Citaten

Jean Quatremer, correspondent van Libération in Brussel (hier): "La royauté belge est devenue (...) une affaire francophone : la Flandre (...) n’a manifesté qu’un intérêt à peine poli à ce qui était vécu comme l’événement politique de l’année par les politiques et médias de Bruxelles et de Wallonie. (...) De fait, en Flandre, on considère que le nouveau roi est plus que jamais le digne représentant d’une dynastie francophone (...)Est-ce un hasard si aucun des trois enfants d’Albert n’est marié à un Flamand?".

LLB over Reynders die handelspromotie wil doen, hoewel dat een gewestelijke bevoegdheid is, en impliciet over federale loyauteit: "M. Reynders a décidé de poursuivre son projet seul, toujours sans aucune concertation avec les Régions. (...) Jean-Claude Marcourt, est prêt à introduire un recours devant le Conseil d'Etat pour obtenir l'annulation d'un arrêté royal qui concrétise l'intention du ministre des Affaires étrangères, Didier Reynders, de créer un réseau de conseillers en diplomatie économique au sein des ambassades de Belgique".

Paul Geudens, in GVA over politieke benoemingen bij de NMBS en blokkeringen daarop: "Mocht het inderdaad zo zijn dat de topministers werkelijk op zoek zijn naar de beste kandidaat, dan kan daar toch moeilijk ruzie over ontstaan? Organiseer een proef, bijvoorbeeld bij Selor, en kies voor de eerste gerangschikte. Simpeler kan niet. Maar zo werkt het dus niet. Elke partij van de meerderheid wil een vette vis in de pan. En dus is de conclusie duidelijk: het gaat om platte politieke benoemingen, wat de coalitiepartners ook mogen beweren.".

Carl Devos, deredactie.be, 16/02/2013: “De rol van het ACW in de val van Dexia en de manier waarop ze nadien via Belfius en overheidsgaranties haar vel probeert te redden, smaakt vies in de mond.".

Jan Nolf , ere-vrederechter, vindt de rechtscollege's met 3 rechters in het Hof van Beroep overbodig (in Tijd): "De technische opleiding van juristen is vandaag performanter dan ooit, en de rechtsbescherming is ondertussen zo verfijnd dat we op dat punt wel vaker in overkill belanden. Rechters hebben dus een betere juridische bagage mee, maar ook een nauwer keurslijf om zich heen. Vandaar dat rechtscolleges in de praktijk toch meestal op één rechter bogen en dossiers onderling naar voorkeurmaterie verdelen. (...) De lichaamstaal op een zitting verraadt genadeloos welke twee van de drie rechters in een dossier niet meespelen. Stylokauwen, neuspeuteren en oorjeuk zijn feilloze indicatoren: ‘mijn collega schrijft dit vonnis’."

Jan Van Duppen in De Morgen over scheeftrekkingen in de communicatie over geneesmiddelen en het onderzoek naar hun werking:  "Zelfs als wij ons alleen baseren op de serieuze wetenschappelijke tijdschriften en de reclameblaadjes van de farma-industrie in de prullenmand gooien, dan nog zijn we geconfronteerd met een systematische vertekening van de informatie."

Stefaan Michielsen, in Tijd: "Men kan het een federale minister niet kwalijk nemen dat hij meedoet met de goednieuwsshow van de regering-Di Rupo. Maar hij mag wel geen loopje nemen met de waarheid. (...)De goednieuwsshow draait op volle toeren, op minder dan een jaar van belangrijke federale verkiezingen. Minder rooskleurige berichten - Eurostat meldde gisteren dat de Belgische staatsschuld dit voorjaar is gestegen tot 104,5 procent van het bruto binnenlands product - worden weggemoffeld. (...) Men kan het een federale minister niet kwalijk nemen dat hij meedoet met de goednieuwsshow van de regering-Di Rupo. Maar hij mag wel geen loopje nemen met de waarheid.">

Hendrik Vuye, Knack, 17 juli 2013: "Dat een koning nog moet instemmen met een wet die door de vertegenwoordigers van het volk is goedgekeurd, ruikt sterk naar het ancien regime."

Beatrice Delvaux, Le Soir: voor wie nog twijfelde aan de politieke voorkeuren van Albert II: "Albert II ne sera pas là en 2014, pour soutenir les partis traditionnels qui se sont battus et qu’il a accompagnés, voire « protégés », en 2010-2011 dans le maintien d’une Belgique unie et la poursuite d’une gestion faite de compromis au service du vivre ensemble. Mais dans son dernier discours, il fait tout ce qu’il peut déjà pour bétonner la fameuse échéance électorale, en dopant, célébrant, valorisant, encourageant ces hommes et femmes de bonne volonté qui vont encore devoir œuvrer à gouverner ce pays."

Paul Krugman, in zijn blog op New York Times over de recessie en de verantwoordelijkheid van onze politieke elite: "... I worry that a more or less permanent depression could end up simply becoming accepted as the way things are, that we could suffer endless, gratuitous suffering, yet the political and policy elite would feel no need to change its ways.". Vertaald: 'Ik ben bezorgd dat een min of meer permanente depressie wel eens als normaal aanvaard zou kunnen worden, dat we dat eindeloos en onnodig zullen ondergaan, maar dat de politieke en wetgevende elite zich niet verplicht voelt haar beleid te veranderen.'.

Vincent Laborderie, politicoloog, UCL, in L'Echo, 17 juli 2013, over de vraag of er twee democratieën bestaan in de Belgische staat: "au niveau de média, il y a bien deux cultures différentes. Autant en Belgique francophone, on est dans une culture de consensus ou il n'y a pas beaucoup d eplace pour le débat, autant en Frandre, le débat peut ëtre intense (...) On peut d'ailleurs regretter cette absence de lieu de débat en Belgique francophone". Vertaald: ' in de media bestaan er inderdaad twee verschillende politieke culturen. In Franstalig België zitten we in een consensuscultuur waarin niet veel ruimte is voor discussie. In Vlaanderen daarentegen kan het debat intens zijn, zoals in de Angelsaksische landen en in Frankrijk, waar men makkelijk rechtuit spreekt. We mogen trouwens het ontbreken van een publiek debat in Franstalig België betreuren.'

Frank Vandenbroucke, in De Standaard van 22 juni : "Je zou kunnen besluiten dat dit land uit twee verschillende realiteiten bestaat, en dat je de problemen dus best apart aanpakt".

Bart Sturtewagen, Standaard: “Als België een toekomst heeft, dan alleen als, naar het woord van Jean-Luc Dehaene, de meerderheid haar wil niet oplegt, maar de minderheid niet alles blokkeert. Dat is nog steeds niet vanzelfsprekend."

Guido Lauwaert, in Knack: “De opperstalmeester van de bedriegers is Elio Di Rupo. Hij denkt nog altijd dat de burger denkt dat de kleren de man maken. Maar die heeft al geruime tijd ingezien dat Di Rupo in werkelijkheid er even naakt bijloopt als de keizer uit het sprookje van Hans Christian Andersen. Dat is nu eenmaal het lot van iemand die in de Kamer staalhard beweert dat er niet geraakt wordt aan het spaargeld van de burger. De hoogmoed heeft zijn nuchterheid blijkbaar vermoord, want als er iets voor iedereen duidelijk is, is dat door een deal van de banken en de regering de burger onder druk gezet wordt om zijn spaargeld aan ’s lands speeltafel in te zetten. Door de rente op het spaargeld tot nul te herleiden, meer zelfs, de spaarder te laten betalen om zijn spaarzaamheid."

Jef Lambrecht, VRT: “Journalisten hebben de ambitie opgegeven om hun publiek zo objectief en zo breed mogelijk te informeren, wat hun fundamentele taak is. Het publiek is chronisch ondergeïnformeerd. Dat heeft dramatische gevolgen voor de democratie. (...) Hebt u ooit een exemplaar van de Times gezien voor Murdoch die in handen kreeg? Dezelfde evolutie hebben we trouwens gezien bij het NRC Handelsblad in Nederland.”

 

Dirk Tielemans, VRT: “Ik vind dat je moet uitkijken dat je niet verzandt in een journalistiek die niemand nog leest. Maar ik ben het wel met Jef eens dat er vandaag te veel emoties bruisen in de journalistiek. De kretenjournalistiek overheerst.”

Paul De Knop, rector VUB in Brusselnieuws: "Ik wijs u erop dat de overheid soms meer druk uitoefent dan bedrijven. Het komt vaak voor dat een bevoegd minister eerst zes maanden de resultaten van een onderzoek wil doornemen alvorens openbaarmaking. Is dat dan vrij?"

Willy Coomans, docent journalistiek op zijn weblog"Democratie kan niet werken wanneer het overgrote deel van haar burgers denkt zoals voetbalsupporters: mijn ploeg versus de anderen."

Koen Schoors in De Morgen over de irrelavantie van sociaal overleg: "Het eindeloze getouwtrek is allicht een symptoom van de afwezigheid van een gezamenlijk project. We zitten met een structuur die doelloos ronddobbert richting nergens. Daarvoor bestaan twee oplossingen. De eerste oplossing is de structuur van het sociaal overleg zelf op te heffen. (...) De tweede, en wat mij betreft veruit de beste, oplossing is een nieuw strategisch project definiëren waarachter alle sociale partners zich kunnen scharen, niet vanuit de reflex de verworden rechten maximaal te verzekeren, maar vanuit het geloof in een nieuwe doelstelling die ze samen willen bereiken met de blik gericht op de toekomst.".  Maar is deze slimme academicus niet hopeloos naief? Vakbonden lijken alleen geïntereseerd in het verdelen van de taart (de welvaart), werkgevers willen eerst de taart kunnen blijven bakken, ze doen groeien, en ze dan pas verdelen.

Rik Van Cauwelaert, in De Tijd: "Een volksvertegenwoordiger, ongeacht of die wordt verkozen in West-Vlaanderen of in Luik, vertegenwoordigt van bij zijn aantreden in het parlement het hele land. Via de stembus draagt de burger het recht om bestuurders - Franstaligen of Nederlandstaligen - te sanctioneren, over aan de verkozene. Alleen maakt die daar geen gebruik van, omdat de verkozene, zeker als die tot de meerderheid behoort, slaafs de directieven van het partijhoofdkwartier volgt en er vooral over moet waken dat de coalitie in het zadel blijft. (...) Het Agalev-avontuur toonde tegelijk aan dat de precaire communautaire evenwichten in het land een doortastende parlementaire controle, laat staan het wegstemmen van een lid van de regering niet verdraagt.  (...) Een federale kieskring zal niets veranderen aan de almacht van de partijen. Een modernisering van de monarchie al evenmin.".

 

Pages