met interesse in sociale thema's

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!