11 juli: Voortwerken is beter dan staken

11 juli: Voortwerken is beter dan staken

Als we het goed voorhebben met Vlaanderen, dan mogen we trots zijn op onze verdiensten maar dan mogen we ook tevreden zijn dat we graag verder werken en niet staken om er nog iets beter van te maken.

Hebt u ook zo'n ambivalente gevoelens bij onze nationale feestdag? Voor alle duidelijkheid, we hebben het hier over 'onze, Vlaamse feestdag' en niet over die andere feestdag die symbool staat voor een staat die nog steeds ontsierd wordt door flagrante discriminaties van Vlamingen. Voor wie de actualiteit even niet gevolgd heeft, de voorbije maanden zagen we meerdere communautaire rellen: de quota voor de studenten geneeskunde, de benaming van een nieuwe vergaderzaal in het federale parlement en de pensioenhervorming van de politici. Bij deze laatste wilden vooral Franstalige partijen niet dat volksvertegenwoordigers even lang moeten werken als u en ik. In elk van die dossiers eisten de Franstalige privileges.

In dat laatste dossier is onze pers zo laks dat hij weer nalaat de nadruk erop te leggen dat uitgerekend de Franstaligen deze onpopulaire en onrechtvaardige toestand in leven willen houden. Wie de gemeenschappen wilt afbreken, ontkent daarom dat er diepe meningsverschillen zijn en gelooft nog in de illusie van een ondeelbaar verenigd België. Het is echter, hoe spijtig ook, nog altijd noodzakelijk dat Vlaanderen assertiever zijn gelijke rechten opeist. Maar daarmee zijn we er nog niet.

Want veel Vlaamse partijen en organisaties – gaande van Groen, over SP.A, de vakbonden en veel grote mutualiteiten, tot en met delen van de CD&V en de Open Vld – vinden het nog steeds OK dat Vlamingen gediscrimineerd worden. Dat was zo bij de vorige staatshervorming Di Rupo I (en wat zelfs veroordeeld werd als discriminaties door het Grondwettelijk Hof) maar ook daarna. Enkele recentere incidenten in het Hoofdstedelijk Gewest (zoals bijkomende benoemingen van ééntalig-Franstaligen voor tweetalige functies en in tweetalige diensten) bevestigden dat.

Ook de Europese Unie kreeg na de Brexit veel kritiek, zowel op haar arrogante miskenning van iets wat ondanks alle kritiek wel degelijk een legitieme, democratische voorkeur is, als op haar misprijzen voor de zogenaamd slecht geïnformeerde Britse tegenstanders van de EU – alsof de voorstander globaal beter geïnformeerd zouden zijn. Maar vooral kritiek omwille van haar wanbestuur in het migratiebeleid – met als kers op de taart een voorstel om 80 miljoen Turken visumvrij naar heel de EU te laten reizen, bovenop alle eerdere problemen met immigranten, vluchtelingen en islamisten. En ook in het bankendossier waar zowel Deutsche Bank als veel Italiaanse banken toegestaan werd een zeer riskant beleid te voeren. En niet te vergeten, de bedilzieke bureaucratie en een politieke besluitvorming waarbij lobbyisten van bepaalde rijke bedrijven en sectoren oppermachtig (b)lijken.

Afbreken is gemakkelijk

Kritiek geven op anderen  – de Franstaligen, de EU, de Eurocraten, … – is natuurlijk gemakkelijk. Beter is ertoe bijdragen dat wij als Vlamingen ons boeltje zelf beter in orde krijgen. Daarbij stoten we dan op enkele grote Vlaamse partijen die het algemeen belang radicaal negeren, zoniet massaal schaden.

De CD&V streeft, tegenin Europese uitspraken en juridische argumenten in, nog steeds naar een vergoeding van de kleine individuele Arco-aandeelhouders – wat op zich terecht is - maar waarbij de belastingbetaler zou moeten opdraaien voor de kosten van het wanbestuur en het bedrog van de ACW-top. Die zet de CD&V-ministers nog steeds onder druk voor regelingen die discrimineren en mede daarom illegaal zijn. CD&V-ministers van Yves Leterme tot Koen Geens – nota bene tot vlak voor hij minister werd een advocaat van de ACW zelf – deden daarover al beloften waarvan nu duidelijk is dat ze illegaal zijn. Voor wie rijdt de CD&V eigenlijk?

Dezelfde vraag stelt zich ook voor de SP.A waar toppolitici zoals Daniel Termont alle aanwijzingen tegen hebben: aanwijzingen te over dat ze wel degelijk rijden voor particuliere belangen. Analoog voor de Open Vld. Die partij beloofde zich altijd te verzetten tegen extra belastingen en tegen een vermogenskadaster. Maar Op woensdag 6 juli 2016 stemden de Open VLD Europarlementariërs voor een mondiaal vermogenskadaster. Ter vergelijking: drie Nederlandse VVD-europarlementariërs, lid van dezelfde fractie, stemden tegen. Voor die motie voor resolutie zie hier.

Vaststelling en copyright : Luc Van Braekel

Ook andere blauwe toppolitici stellen teleur. Zo suggereert Maggie De Block geregeld dat zij haar beleid op wetenschappelijke inzichten baseert. In die lijn mogen we toch verwachten dat ze prompt klare wijn schenkt over de argumenten waarom de Franstaligen plots veel hogere quota voor studenten geneeskunde moeten krijgen – én bijhorende RIZIV-nummers. De verhoging die De Block voorstaat zou hen plots 15% meer latere medici kunnen opleveren dan de Vlamingen, relatief tot de bevolking. Als je plots zo'n enorme verandering in de zogenaamde 'nood aan medici' vaststelt, zegt de wetenschappelijke methode dan niet dat die gegevens en de onderzoeksmethode publiek gemaakt moeten worden?

Maar neen, deze Open Vld-politicus verkiest liever zuiver obscurantisme. Buiten wat oppervlakkigheden die geen enkel ernstig besluit toelaten, wordt gewoon niets vrijgegeven.

Opbouwen is de boodschap

Bij al deze minder leuke berichten, mogen we niet vergeten dat ons onderwijs -zonder de hervormingen die Crevits en de Guimardstraat klaarstomen –  nog steeds bij de beste van de wereld behoort en dat leerlingen uit socio-economisch zwakkere middens een vrij goede scholing krijgen. Vergeten we evenmin dat de productiviteit in de private sector – de kurk van onze welvaart – eveneens bij de hoogst hoort. Verder is het integratiebeleid ondermaats: soms te hard, en dikwijls veel te weinig veeleisend. Maar het geweld dat de VS teistert, is hier onbekend. En ons inburgeringsbeleid verovert de laatste paar jaar zelfs Franstalige harten. Hoewel die nog steeds weigerachtig stonden tegen het aanleren van het Nederlands. Kortom, er is reden tot bezorgdheid, maar ook om trots te zijn op wat Vlamingen samen al verwezenlijken. Niet staken, maar doorgaan is de boodschap.

Rudi Dierick, ingenieur, zakelijk adviseur en hoofdredacteur De Bron

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneelfinancieel of organisatorisch!