11 juli: Enkele kritische bedenkingen

11 juli: Enkele kritische bedenkingen

We worden dezer dagen haast overspoeld door commentaren en overwegingen naar aanleiding van onze Nationale Feestdag. Veel van deze commentaren zijn best wel goed bedoeld, andere daarentegen zijn gemeen en boosaardig. Ik verheel niet dat ik hierbij aan bepaalde media denk.

Ik kies voor dit stuk in De Bron een ongewone insteek: de titel van het interview dat N-VA fractieleider Peter de Roover aan Gazet van Antwerpen gaf.

Die titel luidt: “Als men ons Vlaanderen niet geeft, pakken we België”.

Wie zijn geschiedenis kent zal hiervan geenszins opschrikken. De Roover herneemt hier de stelling die Lode Claes in diens De afwendbare nederlaag ( Davidsfonds 1986) formuleerde: de Vlamingen doen er verkeerd aan hun meerderheid in dit land niet voluit uit te spelen en de macht in dit land in handen te nemen. Waarom doen Vlamingen niet wat vele andere volken wel zouden doen? Omdat Vlamingen te redelijk zijn en vlijtig in het praktiseren van de goedheid. De tegenstander heeft veel minder complexen en maakt van dit gebrek aan Vlaamse strijdlust gebruik om Vlaanderen via het federalisme in een minderheidspositie te drukken: één tegen twee - en soms, zoals we een paar jaar geleden gezien hebben, tegen drie.

Ik ga uit van de stelling van Lode Claes. Natuurlijk heeft Claes gelijk wanneer hij het over de Vlaamse ziel heeft. En je kunt inderdaad huizenhoge vraagtekens plaatsen bij de manier waarop het federalisme in dit land vorm kreeg. Stel dat “we” de strategie van Claes en kennelijk dus ook de Roover tot de onze zouden maken.

Dan rijst de eerste vraag op.

Die luidt of wij als Vlamingen het recht hebben om het Waalse volk te overheersen – waar daar komt het dan op de een of andere manier toch op neer. Anders heeft de hele stelling weinig zin. Voor de Vlaamse nationalist is dat evenwel een lastige houding. Omdat hij altijd al opkwam voor de rechten van de volken, kan hij het toch moeilijk uitleggen dat hij deze rechten in het Waalse geval niet zou willen toepassen.

Maar stel dat we dit morele bezwaar opzij zouden zetten. Dan rijst de tweede vraag, die voortkomt uit een filosofische inspiratie. Wat betekent “wij”? Als “men” “ons” Vlaanderen niet geeft, “pakken” “we” België. Wie zijn de personen of groepen van personen waarvan hier sprake is?

Daar valt een en ander over te zeggen.

Er is vooreerst de kwestie van de “we” en “ons”. Om de hoger genoemde strategie ten uitvoer te kunnen leggen, moet de “we” van de Roover in Vlaanderen een massieve draagkracht hebben. Nu kan niemand mij enige vorm van kritisch cynisme ontzeggen, want als ik de massale aanwezigheid van Belgische vaandels in het straatbeeld van de laatste weken voor ogen houd, dan is er in ieder geval nog veel werk aan de winkel om de “we” van de Roover tot algemeen gedragen Vlaamse politieke positie om te turnen.

Voorts: wat betekent “België pakken”?  Ik lees dat de Roover van mening is dat de Vlaamse stem nu telt. Is dat zo? In welke zin telt ze? En waaraan merken we het verschil? Vele schrijvers, onder meer Prof. Maddens, hebben er al op gewezen dat de Vlaamse deelstaat nu al heel wat kwalijke ziekten van het verwenste België heeft overgenomen. Hoe gaan de “Belgiepakkers” verkrijgen dat dit corrupt land omgetoverd wordt tot een eerbare staat, zodat de strategie van Claes tenminste een moreel draagvlak kan verwerven? Lopen we niet eerder het gevaar dat de Belgische kwalen “ons” – de bewuste Vlamingen dus – zullen “pakken”?

Maar nog houdt het niet op: het is al zo vaak geschreven: “we” hébben toch nu al een hele reeks machtsposities in handen? Ik herinner me een Engelse journalist die me voor de voeten wierp: maar Van Den Boeynants –  ons nog bekend van zijn lekkere worsten -, dat is toch een Vlaamse naam? Als onze huidige meerderheid al niet volstaat om de machtsposities in België op een voor Vlaanderen aanvaardbare wijze onder controle te krijgen, hoe moet dit dan gebeuren vanuit een verbelgischt Vlaanderen? Of moeten we volstaan met “de Vlaamse stem” waarover de Roover in zijn interview spreekt? Was dat dan alles waarvan we mochten dromen?

Het wordt nog bedenkelijker als ik herinner aan het essay dat ik ooit gepleegd heb met als titel “Waarde Landgenoten. Open brief van een Vlaamse nationalist aan de nieuwe Vlamingen”. Daarin heb ik aandacht gevraagd voor het feit dat de immigranten massaal voor een Belgische identiteit zouden kiezen. Intussen zie ik hoe Vincent Kompany en Co zichzelf met overtuiging Belgen noemen en de partij die zich opwerpt als de verdediger van de belangen van de allochtonen, om Groen niet te noemen,  een unitaire partijstructuur aanhoudt. Daar komt nog eens bij dat het totaal gedenationaliseerde Brussel zich steeds zelfbewuster als derde gewest gedraagt.

Kort gezegd: ik zie niet in wat het “pakken van België” in deze omstandigheden zou moeten voorstellen.

Niemand zal ons Vlaanderen “geven”. Niet alleen omdat moreel gesproken Vlaanderen van ons is en het ons dus niet gegeven kan worden, maar ook omdat ik bang ben dat  vele geografische Vlamingen Vlaanderen helemaal niet willen krijgen. De commentaren vanuit linkse hoek op de uitspraken van Geert Bourgeois liegen er echt niet om: die mensen zijn gewoon niet geïnteresseerd in een zelfstandig Vlaanderen.

In de politiek mag je nooit ‘nooit’ zeggen. De dingen kunnen op korte tijd grondig veranderen.

Maar hoe goed bedoeld ook: de denkpiste die Lode Claes destijds voorstelde en schijnbaar door de Roover wordt overgenomen, lijkt me veel lastiger te realiseren dan het verder defederaliseren van de Belgische staat, totdat die in een losse confederale toestand terecht komt. Voor zulke beweging kunnen we tenminste nog financiële hefbomen inzetten.

Wat daarna volgt zal afhangen van de internationale ontwikkelingen. Als Europa langs de Noord-Zuidgrens uit elkaar valt, bijvoorbeeld, krijgen we een kans.

Als de “we” van dat ogenblik voldoende tegenwoordigheid van geest heeft om de geboden kans te grijpen, natuurlijk.

Jaak Peeters, is medestichter van de N-VA en oud HR manager, blogt op Doorstroming

Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen. De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties.
Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneelfinancieel of organisatorisch!