‘Het was toch maar een aangebrande grap’

‘Het was toch maar een aangebrande grap’

We hebben allemaal wel eens overdreven, maar een oproep om mensen als schapen te slachten is géén grap. Joël De Ceulaer vindt van wel. Hij mag ook op de persoon en niet op de bal spelen. Hij mag dat.

Joël De Ceulaer is verontwaardigd omdat Het Nieuwsblad de posting heeft uitgebracht waarin Youssef Kobo drie jaar geleden stelde dat het beter is Gaia-activisten te slachten dan schapen, en dat die krant in zijn titel suggereerde dat dit eigenlijk een doodsbedreiging zou zijn (05/09 p. 9). Hij noemt het, met Kobo, “een aangebrande grap”, die overigens toegegeven werd  en dus met de mantel der liefde diende te worden bedekt (De Morgen 06/09/16 p. 2). Nu ja, ik dacht dat de term ‘aangebrand’ bij een grap ergens anders op sloeg, maar ten gronde: zelfs als dit niet als doodsbedreiging bedoeld was, dan kon het toch ook toen al in het heersende klimaat zo begrepen worden? Toegegeven: het eerste IS/Daesh filmpje waarin Jihadi John de Amerikaan James Foley vakkundig de keel oversneed dateert van augustus 2014, de posting van Kobo van oktober 2013. Maar in de Koran is onthoofding van de vijanden van het ‘ware’ geloof altijd al aanbevolen geweest, tot die ongelovigen zich neerleggen bij de suprematie van de volgelingen van Mohammad (surah 47:4). Waarom vindt De Ceulaer dat dan zo onschuldig? Stel dat Filip Dewinter ‘voor de grap’ zou getweet hebben dat het beter is imams te kelen dan varkens, zou hij dat dan ook ‘aangebrand grappig’ gevonden hebben?

“Al wat ge zegt zijt ge zelf”

De Ceulaer neemt het Annick De Ridder (N-VA) daarnaast kwalijk dat zij in een emotionele reactie op de aanslagen in Parijs op een niet erg smakelijke manier voorstelde om de terroristen een waardige begrafenis te onthouden. Een standpunt dat nota bene sindsdien door moslimautoriteiten werd overgenomen (in Rouen). Ze had alleszins niet gezegd dat je levende mensen de keel moet oversnijden. De Ceulaer vroeg zich in een doordachte tweet af, wanneer zij hiervoor ontslag zou nemen, waarop De Ridder impulsief reageerde en vroeg of hij zich niet beter zou laten opnemen. Daar had De Ceulaer haar dan waar hij haar hebben moest: De Ridder gebruikte cafétaal en dat was een volksvertegenwoordiger onwaardig.

We kregen daarover een verward dispuut in De Afspraak (06/09) waarin de wijze De Ceulaer de gewraakte onschuld speelde. Zonder in te gaan op (of geconfronteerd te worden met) het feit dat hij het was die de aanval op de persoon in plaats van op de bal had ingezet. De Ridder reageerde weer onhandig, en begon uitvoerig uit te leggen waarom zij zo geschokt was na de aanslagen in Parijs. Zo wist De Ceulaer alles te herleiden tot haar reactie op zijn agressieve tweet: zij was haar boekje te buiten gegaan, hij niet. Christophe Deborsu die erbij zat, en zich bepaald geen tegenstrever toonde van De Ceulaer, leek daar toch niet zo overtuigd van, maar die opmerking viel tussen de plooien.

Nu mag De Ridder inderdaad wat voorzichtiger zijn, en ik zie trouwens niet in wat die politici (of journalisten) op Twitter te zoeken hebben. De Ceulaer noemt het een riool. De vraag is waarom hij er dan zo graag aan meedoet. Is de stank van het scatologische misschien onweerstaanbaar? Hij heeft het ook over cafépraat, maar waarom gaat hij dan zo graag aan die toog hangen? Nu is De Ceulaer van zijn eerste cafépraat inderdaad niet omver gevallen, ook niet in zijn opiniërende artikels in De Morgen. Zo noemt hij Kobo een telg van ouders die naar hier kwamen om voor economische groei te zorgen. Pardon? Die eerste migratiegolf uit de Maghreb kwam op gang omdat er hier economische groei wàs (en in Marokko niet); zodat de Belgen betere jobs konden krijgen, en er dus ruimte kwam aan de onderkant van de arbeidsmarkt voor mensen met weinig kwalificaties. Waardoor die nieuwkomers voor zichzelf (en later voor hun kinderen) kansen kregen die ze in hun eigen land nooit hadden of konden hebben.

Achteraf zijn ze natuurlijk gaan klagen (of werden ze door de politiek correcten beklaagd) omdat ze naar hier waren ‘gesleurd’ om het vuile werk te komen doen. De vraag is natuurlijk of het werk dat ze in hun vaderland deden (of zelfs niet te pakken kregen) zo proper was. Het veel gebruikte ‘sleuren’ riep ook connotaties op van beestenwagons enzovoort. Maar die mensen waren per vliegtuig gekomen, ze werden op de vlieghaven opgewacht door personeelsmensen van de mijnen, en kregen een brochure in hun taal met adviezen hoe zich aan te passen aan het leven hier. Het probleem met Kobo is volgens mij daarom niet eens dat hij zich verbaal heeft laten gaan, maar wel dat hij een constante propaganda voert tegen het land waarin hij en zijn ouders een thuis gevonden hebben die ze in hun thuisland niet hadden (zie hierover Hoe een interviewer voorzetten kan geven). En dat een Joël De Ceulaer (met een Yves Desmet) hem daarin aanmoedigen.

Verhofstadt is ook niet iedereen

Want De Ceulaer beklaagt onze allochtone broeders toch zo graag, als waren zij de slachtoffers van een sinister complot in onze samenleving. Zo is er Dyab Abu Jahjah. Geen telg van Maghrebijnse migranten die hier onze economie zijn komen redden, maar een Libanese avonturier die tussen zijn beide vaderlanden over en weer hopt om zich aan beide zijden van de Mediterranee interessant te maken (waarbij hij ondervonden heeft dat dit hier veiliger kan gebeuren dan in zijn thuisland waar hij zogezegd ooit in levensgevaar verkeerde, maar toch vrolijk op vakantie gaat). Abu Jahjah blijft voor De Ceulaer, sinds hij hem lanceerde in een interview in Knack, het rolmodel van de arme migrant die ocharme zijn mening niet mag verkondigen. Is het daarom dat Abu Jahjah in zoveel media een open doekje krijgt, vraag ik me dan af?

Maar Abu Jahjah wordt steevast opgevoerd als de martelaar van dienst. De Ceulaer moet echter man en paard noemen: het was Guy Verhofstadt als paarse premier die zichzelf in 2002 als een rechter gedroeg vanaf het spreekgestoelte in het parlement. En het was Abu Jahjah die zich in Antwerpen aan het hoofd had geplaatst van een rel schoppende groep jongeren en tegen een commissaris van politie te keer ging op een manier waar elke modale Vlaming normaal gesproken op zijn minst en veroordeling voor smaad voor had gekregen. Abu Jahjah ging vrijuit. Zo intolerant is dit land (uitgezonderd misschien Verhofstadt) dus toch niet voor ‘mensen met een migratieachtergrond met een scherpe en kritische mening’.

Eddy Daniels

Lees ook (morgen): 'Hoe een interviewer voorzetten kan geven'

De opinie uitgedrukt in dit artikel is enkel deze van de auteur. We waarderen alle opbouwende kritiek en suggesties. Reageer, op onze Facebook-pagina, of stuur ons een  bericht met uw bemerkingen, extra feiten en uw voorstellen.

Vond u dit een goed artikel? Misschien wilt u ons dan ook steunen? Dat kan redactioneel, financieel of organisatorisch