Aanslagen vielen niet uit de hemel

Aanslagen vielen niet uit de hemel

Veel commentaren op de aanslagen in het Verenigd Koninkrijk waren voorspelbaar. Maar is het voorbereid en waakzaam moeten zijn voor aanslagen echt 'part and parcel of living in a great global city' zoals Sadiq Khan beweerd, de Londense burgemeester en ook moslim? is terrorisme echt onvermijdelijk? Steeds meer waarnemers betwijfelen het. Wij ook. Maar met een foute diagnose worden zieken niet genezen.

(vertalingen De bron)

Voor meer artikels over islamistisch terrorisme, zie ons dossier 'Gewelddadig islamisme'.

Murshed Madaser, Quilliam Foundation 24/5/2017: “Een onderzoek vorig jaar leerde ons dat 7% van de Britse moslims een kalfifaat (= islamitische staat) steunen terwijl 4% geloven dat terrorisme een aanvaardbare vorm van protest is. Dat vormt een grote groep van potentiële terroristen. Integratie bevorderen impliceert diepere vragen rond gevoelens van samenhorigheid en (nationale) identiteit en die kennen geen eenvoudige antwoorden. Maar één manier om te starten is om de Britse wetten consistent in alle gemeenschappen af te dwingen”.

“One survey last year found that 7% of British Muslims support an Islamic caliphate while 4% believe terrorism is an acceptable form of protest—a large pool of potential jihadists. Promoting integration involves deeper questions about belonging and identity that don’t have easy answers. But one way to start is to consistently enforce British laws in all communities.”

Tom Wilson, over de motieven voor deze en andere soortgelijke aanslagen, in CapX (hier): "Maar het favoriete excuus is de Westerse buitenlandse politiek. Het is daarbij geen verrassing dat diegenen die hun hele leven besteedden aan verzet tegen elke Westerse militaire interventie, nu gladjes besluiten dat het net dat is wat terrorisme veroorzaakt.”

“Islamistische terroristische groepen zijn echter opvallend duidelijk in hun motieven voor deze aanvallen. Groepen zoals Al-Qaida geloven dat het spectaculaire terrorisme de grote massa’s moslims zullen doen aansluiten bij hun strijd, in de eerste plaats tegen seculiere moslimheersers. Dat gebeurde niet, maar dat belette de Islamitische Staat niet om een soortgelijk model te volgen. In feite was de IS nog duidelijker over haar motieven.”

“In 2016 publiceerde de IS een verklaring 'Waarom we u haten en waarom we u bestrijden'. Daarin stelt het openlijk: 'We haten u in de eerste plaats omdat jullie ongelovigen zijn (n.v.d.r.: 'ongelovig' in de islamitische zin van het woord, 'niet-moslim' dus); jullie verwerpen de superieure grootheid van Allah … en jullie gaan jullie te buiten aan duivelse praktijken. … En verder, net zoals jullie ongeloof de voornaamste reden is waarom we u haten, is jullie ongeloof ook de voornaamste reden waarom we u bestrijden.'"

Lieven Van Mele over de aanslag op een autobus met Koptische christenen op weg naar een bedevaartsoord, maar het leek me ook best relevant voor de aanslag in Manchester (op FB): "The ‘religion of peace’ strikes again."

Afshin Ellian, Nederlands prof rechten van Iraanse afkomst, in Elsevier 24/5/2017: “De jihadistische monsterlijke moslims werden te vaak ontkend in de media en in de politiek. (…) De pijnlijke waarheid luidt: de jihadisten zijn monsters én moslims.”

Bruce Bawer, in City Journal 23/5/2017: “Westerse politici zijn meer bezorgd om islamofoob genoemd te worden dan om jihadistische slachtpartijen te stoppen”.

“Verdomd zij de jihadistische moordenaars van kinderen. Verdomd zijn de politici die, in vele gevallen, deze moordenaars lieten opstaan, maar die snel keer op keer, ons loze verklaringen opdienen over 'solidariteit', zelfs wanneer men de slachtoffers nog aan 't tellen is.”.

“Vandaag weigeren Britse leiders om imams die moord prediken het land uit te zetten, maar ze weren wel gerespecteerde schrijvers en onderlegde critici van de islam van hun grondgebied, mensen die diezelfde imams en hun ideologie durven van repliek dienen.”.

Brendan O'Neill, hoofdredacteur Spiked, in Spiked-online: “Het wordt duidelijk dat het van bovenuit promoten van 'samenhorigheid' als antwoord op het terrorisme draait rond het cultiveren van passiviteit. Het gaat om het onderdrukken van sterke publieke gevoelens. Het gaat erom ons te beperken tot een rij van rouwenden die alleen maar mogen wenen over medeburgers, maar die niet mogen vragen waarom ze stierven, noch kwaad mogen zijn tegen het doden. De grote schrik van het establishment en de media in de nasleep van de aanslagen is dat de kerende massa's woest en haatdragend zouden worden.”.

'We worden intensief gewaarschuwd tegen het stellen van lastige vragen over onze samenleving in de 21ste eeuw, waarom het dit geweld kent en het nihilisme daarin. Stel de zin van het multiculturalisme in vraag, de weigering om één cultuur als beter dan andere te beschouwen en om daarentegen de mensen aan te moedigen om in hun eigen culturele luchtbellen te leven, en u bent een racist. (…) En de immigratie, dat is nog zo'n grote taboe. Men is al een fascist, alleen al om er over te willen nadenken. Men wordt geacht daar geen vragen rond te stellen of het te vermelden. En zo trekt de intellectueel, in antwoord op het terrorisme, een ijzeren gordijn op rond enkele van de problemen die misschien net bijdragen tot dat terrorisme.”.Bij wijze van contrast:

Opmerkelijk:

Sadiq Khan, in The Guardian 28/3/2017, met een verwijzin naar een eerder interview op Australia News waaruit dit citaat afkomstig is:

"Het is een onvebrekelijk deel van het leven in zo'n mooie, grote wereldstad dat men voorbereid moet zijn op,e n waakzaam voor die dingen; men moet de politie steunen in zijn verschrikkelijk zware job. We moeten ervoor zorgen dat de terroristen nooit succesvol kunnen zijn, dat de terroristen ons leven en onze levenswijze nooit kunnen vernietigen”

Over deze uitspraak citeren enkele minder accurate versies. Volgens nkele zou Khan gezegd hebben dat terrorisme, of deze specifieke aanslag in London een onverbrekelijk deel zouden zijn van het leven in een grootstad. In werkelijkheid sprak hij enkel over de dreiging ervan, en het moeten waakzaam zijn ervoor. Alsof dat ten gronde veel verschil uitmaakt.

Darya Safai, Vlaams-Iraanse activiste voor rechten van vrouwen en tegen islamisme, op haar site: “Islamofobie, de angst voor wat mensen wordt aangedaan in naam van de islam, is op zich geen onbegrijpelijke reactie. Hoe zou een Yezidi geen fobie krijgen van de islam als zijn dochters van elf en zeven door IS worden verkocht als seksslavin? Maar islamofobie mag nooit moslimfobie worden. Daarmee speel je de islamisten alleen maar in de kaart en maak je het hen nog makkelijker om hier jongeren te ronselen. De meeste moslims zijn tegen de terreur en het islamisme, en zijn er vaak zelf het slachtoffer van, hier en in het buitenland.”

“Wie racisme en economische uitsluiting noemt als mogelijke oorzaken van radicalisering, moet weten dat iedereen verantwoordelijk is voor haar of zijn eigen keuzes. (…) De frustratiecocktail wordt pas dodelijk als er een stevige scheut islamisme aan toegevoegd wordt.”

Patrick Cockburn in The Independent 25/5/2017: “Een bijkomende aanwijzing voor de salafistisch-jihadistische invloed is de keuze van de doelwitten (van de aanslagen, n.v.d.r.): de aanval op de Bataclan in Parijs in 2015, op een homo-club in Florida in 2016 en op de Manchester Arena deze week hebben één zaak gemeen. Ze werden alle bezocht door jongelui die genoten van een levenswijze die hen tot doelwit van de Isis of al-Qaeda maakte. Maar dat zijn ook gelegenheden waar de omgang van mannen en vrouwen, en van homo's net door de Whahhabi's en de salafisten aangeklaagd wordt. Beide groepen leven in een culturele omgeving waar de demonisering van zulke groepen en activiteiten de norm is, ongeacht de verschillen in hun antwoorden erop.”

“De medeschuldigheid van Westerse overheden voor terroristische aanslagen op hun eigen burgers springt in het oog, maar is zelden erkend of vermeld. De leiders streven naar politieke en commerciële samenwerking met Saoedi-Arabië en de olierijke Golfstaten. Ze hebben deze nooit verantwoording gevraagd voor hun steun aan de verdrukkende en sectaire ideologie die naar alle waarschijnlijkheid ook Salman Abedi inspireerde.”

En over het succes en het overleven van Al-Qaida en IS, ondanks miljarden besteed aan de strijd tegen terrorisme: “De reden waarom deze twee duivelse organisaties (IS en Al-Qaida, n.v.d.r.) in staat zijn te overleven en te groeien – ondanks miljarden besteed aan de strijd tegen de terreur sinds 9/11 - is dat de verantwoordelijken om hen te stoppen doelbewust het doel misten en dat blijven doen. Na 9/11, stelde president Bush Irak voor als de grote vijand, en niet Saoedi-Arabië. En in een herneming van de geschiedenis beschuldigt president Trump zonder goede gronden Iran als verantwoordelijke voor het meeste terrorisme in het Midden-Oosten.”

Nawoord

De bovenstaande citaten bieden geen representatief overzicht van de reacties. Ik selecteerde ze omdat ze me pertinent leken. Dat is dan natuurlijk een subjectief oordeel. Maar elk van de gekozen citaten is, voor zover ik kon nagaan, wel coherent met de gekende feiten. Tegelijk zijn ze genuanceerd en ontzien ze de mensen. Zo beargumenteert Darya Safai waarom we ons moeten hoeden voor het islamisme (dat volgens haar een motivatie van dat geweld door islamisten is) én tegelijk ook voor het veralgemenen naar alle moslims.

Verschillende auteurs wijzen op de gekende expliciete motivatie van bepaalde islamistische groepen zoals de IS. Die plegen aanslagen om andere moslims te overtuigen van de strijd tegen alle seculieren en ongelovigen. Dat laatste is dan een rookgordijn, want ze bedoelen eigenlijk alle niet-moslims, dus zowel gelovige christenen of hindoes, als atheïsten.

Deze motieven zijn coherent met de keuze van de doelwitten. Maar racisme en economische uitsluiting zijn dat niet. Veel daders zijn immers manifest geen slachtoffers van het ene, noch het andere, en veel slachtoffers zijn niet verantwoordelijk voor het gebeurlijke racisme en economische uitsluiting. Sterker, de IS en Al-Qaida, maar ook soortgelijke islamistische organisaties laten zich kennen door een ontiegelijk scherpere, en veel verder gaande uitsluiting van de anderen dan eender welk democratisch land.

Veel auteurs klagen ook de lafheid aan van de leidende politieke klasse in Europa omdat die motieven van islamistische terroristen zo massaal negeren. Ook dat is indirect een belangrijke katalysator voor dat geweld.

Landen zoals Marokko, Albanië, Italië, Polen en Hongarije kennen geen of veel minder soortgelijke aanslagen. Maar daar worden alle daders én bijna steeds ook iedereen die hun excuses mee verspreidt, zonder pardon jarenlang opgesloten, of uitgewezen, overal waar dat mogelijk is.

Martha Huybrechts, leraar wetenschappen

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch!

 

Oorspronkelijke citaten:

Tom Wilson: "The favourite excuse, however, is Western foreign policy. And unsurprisingly, those who have spent their political careers opposing every instance of Western military force have now conveniently determined that it is this which causes terrorism."

"Islamist terrorist groups are actually remarkably explicit about why they carry out these attacks. Groups like al-Qaeda believed that terrorist spectaculars would rally the Muslim masses to their cause in the fight, first and foremost, against secular Muslim rulers. That didn’t happen, but it hasn’t stopped Islamic State from trying a similar model. In fact, Islamic State have been even clearer about their motivations.”

“In 2016, they released released the statement “Why we Hate you and Why we Fight you”. In it they say bluntly “we hate you, first and foremost, because you are disbelievers; you reject the oneness of Allah… and you indulge in all manner of devilish practices… Furthermore, just as your disbelief is the primary reason we hate you, your disbelief is the primary reason we fight you.”"

Murshed Madaser: “One survey last year found that 7% of British Muslims support an Islamic caliphate while 4% believe terrorism is an acceptable form of protest—a large pool of potential jihadists. Promoting integration involves deeper questions about belonging and identity that don’t have easy answers. But one way to start is to consistently enforce British laws in all communities.”

Sadiq Khan"Part and parcel of living in a great global city is you’ve got to be prepared for these things, you’ve got to be vigilant, you’ve got to support the police doing an incredibly hard job. We must never accept terrorists being successful, we must never accept that terrorists can destroy our life or destroy the way we lead our lives.”

Lieven Van Mele: "The "religion of peace" strikes again."

Afshin Ellian: “De jihadistische monsterlijke moslims werden te vaak ontkend in de media en in de politiek. (…) De pijnlijke waarheid luidt: de jihadisten zijn monsters én moslims.”

Bruce Bawer: “Western politicians worry more about being called “Islamophobic” than they do about stopping jihadist slaughter.”

“Damn these jihadist murderers of children. And damn the politicians who have, in many cases, helped make these murders possible but who are quick, this time and every time, to serve up empty declarations of “solidarity”even as the bodies of innocents are still being counted.”

“Today, British leaders refuse to deport imams who preach murder but ban from their shores respected writers and knowledgeable critics of Islam who dare to take on those imams and their theology.”

Brendan O'Neill : “It is becoming clear that the top-down promotion of a hollow ‘togetherness’ in response to terrorism is about cultivating passivity. It is about suppressing strong public feeling. It’s about reducing us to a line of mourners whose only job is to weep for our fellow citizens, not ask why they died, or rage against their dying. The great fear of both officialdom and the media class in the wake of terror attacks is that the volatile masses will turn wild and hateful.”

“We are actively warned against asking difficult questions about 21st-century society and why it has this violence in it, this nihilism in it. Question the wisdom of multiculturalism, of refusing to elevate one culture over another and instead encouraging people to live in their own cultural bubbles, and you’re racist. (...) As for immigration: this is the great unmentionable; you’re a fascist even for thinking about it. (…) You mustn’t ask those questions or say that thing.’ And so in their response to terrorism, they erect an intellectual forcefield around some of the problems that might, just might, be contributing to that terrorism”.

Patrick Cockburn: “A further sign of the Salafi-jihadi impact is the choice of targets: the attacks on the Bataclan theatre in Paris in 2015, a gay night club in Florida in 2016 and the Manchester Arena this week have one thing in common. They were all frequented by young people enjoying entertainment and a lifestyle which made them an Isis or al-Qaeda target. But these are also events where the mixing of men and women or the very presence of gay people is denounced by puritan Wahhabis and Salafi jihadis alike. They both live in a cultural environment in which the demonisation of such people and activities is the norm, though their response may differ.”

“The culpability of Western governments for terrorist attacks on their own citizens is glaring but is seldom even referred to. Leaders want to have a political and commercial alliance with Saudi Arabia and the Gulf oil states. They have never held them to account for supporting a repressive and sectarian ideology which is likely to have inspired Salman Abedi.”

En over het succes en het overleven van Al-Qaida en IS, ondanks miljarden besteedt aan de strijd tegen terrorisme: “The reason these two demonic organisations were able to survive and expand despite the billions – perhaps trillions – of dollars spent on “the war on terror” after 9/11 is that those responsible for stopping them deliberately missed the target and have gone on doing so. After 9/11, President Bush portrayed Iraq not Saudi Arabia as the enemy; in a re-run of history President Trump is ludicrously accusing Iran of being the source of most terrorism in the Middle East.”